Naar dit moment heb ik heel erg uitgekeken! Vanaf het moment dat ik hier bijna compulsief aan begon, ergens midden december, tot nu ben ik aan het aftellen en vond ik het steeds moeilijker nog gekookte dingen te eten. Daar was ik daarvoor eigenlijk al mee gestopt: ik leefde vooral op brood, gerookte zalm, mozarella en … rauwe groenten (zoals komkommer, tomaat, witloof, wortels, …) Maar nu ga ik morgen echt rauw! Wow…

Vandaag heb ik, zoals ik me had voorgenomen, gevast. Ik wilde gewoon niets eten, de dag voor ik met het dieet van start zou gaan. Bovendien is het zoiezo gezond, regelmatig een dag niet eten. In een boek over Yoga vond ik een keer de info dat het goed is om te vasten bij volle maan. Wel: dat zat nog in mijn hoofd en vandaag … is het volle maan! (Het is bovendien een zeer speciale volle maan, deze keer, namelijk een ‘blauwe’ maan. Dat noemt men blijkbaar zo als er in één maand niet één – zoals gewoonlijk is – maar twee volle manen voorkomen en dat is in december 2009 het geval. Een blauwe maan is een uitzondering; las ik in het nieuws!)

Dit vasten vandaag is trouwens op een haar na gelukt en eigenlijk ook alleen maar doordat ik ‘geluk’ had. Ik moest meteen denken aan de eerste stap van zelfdiscipline beschreven door Steve Pavlina: als je je zelfdiscipline wilt verhogen, accepteer dan eerst de huidige stand, het huidige (eventueel lage) niveau van je zelfdiscipline. Doe je dat niet, maar ontken je dit (lage) niveau, dan kun je het ook nooit verhogen. De eerste stap naar het verhogen van je zelfdiscipline is dus te erkennen waar je zelfdiscipline op het aanvangsmoment precies staat. Ook als dat laag is. En ook als dit mij misschien in (tijdelijke!) verlegenheid brengt! Zelfacceptatie is in het algemeen de eerste stap naar zelfverandering (weliswaar na het verhogen van je bewustzijn – maar dat is bij mij zoiezo al waanzinnig hoog – door de band genomen). Dat is iets wat ik ook al eerder had gelezen in de boeken van Nathaniel Branden, over zelfwaardering. Dat is voor mij de reden waarom veranderen in het verleden nooit lukte: ik accepteerde mezelf niet zoals ik vóór de verandering was. Waardoor het ook onmogelijk was, feitelijk, de koe hier bij de horens te vatten. Ik ontkende de koe, zo te zeggen. En daardoor ontsnapte elke poging tot veranderen mij weer. Maar nu was dit dus een les in het accepteren van mijn lage niveau van zelfdiscipline. Ik had besloten om niet te eten vandaag, maar als de bakker niet uitverkocht was geweest, dan had ik misschien koffiekoeken gekocht bij wijze van “feestelijke afsluiting van mijn non-raw foodperiode” (tenminste voor een maand)! Niet echt wat je noemt zelfdiscipline! Hoewel ik ook wel versteld sta van hoe snel en vreugdevol ik ertoe overging te besluiten in de bakker: ‘Oh, blijkbaar hebben jullie geen koffiekoeken meer!’ Meteen had ik ook ‘geen zin’ meer in de taarten die er nog stonden… Op de ene of de andere manier is het echt zo dat je onderbewustzijn, zoals quasi alle Amerikaanse succesboeken beweren, een eens gemaakte beslissing echt internaliseert, waardoor er krachten gemobiliseerd worden die je letterlijk drijven, ook lang nadat de beslissing genomen is, in de richting van het uitvoeren ervan! Dat is een fascinerend proces. Dus ja: ik had ook verder kunnen zoeken naar iets eetbaars! Maar dat deed ik niet. Als de bakker nog koffiekoeken had gehad (want dat wilde ik hebben – oh, die pudding!), dan weet ik niet wat er gebeurd zou zijn. Ik weet wel hoe ik me achteraf een beetje gevoeld zou hebben: slecht, niet superslecht, maar ergens op de achtergrond zo’n beetje. Hoewel… Ik voelde in ieder geval: als ik mij goed wil voelen bij het opeten van die koffiekoeken, dan zal ik bewust mijn voorgaande beslissing moeten veranderen. In dat geval had ik me wel goed gevoeld! Het is een ongrijpbare zaak, dat onderbewuste. Want nu voel ik me op de achtergrond weer een beetje slecht, omdat ik niet mezelf, maar de bakker (en mijn onderbewustzijn) de beslissing (gedeeltelijk) heb doen uitvoeren. Zonder die twee was het niet gelukt. Maar nu heb ik dus een beetje ‘geluk’ gehad, wat dat ook moge betekenen!

