30-dagen proef raw food dieet begint morgen!
Naar dit moment heb ik heel erg uitgekeken! Vanaf het moment dat ik hier bijna compulsief aan begon, ergens midden december, tot nu ben ik aan het aftellen en vond ik het steeds moeilijker nog gekookte dingen te eten. Daar was ik daarvoor eigenlijk al mee gestopt: ik leefde vooral op brood, gerookte zalm, mozarella en … rauwe groenten (zoals komkommer, tomaat, witloof, wortels, …) Maar nu ga ik morgen echt rauw! Wow… 
Vandaag heb ik, zoals ik me had voorgenomen, gevast. Ik wilde gewoon niets eten, de dag voor ik met het dieet van start zou gaan. Bovendien is het zoiezo gezond, regelmatig een dag niet eten. In een boek over Yoga vond ik een keer de info dat het goed is om te vasten bij volle maan. Wel: dat zat nog in mijn hoofd en vandaag … is het volle maan! (Het is bovendien een zeer speciale volle maan, deze keer, namelijk een ‘blauwe’ maan. Dat noemt men blijkbaar zo als er in één maand niet één – zoals gewoonlijk is – maar twee volle manen voorkomen en dat is in december 2009 het geval. Een blauwe maan is een uitzondering; las ik in het nieuws!)
Dit vasten vandaag is trouwens op een haar na gelukt en eigenlijk ook alleen maar doordat ik ‘geluk’ had. Ik moest meteen denken aan de eerste stap van zelfdiscipline beschreven door Steve Pavlina: als je je zelfdiscipline wilt verhogen, accepteer dan eerst de huidige stand, het huidige (eventueel lage) niveau van je zelfdiscipline. Doe je dat niet, maar ontken je dit (lage) niveau, dan kun je het ook nooit verhogen. De eerste stap naar het verhogen van je zelfdiscipline is dus te erkennen waar je zelfdiscipline op het aanvangsmoment precies staat. Ook als dat laag is. En ook als dit mij misschien in (tijdelijke!) verlegenheid brengt! Zelfacceptatie is in het algemeen de eerste stap naar zelfverandering (weliswaar na het verhogen van je bewustzijn – maar dat is bij mij zoiezo al waanzinnig hoog – door de band genomen). Dat is iets wat ik ook al eerder had gelezen in de boeken van Nathaniel Branden, over zelfwaardering. Dat is voor mij de reden waarom veranderen in het verleden nooit lukte: ik accepteerde mezelf niet zoals ik vóór de verandering was. Waardoor het ook onmogelijk was, feitelijk, de koe hier bij de horens te vatten. Ik ontkende de koe, zo te zeggen. En daardoor ontsnapte elke poging tot veranderen mij weer. Maar nu was dit dus een les in het accepteren van mijn lage niveau van zelfdiscipline. Ik had besloten om niet te eten vandaag, maar als de bakker niet uitverkocht was geweest, dan had ik misschien koffiekoeken gekocht bij wijze van “feestelijke afsluiting van mijn non-raw foodperiode” (tenminste voor een maand)! Niet echt wat je noemt zelfdiscipline! Hoewel ik ook wel versteld sta van hoe snel en vreugdevol ik ertoe overging te besluiten in de bakker: ‘Oh, blijkbaar hebben jullie geen koffiekoeken meer!’ Meteen had ik ook ‘geen zin’ meer in de taarten die er nog stonden… Op de ene of de andere manier is het echt zo dat je onderbewustzijn, zoals quasi alle Amerikaanse succesboeken beweren, een eens gemaakte beslissing echt internaliseert, waardoor er krachten gemobiliseerd worden die je letterlijk drijven, ook lang nadat de beslissing genomen is, in de richting van het uitvoeren ervan! Dat is een fascinerend proces. Dus ja: ik had ook verder kunnen zoeken naar iets eetbaars! Maar dat deed ik niet. Als de bakker nog koffiekoeken had gehad (want dat wilde ik hebben – oh, die pudding!), dan weet ik niet wat er gebeurd zou zijn. Ik weet wel hoe ik me achteraf een beetje gevoeld zou hebben: slecht, niet superslecht, maar ergens op de achtergrond zo’n beetje. Hoewel… Ik voelde in ieder geval: als ik mij goed wil voelen bij het opeten van die koffiekoeken, dan zal ik bewust mijn voorgaande beslissing moeten veranderen. In dat geval had ik me wel goed gevoeld! Het is een ongrijpbare zaak, dat onderbewuste. Want nu voel ik me op de achtergrond weer een beetje slecht, omdat ik niet mezelf, maar de bakker (en mijn onderbewustzijn) de beslissing (gedeeltelijk) heb doen uitvoeren. Zonder die twee was het niet gelukt. Maar nu heb ik dus een beetje ‘geluk’ gehad, wat dat ook moge betekenen!