Allemaal niet zo tof eigenlijk. Maar wel tof was het, om achteraf mijn beslissing te hernieuwen, toen ik de bakker buitenstapte. ‘Geen koffiekoeken? Wel, iets anders van dezelfde kwaliteit zul je niet meer vinden… Dan maar niets eten!’ Tja, erg overtuigd was ik blijkbaar toch ook weer niet! De bewuste motivatie was eerder faible; jawohl!

Het is ook zo dat ik op een gegeven moment dacht en voelde: ‘Dit is eigenlijk echt slecht voor me! Ik wil dit ook helemaal niet doen! Dit was gewoon vanwege die volle maan en het begin van het raw food dieet, dat ik vandaag niet wilde eten. Voor mij, voor mijn lichaam, gezondheid is dit echter niet goed en wil ik dit ook eigenlijk helemaal niet!’ Verschillende mensen hebben mij al gewaarschuwd: ‘Jij mag niet afvallen!’ En dat is waar. Ik weeg 53kg. Dat levert met mijn lengte van 174cm een BMI onder het ‘gezonde’ op en ik denk dat ik dat in mijn leven ook voel. Er zijn momenten dat ik echt het gevoel heb dat ik te weinig gronding heb. Dat mjn lichaam niet sterk genoeg is om mijn emoties te bevatten. Mijn hart springt dan letterlijk uit zijn kas: de ‘kas’, bij zware emoties, is niet sterk genoeg… Dus wat ik niet wil is vermageren. Ook niet met dit dieet! Ik wil juist eerder verdikken. Ik ben van plan meer spieren te kweken. Ik wil geen bodybuilder zijn, maar wel iets meer dan wat het nu is. Als ik bv. 60kg zou wegen en breder in mijn schouders zou zijn, dan zou ik denk ik mij beter voelen. Dus mijn doel is: bijkomen ipv afvallen met het raw food dieet.

Twee dingen zal ik daarvoor moeten doen. Goed dooreten en gericht trainen. Dat is echter een probleem, want ik hou niet van sport. Wat het eten betreft: ik heb er geen probleem mee, veel te eten! Ik eet juist graag! De reden waarom ik het raw food dieet zo interessant vind is dat ik vermoed dat het beter zal verteren. Wat ik daarover bij Steve Pavlina en anderen lees, trekt mij zeer aan. Dus dat is ok: ik ben van plan om goed door te eten tijdens dit dieet!

Maar het andere, het sporten, komt mij anders voor. Geregeld trainen komt mij snel heel erg saai voor. Erg snel krijg ik het gevoel dat ik mijn tijd verdoe. Het is ook moeilijk! Daar is echt zelfdiscipline voor nodig. Maar ik associeer het ook met geestelijk afgestompt raken. Maar dat is misschien verkeerd. Ook al zijn sportmensen geen intellectuelen, ik geloof niet dat het domme mensen zijn, die geestelijk afgestompt raken door hun sport. Maar dat voelen is een andere zaak. Ik ga af en toe zwemmen, maar als ik het zou moeten volhouden dit elke dag te doen, of zelfs elke week: dat zou vreselijk zijn! Hetzelfde met krachttraining, wat toch aangewezen is als je spieren wil trainen. Ik heb het geprobeerd, maar na een kleine maand gaf ik er toch de brui aan. Misschien komt dat ook omdat ik niet de goede voeding nam. Nu, met het raw food dieet kan dat in elk geval geen probleem zijn! Met name voor sportmensen zou dit dieet namelijk aantrekkelijk zijn. Het is blijkbaar dé aangewezen voeding, volgens sommigen, om bodybuilder te worden. En dan heb ik het over mensen die echt bodybuilder zijn en het toepassen. En iedereen die ik er over gehoord heb bevestigt dat het raw food dieet een enorme boost geeft aan het gevoel van energie. (Wat tussen haakjes ook minstens overeenkomt met wat ik stilletjes denk: dat het gekookte dieet het de maag zo moeilijk maakt dat veel te veel energie naar de vertering en afscheiding van ‘voedingsstoffen’ gaat, die bij het raw food dieet gewoon niet ingenomen worden. Dus in die zin is het raw food dieet efficienter, waardoor energie beter ter beschikking van de vrije wil komt – in plaats van naar de vertering te gaan.)

Als het zo is dat regelmatig trainen mij zal uitputten (geestelijk) dan moet ik iets anders verzinnen. Ik heb genoeg ervaringen met kadertjes en schema’s waar ik mezelf in wilde proppen! Dat wekt bij mij een erg bitter gevoel (ook als tot nog toe onverwerkt residu van ervaringen uit het verleden) en dat wil ik absoluut niet bereiken. Voor mij is het angstaanjagende van doorgedreven sport dat het zo ernstig is. Ik heb het gevoel dat elk doorgedreven schematisme in mijn leven bij mij alleen maar tot humorloosheid leidt! Ik heb juist het losbandige, ongebondene, vrije, kinderlijke nodig om een beetje te kunnen lachen… Dus daar ga ik niet aan doen. Neeneenee. Dat is géén goed idee! Beter voor mij is dus een andere manier te vinden, die mij wel blij maakt, levendig houdt. Ik wil sporten en trainen op een manier die mij juist meer humor geeft. Dus enfin, daar heb ik voorlopig toch niet echt een oplossing voor. Het is echter wel noodzakelijk. Tips altijd welkom!!!!! En ondertussen ga ik natuurlijk gewoon door met zoeken…

Voorlopig laat ik dit maar even zijn. In een volgende post ga ik hier dieper op in. Ik ga mezelf in elk geval niets opleggen wat bewegen en sporten betreft. Nee, ik ga juist mezelf de vrijheid geven het méér te doen op een blije en uitgelaten en fijne manier! Dus voorlopig, in januari, geef ik mezelf de vrijheid te bewegen op manieren waar ik blij van wordt, zoals een kind, en daaruit zal dan wel een oplossing komen voor het ‘gróte vraagstuk’! Daar vertrouw ik op! Dat is nu mijn leven! Kinderen kunnen ook heel sterk zijn. En ze leggen toch ook niet tot in de puntjes vast wat ze doen?! Dus ik ben hier wel echt nieuwsgierig naar. Ik kijk er naar uit, meer ontdekkingen hier te doen. Met een vriendin ga ik in elk geval deze maand al dansen. Is nog veel angstaanjagender voor mij dan sporten (zie hier voor het waarom), maar ik heb het gevoel dat ik het leuk zal vinden. Dus dat is iets anders. Ook het raw food dieet zal zelfdiscipline vragen. Maar het is tegelijkertijd iets waar ik naar uit kijk, waar ik warm voor loop: het kost mij nauwelijks moeite er aan te beginnen. Integendeel: ik heb mezelf juist moeten tegenhouden, om niet onbesuisd en ondoordacht er aan te beginnen. Maar ik verwacht dus dat het leuk zal blijven, ook als het zelfdiscipline kost. Of misschien is leuk niet het goede woord. ‘Vervullend’, ‘bevredigend’, ‘aangenaam’, zijn misschien betere woorden. Hoe dan ook: zoals het raw food dieet voor voeding, wil ik ook iets voor beweging en sport vinden. Iets waar ik zonder meer warm voor loop.