Allemaal niet zo tof eigenlijk. Maar wel tof was het, om achteraf mijn beslissing te hernieuwen, toen ik de bakker buitenstapte. ‘Geen koffiekoeken? Wel, iets anders van dezelfde kwaliteit zul je niet meer vinden… Dan maar niets eten!’ Tja, erg overtuigd was ik blijkbaar toch ook weer niet! De bewuste motivatie was eerder faible; jawohl!
Het is ook zo dat ik op een gegeven moment dacht en voelde: ‘Dit is eigenlijk echt slecht voor me! Ik wil dit ook helemaal niet doen! Dit was gewoon vanwege die volle maan en het begin van het raw food dieet, dat ik vandaag niet wilde eten. Voor mij, voor mijn lichaam, gezondheid is dit echter niet goed en wil ik dit ook eigenlijk helemaal niet!’ Verschillende mensen hebben mij al gewaarschuwd: ‘Jij mag niet afvallen!’ En dat is waar. Ik weeg 53kg. Dat levert met mijn lengte van 174cm een BMI onder het ‘gezonde’ op en ik denk dat ik dat in mijn leven ook voel. Er zijn momenten dat ik echt het gevoel heb dat ik te weinig gronding heb. Dat mjn lichaam niet sterk genoeg is om mijn emoties te bevatten. Mijn hart springt dan letterlijk uit zijn kas: de ‘kas’, bij zware emoties, is niet sterk genoeg… Dus wat ik niet wil is vermageren. Ook niet met dit dieet! Ik wil juist eerder verdikken. Ik ben van plan meer spieren te kweken. Ik wil geen bodybuilder zijn, maar wel iets meer dan wat het nu is. Als ik bv. 60kg zou wegen en breder in mijn schouders zou zijn, dan zou ik denk ik mij beter voelen. Dus mijn doel is: bijkomen ipv afvallen met het raw food dieet.
Twee dingen zal ik daarvoor moeten doen. Goed dooreten en gericht trainen. Dat is echter een probleem, want ik hou niet van sport. Wat het eten betreft: ik heb er geen probleem mee, veel te eten! Ik eet juist graag! De reden waarom ik het raw food dieet zo interessant vind is dat ik vermoed dat het beter zal verteren. Wat ik daarover bij Steve Pavlina en anderen lees, trekt mij zeer aan. Dus dat is ok: ik ben van plan om goed door te eten tijdens dit dieet!
Maar het andere, het sporten, komt mij anders voor. Geregeld trainen komt mij snel heel erg saai voor. Erg snel krijg ik het gevoel dat ik mijn tijd verdoe. Het is ook moeilijk! Daar is echt zelfdiscipline voor nodig. Maar ik associeer het ook met geestelijk afgestompt raken. Maar dat is misschien verkeerd. Ook al zijn sportmensen geen intellectuelen, ik geloof niet dat het domme mensen zijn, die geestelijk afgestompt raken door hun sport. Maar dat voelen is een andere zaak. Ik ga af en toe zwemmen, maar als ik het zou moeten volhouden dit elke dag te doen, of zelfs elke week: dat zou vreselijk zijn! Hetzelfde met krachttraining, wat toch aangewezen is als je spieren wil trainen. Ik heb het geprobeerd, maar na een kleine maand gaf ik er toch de brui aan. Misschien komt dat ook omdat ik niet de goede voeding nam. Nu, met het raw food dieet kan dat in elk geval geen probleem zijn! Met name voor sportmensen zou dit dieet namelijk aantrekkelijk zijn. Het is blijkbaar dé aangewezen voeding, volgens sommigen, om bodybuilder te worden. En dan heb ik het over mensen die echt bodybuilder zijn en het toepassen. En iedereen die ik er over gehoord heb bevestigt dat het raw food dieet een enorme boost geeft aan het gevoel van energie. (Wat tussen haakjes ook minstens overeenkomt met wat ik stilletjes denk: dat het gekookte dieet het de maag zo moeilijk maakt dat veel te veel energie naar de vertering en afscheiding van ‘voedingsstoffen’ gaat, die bij het raw food dieet gewoon niet ingenomen worden. Dus in die zin is het raw food dieet efficienter, waardoor energie beter ter beschikking van de vrije wil komt – in plaats van naar de vertering te gaan.)