Maar ik ga dus met het raw food dieet beginnen. En dat zal zelfdiscipline vragen. Vooral omdat ik nog veel angsten ervaar rond dit dieet: veel mensen zijn er bang van of dramatisch over en ik distantieer mij ook wel van het mainstream-gedoe hiermee. Vooral de Vlamingen gaan toch door voor Bourgondiers, dus veel mensen gaan hier toch ‘kritiek’ op hebben of iets dat ik, met mijn hooggevoelige zielsinstelling, negen keren op de tien toch zo op zal gaan vatten. Dus in ieder geval zal het niet gemakkelijk zijn, ook niet als het dieet op zich goed zou gaan – wat uiteraard wel zou helpen natuurlijk, ook al doe ik dit dieet niet om iets te bewijzen, zoals ik in een eerdere post al heb beschreven, maar om iets te ondervinden. Ik wil dit dieet gewoon ondervinden! En daar moet ik toe besluiten! Ik heb me voorgenomen, heb beslist, 30 dagen lang enkel rauwe voeding te eten en mij ook te onthouden van gedroogde (niet-verse) kruiden, zout en andere zaken die misschien wel rauw zijn, maar vallen buiten de categorie van groenten, fruit, noten en zaden. Dus dat is wat ik wil. Dat is mijn bedoeling. Dat is waartoe ik besluit. Ik besluit niet een bepaald resultaat te boeken. Neen: ik besluit dit te doen en daarbij te ondervinden wat het met mij doet. Dus dat is de beslissing: ‘Het raw food dieet de komende 30 dagen vol te houden, beginnend morgen, op 1 januari!’ Aiai, dat is allemaal erg serieus! Gelukkig dat raw food mij zo blij maakt, want anders zouden deze voorwaarden mij ernstig omverblazen. Als jij als lezer besluit dit dieet ook te gaan volgen, zou ik je dus aanraden: doe het enkel als je er een passie voor voelt. Die passie zal misschien verdwijnen en dan heb je zelfdiscipline nodig (zo lang het nog geen gewoonte is). Maar doe je dat niet, rekening houden met jou gevoelens in deze, dan kan een dergelijk dieet, mij in ieder geval, tot een zuurpruim maken. Dus: doe niets tegen je goesting, want dan is er geen lol meer aan!

Het enige wat ik kan doen om deze beslissing kracht bij te zetten is het raw food dieet volgen. Dat zal ik ook. Morgen begin ik er aan! Dat is fantastisch! En y va – ik ga er met vreugde, plezier en interesse voor! Dit is een heel erg fijne dag in mijn leven en vooral morgen zal nog een fijnere dag zijn!

In deze blog zal ik het afwikkelen van deze 30-dagen proef, dit trial-dieet, bijhouden. Voel je altijd vrij reacties te posten, maakt niet uit wat! Ik apprecieer vooral eerlijkheid in wat je denkt en voelt en uiteraard ga ik ook uit van respect! Ook ideeën, tips, mogelijke raad die mij verder kan helpen bij dit dieet zijn altijd welkom. Maar probeer alleen één ding niet: mij af te raden dit dieet de volle dertig dagen te volgen of mij dingen aan te raden die buiten de krijtlijnen van dit dieet vallen. Als je dat doet gooi ik je commentaar meteen van deze weblog en mag je je bergen, want dan ben ik echt boos. Dus probeer mij niet te overtuigen! Als je iets wilt delen, graag! Uiteraard: óók als jij andere ervaringen, voorkeuren, inzichten hebt dan de mijne. Juist dan!

Heel veel dank voor het lezen. Ik hoop dat je massaal mijn experiment zult volgen!

Een gelukkig nieuwjaar!

Merijn Fagard

Ik ben enthousiast geworden door de weblog van Steve Pavlina, waar ik voor het eerst heb kennisgemaakt met het raw food dieet. In zijn blog schrijft Steve Pavlina over een experiment dat hij gedaan heeft (dit is niet het eerste, voor mij nogal ongewone experiment dat hij heeft gedaan binnen het gebied van de persoonlijke ontwikkeling) waarbij hij er voor gekozen heeft om 30 dagen lang het raw food dieet te volgen! Niet alleen om te kijken welk effect het op hem zou hebben, maar ook om na die 30 dagen te kunnen beslissen, op basis van eigen ervaring, of hij met dit dieet eventueel permanent verder zou willen gaan… (Tussen haakjes: in het geval van het rauwe-voedsel dieet deed hij dat inderdaad, met betrekking tot andere experimenten echter niet altijd.) Toen ik dat las vielen mijn ogen uit hun kassen! Het raw food dieet houdt in dat je enkel rauw voedsel eet, bovendien beperkt tot: groenten, fruit, zaden en noten!

Voor alle duidelijkheid: het is dus een veganistisch dieet, waarbij niets wordt gegeten dat zelf dierlijk of van dierlijke oorsprong is: melk, boter, kaas, vlees, vis, … zijn allemaal uitgesloten! Dat om je alvast een idee te geven onder welke belangrijke categorie, naast het feit dat binnen dit dieet dus niets gekookt wordt – niets wordt verhit boven de 40°C – dit dieet precies valt.

uit deze blog leerde ik ook dat er twee varianten zijn van het raw food dieet, namelijk aan de ene kant de variant waarbij je de meeste calorieën van je dieet haalt uit vetten, in plaats van eiwitten en koolhydraten (waaronder suikers). En aan de andere kant een variant waarbij je niet meer dan 10% (tien procent!) van de calorieën die de mens nodig heeft uit vetten probeert te halen (in het raw food dieet zijn dat dan: zaden, noten, vette vruchten zoals advocado etc.) en al de rest van de calorieën uit koolhydraten en eiwitten, dus uit groenten en fruit! 90% van de calorieën die je nodig hebt uit groenten en fruit – dan eet je dus praktisch alleen nog maar groenten en fruit! Wel, ik vond dat ongelofelijk! Die gedachte! En bovendien, ik voelde meteen: dit wil ik ook… Van al die ‘rommel’ af te zijn, die ik niet verteer (ik heb namelijk al zowat mijn hele leven – met tussenpozen nochtans – last van mijn spijsvertering, die vaak maar niet verteren wil wat er te verteren valt). Dus ja: dat leek mij fantastisch! En het idee dat dit kon! Vroeger zou ik gedacht hebben dat je zou doodgaan, als je enkel groenten en fruit zou eten en een beetje vet. Maar deze man bewees het. Deze man toonde, voor de ‘camera’ van zijn weblog, waarin hij dag voor dag en toen hij het aanhield vervolgens ook na meer dan 30 dagen, duidelijk maakt wat dit dieet voor hem betekent… Niet alleen in theorie, maar vooral door het ’schlichtweg’ te doen!

En daar kwam ik dan. Dit lezende. Uitpuilende ogen. En ik denk dat ik bijna nog nooit zo blij ben geweest als toen ik dit las! Een intense vreugde.

Ok, die is dan ook doorgeschoten. Dat moet ik toegeven. Of beter: ik voelde ook ergens angst. Ik wist, vrijwel meteen: dit wil ik doen. Maar ik had ook vragen: ‘Goh, zal ik niet doodvallen, als ik dit doe? Goh, heeft, misschien op de langere termijn (want daar kan ook Steve Pavlina niet meteen op antwoorden, namelijk wat het betekent een leven lang zo te eten), dit dieet ook serieuze negatieve kanten?’. Maar ook, last but not least: ‘Hoe gaat dat lopen als ik daarmee ook in sociale situaties nog wil functioneren, waar niet meteen altijd zoveel groenten en fruit in rauwe vorm te vinden zijn; de mogelijks sceptische opmerkingen van anderen nog niet te na gesproken? En als dit zou betekenen dat ik ook niet meer onder mijn vrienden zou kunnen komen…’ Neen, dat aspect van de zaak trok mij niet aan.

Ik voelde plots dat ik moedig moest zijn. Ik voelde hier de roep van het avontuur! En ik dacht: ‘Ja, dit moet je gewoon proberen, want daar is het leven juist voor gemaakt – mag je misschien toch wel denken – om nieuwe dingen te proberen, nieuwe dingen te ontdekken, om progressief te zijn, goed te zijn voor jezelf en om naar nieuwe mogelijkheden te zoeken voor de mensen, in plaats van steeds de ‘fouten’ en/of de eenzijdigheden etc. van het verleden te blijven herhalen!’ Ik voelde gewoon terug, sinds zo lang (zucht) dit curieuze gevoel, te leven, te leven, te leven en: op iets toe te gaan dat ik zou leuk vinden, in plaats van iets te doen alleen maar voor de verdienste! Ach ja, daar zie je weer één van mijn vele/diepe onuitgewerkte thema’s (zucht). Maar dit leek me leuk, dit leek me ‘vervullend’, ‘funny’, ja, enorm vreugdevol… (Of het ook mijn maag zou kunnen vullen wist ik toen nog niet!)

Ik moet ook zeggen dat ik daarbij iets voel. Ik voel bij het eten van enkel rauw fruit, rauwe groenten (en uiteraard dus enkel die groenten die rauw ook eetbaar zijn), zaden en noten een bepaalde ‘zuiverheid’, een bepaalde ‘gezondheid’ waarvan ik de robuustheid nog moet ondervinden maar, als ik Steve Pavlina’s ervaringen en de links waar hij naar verwijst mag geloven: sporters, bodybuilders en dergelijke andere mensen leven met dit dieet! Is dat niet fantastisch? Ongeloofelijk?! Ik begrijp het gewoon niet en ergens vind ik het ook wel gewoon logisch: waar het op aankomt, in essentie, bij voeding is dat je genoeg calorieën verbrandt en of die nu van fruit en groenten en wat vet, of van andere spullen komen, wat maakt dat nu voor het lichaam uit, dat enkel de calorieën telt en daarbij als voorwaarde stelt dat het voedingsmiddelen zijn die het kan opnemen? Nu zullen misschien enkele mensen hun wenkbrouwen fronsen en ik doe dat ook wel een beetje terwijl ik dit zeg, denkende: de ene calorie is toch de andere niet? Kaas is toch geen appelsien? Of wel? Hoe zit het dan met al die experten die pleiten voor de voedingsdriehoek, en diversiteit etc? Wat is dat dan allemaal voor puinhoop, als zelfs de voedingsexperten (uit onze cultuur) het hier mis zouden hebben? Dat zijn toch ook wetenschappers (hu!)? Dus enfin, dat is allemaal nogal verwarrend natuurlijk.

Maar wat mij aantrok is deze gedachte: ‘Zou het niet kunnen dat de andere voedingsstoffen, zoals brood, kaas, wijn (of is wijn ook rauw – goeie vraag!), vlees, allerlei gekookte groenten etc., stoffen met zich meebrengen die moeilijk te verteren zijn en die feitelijk geen enkele meerwaarde bieden aan het lichaam maar integendeel, bij mij juist symptomen lijken te veroorzaken (ook met betrekking tot mijn geestelijke kwaliteiten zoals helderheid, concentratie, emoties enzovoorts) die ik helemaal niet prettig vind?’ Want op mij heeft de idee enkel rauw te eten (waarbij je dan even abstractie moet maken van associaties bij het woord ‘rauw’ die aan het raw food dieet misschien iets minder appetijtelijks geven…) het gevoel dat ik daardoor stoffen niet meer zal binnenkrijgen die ik eigenlijk ook liever kwijt ben dan rijk. En juist deze idee, van ‘zuiverheid’ dus, die voor mij, met mijn metabolisme, misschien wel eens dé oplossing zou kunnen zijn, jaagde mij ook een zekere, onbestemde angst aan.

Daarop reflecterend merk ik dat er begrippen in mij opkomen als: het ‘ontvluchten van je plicht’, het ‘je onttrekken aan deze nu eenmaal grofstoffelijke realiteit’, het ‘je willen verheffen boven anderen en denken dat je het kunt maken, niets met de normale, menselijke “dirt-wereld” te maken te hebben’… De angst ook door dit dieet eventueel van mijn medemensen te gaan vervreemden, nog minder hen te begrijpen en nog minder door hen begrepen te worden dan ik nu soms al het gevoel heb dat het geval is… Etc. Ook een soort angst dat als mijn voedingsmogelijkheden verkleinen en ik op de duur ook alléén nog maar rauw voedsel zou gaan verdragen (wat mij dus mogelijk lijkt) en ik dan in tijden van oorlog, een dreigende kernramp of ander klimatologisch onheil waardoor bomen en normale groenten misschien een bedreigde diersoort zullen worden, wel eens heel erg knap zou kunnen gaan uitkomen wat betreft voeding in vergelijking met anderen en misschien wel een kolonie zou moeten gaan stichten dan met enkele collega ‘raw-foodists’ die zich dan ergens terugtrekken op een veel gezondere planeet, wat mij eerlijk gezegd nogal zonde lijkt omdat je dan alleen maar te maken hebt met mensen die in een bepaald opzicht op je lijken en niet meer met de diversiteit van alle mensen en in het bijzonder enkele mensen waarvan ik niet kan verwachten dat ze ook rauw zouden gaan eten en waarvan ik hou! Dus dat is allemaal erg verwarrend: juist wat het voordeel leek, hetgeen wat mij intens blij maakte, blijkt hetgene te zijn waar ik ook angst voor voel en waarbij ik een diep gevoel van ‘onbehagen’ ervaar. De angst om te ‘falen’ nog niet te na gesproken: want hou ik dit dieet wel vol en: zal ik wel kunnen bewijzen zo dat het werkt – of gaat het echt verkeerd aflopen!!! Vragen, vragen, vragen… En een geest die calorieën verbruikt dat het een lieve lust is…

Ok, maar nu even redelijk weer. Waar gaat het feitelijk over? Het gaat om een bepaald dieet dat, in tegenstelling tot de voeding die traditioneel in mijn omgeving wordt gebruikt, nogal eenzijdig en extreem is. En wat ik dan wil doen is in eerste instantie dit dieet, bij wijze van experiment, 30 dagen volhouden. Dertig dagen, zonder fout. En in die 30 dagen, net zoals Steve dat heeft gedaan, jou op de hoogte houden door dagelijks over mijn vorderingen, ervaringen, maatregelen, gevoelens etc. te schrijven. Het is niet dat ik mij hier als een hongerkunstenaar (waar komt nu toch plots weer die associatie vandaan?!) voor iedereen te kijk wil stellen in een soort kooi, zoals dat blijkbaar in de 19de eeuw wel eens gedaan werd; maar ik wil een experiment wagen waarvan ik redelijkerwijs mag aannemen dat het mijn gezondheid zal dienen. En het is dus niet om iets te ‘bewijzen’ maar om iets te ondervinden. Het is niet de bedoeling iets te bewijzen, maar vooral iets te ondervinden over deze wereld, mijn lichaam, voeding: namelijk dat en of het mogelijk is, te leven volgens het raw food dieet, in al zijn aspecten (niet alleen fysiek, maar ook mentaal, sociaal, enzovoorts) en vooral: wat het met mij doet…

Ik ga dus iets nieuws ontdekken, een nieuw terrein verkennen. En zo voel ik mij ook… Ik ga een nieuwe ervaring exploreren en met jou, lieve lezer/es, delen!

Kort samengevat: de naakte feiten

Waar: Mijn lichaam

Wat:

• groenten, fruit, noten en zaden
• max. 10% van de calorieën uit vetten
• +/- 2000 calorieën per dag

Waarom:

• voor een gezond lichaam
• voor een mooi lichaam
• voor een gave huid
• voor een vlotte spijsvertering
• voor méér energie
• voor een hogere mentale helderheid
• voor een grotere (emotionele) gevoeligheid
• voor een sterke, goede spiermassa – dit punt kan niet énkel door een diëet bereikt worden!

Waarvan/Benodigdheden:

• Kwalitatief hoogstaande groenten, fruit, noten en zaden die (1) rijp zijn en (2) liefst onbespoten – dus biologisch
• Tahin – pasta bestaande uit gemalen sesamzaad
• Iets met vitamine B12 er in dat past binnen het rauwe voeding concept
• Een blender voor het maken van smoothies en rauwe soepen
• Een aantal grote glazen om smoothies (en water!) uit te drinken
• Een aantal borden om fruit en slaatjes van te eten
• Een aantal kommetjes om bessen etc. uit te eten
• Een aantal grotere schalen om slaatjes, etc. in te maken
• Een accurate (electronische) weegschaal om de voeding te wegen
• Een weegschaal om mijzelf te wegen
• Eventueel: een bloeddrukmeter, een bloedsuikerspiegelmeter, ph-strips om de ph-waarde van de urine te meten, …
• Calorieking.com of een andere (Nederlandstalige?) website voor het vaststellen van het aantal calorieën per voedingsmiddel
• Een fototoestel om voor nuttiging de gebruikte voeding te fotograferen

Dat zijn de belangrijkste zaken waarvoor gezorgd moet worden wil ik dit dieet überhaupt kunnen starten. Dat zijn de zaken die ik dus in orde moeten zijn vóór 1 januari (2010)! Daarvoor is actie van mijn zijde vereist en de bereidwilligheid, er een beetje extra geld voor over te hebben dan ik normaalgezien aan het onderwerp ‘voeding’ in mijn leven zou hebben besteed. Maar wat ik verwacht is dat dit geld zich gemakkelijk terugbetaalt, al was het maar omdat ik hierdoor een ongelofelijk opwindend experiment begin dat mij uitdaagt de grenzen van mijn zelfdiscipline aan te gaan en werkelijk werk te maken van de zoektocht naar een (voor mij) beter leven. Het bevredigt ook een deel van mijn nieuwsgierigheid en in ieder geval krijg ik mede door dit experiment ook terug het curieuze gevoel te leven, wat op zich al zijn geld waard is en anders misschien alleen kortstondig door pretparkervaringen (waarmee ik daar geenszins denigrerend over wil doen) bereikt zou kunnen worden! Met andere woorden: het vooruitzicht van dit experiment vervult mij met een enorm plezier en dat alleen al zou zijn geld waard moeten zijn… Aan de lezer wil ik dus graag zeggen: geniet mee met mij van de rit en verkneukel je in het feit dat je niet mee bent gegaan als je me ergens halfweg zult zien afzien. Natuurlijk hoef je je door deze uitspraak niet te laten afschrikken en kun je dit ook als een uitnodiging lezen het experiment zelf actief mee te doen. Het is, hoe dan ook niet mijn bedoeling wie dan ook te overhalen dit dieet of deze 30-dagen proef te doen, maar als je daar voor voelt kunnen mijn ervaringen je natuurlijk helpen (zoals de ervaringen van Steve Pavlina mij hebben geholpen en wellicht nog zullen helpen…). Ik weet op dit moment net zo min als jij wat deze 30-dagen proef zal opleveren, maar in ieder geval zal ik je hieronder vanaf 1 januari trouw mijn ervaringen meedelen, van welke aard die ook mogen zijn. Nog eens ten overvloede: het is niet de bedoeling hier iets te bewijzen, het is vooral de bedoeling door dit dieet iets te ondervinden. En als dat kan helpen mijn leven positief te veranderen dan zal ik uiteraard blij zijn toe; maar ook in het ander geval, wanneer dit dieet een lijdensweg blijkt, zal ik dit positief opvatten door het hoe dan ook te gaan gebruiken als een leerervaring. Bovendien sta ik open voor commentaar, ook van mensen die dit diëet niet volgen (comments kunnen altijd gegeven worden door ze te posten op jou pagina en dan een link achter te laten onderaan dit bericht). En voor degenen die minder geinteresseerd zijn in dit dieet: op deze blog zullen met het vorderen van de tijd ook artikels over andere onderwerpen verschijnen… Geniet ervan!