Als het zo is dat regelmatig trainen mij zal uitputten (geestelijk) dan moet ik iets anders verzinnen. Ik heb genoeg ervaringen met kadertjes en schema’s waar ik mezelf in wilde proppen! Dat wekt bij mij een erg bitter gevoel (ook als tot nog toe onverwerkt residu van ervaringen uit het verleden) en dat wil ik absoluut niet bereiken. Voor mij is het angstaanjagende van doorgedreven sport dat het zo ernstig is. Ik heb het gevoel dat elk doorgedreven schematisme in mijn leven bij mij alleen maar tot humorloosheid leidt! Ik heb juist het losbandige, ongebondene, vrije, kinderlijke nodig om een beetje te kunnen lachen… Dus daar ga ik niet aan doen. Neeneenee. Dat is géén goed idee! Beter voor mij is dus een andere manier te vinden, die mij wel blij maakt, levendig houdt. Ik wil sporten en trainen op een manier die mij juist meer humor geeft. Dus enfin, daar heb ik voorlopig toch niet echt een oplossing voor. Het is echter wel noodzakelijk. Tips altijd welkom!!!!! En ondertussen ga ik natuurlijk gewoon door met zoeken…
Voorlopig laat ik dit maar even zijn. In een volgende post ga ik hier dieper op in. Ik ga mezelf in elk geval niets opleggen wat bewegen en sporten betreft. Nee, ik ga juist mezelf de vrijheid geven het méér te doen op een blije en uitgelaten en fijne manier! Dus voorlopig, in januari, geef ik mezelf de vrijheid te bewegen op manieren waar ik blij van wordt, zoals een kind, en daaruit zal dan wel een oplossing komen voor het ‘gróte vraagstuk’! Daar vertrouw ik op! Dat is nu mijn leven! Kinderen kunnen ook heel sterk zijn. En ze leggen toch ook niet tot in de puntjes vast wat ze doen?! Dus ik ben hier wel echt nieuwsgierig naar. Ik kijk er naar uit, meer ontdekkingen hier te doen. Met een vriendin ga ik in elk geval deze maand al dansen. Is nog veel angstaanjagender voor mij dan sporten (zie hier voor het waarom), maar ik heb het gevoel dat ik het leuk zal vinden. Dus dat is iets anders. Ook het raw food dieet zal zelfdiscipline vragen. Maar het is tegelijkertijd iets waar ik naar uit kijk, waar ik warm voor loop: het kost mij nauwelijks moeite er aan te beginnen. Integendeel: ik heb mezelf juist moeten tegenhouden, om niet onbesuisd en ondoordacht er aan te beginnen. Maar ik verwacht dus dat het leuk zal blijven, ook als het zelfdiscipline kost. Of misschien is leuk niet het goede woord. ‘Vervullend’, ‘bevredigend’, ‘aangenaam’, zijn misschien betere woorden. Hoe dan ook: zoals het raw food dieet voor voeding, wil ik ook iets voor beweging en sport vinden. Iets waar ik zonder meer warm voor loop.
Maar ik ga dus met het raw food dieet beginnen. En dat zal zelfdiscipline vragen. Vooral omdat ik nog veel angsten ervaar rond dit dieet: veel mensen zijn er bang van of dramatisch over en ik distantieer mij ook wel van het mainstream-gedoe hiermee. Vooral de Vlamingen gaan toch door voor Bourgondiers, dus veel mensen gaan hier toch ‘kritiek’ op hebben of iets dat ik, met mijn hooggevoelige zielsinstelling, negen keren op de tien toch zo op zal gaan vatten. Dus in ieder geval zal het niet gemakkelijk zijn, ook niet als het dieet op zich goed zou gaan – wat uiteraard wel zou helpen natuurlijk, ook al doe ik dit dieet niet om iets te bewijzen, zoals ik in een eerdere post al heb beschreven, maar om iets te ondervinden. Ik wil dit dieet gewoon ondervinden! En daar moet ik toe besluiten! Ik heb me voorgenomen, heb beslist, 30 dagen lang enkel rauwe voeding te eten en mij ook te onthouden van gedroogde (niet-verse) kruiden, zout en andere zaken die misschien wel rauw zijn, maar vallen buiten de categorie van groenten, fruit, noten en zaden. Dus dat is wat ik wil. Dat is mijn bedoeling. Dat is waartoe ik besluit. Ik besluit niet een bepaald resultaat te boeken. Neen: ik besluit dit te doen en daarbij te ondervinden wat het met mij doet. Dus dat is de beslissing: ‘Het raw food dieet de komende 30 dagen vol te houden, beginnend morgen, op 1 januari!’ Aiai, dat is allemaal erg serieus! Gelukkig dat raw food mij zo blij maakt, want anders zouden deze voorwaarden mij ernstig omverblazen. Als jij als lezer besluit dit dieet ook te gaan volgen, zou ik je dus aanraden: doe het enkel als je er een passie voor voelt. Die passie zal misschien verdwijnen en dan heb je zelfdiscipline nodig (zo lang het nog geen gewoonte is). Maar doe je dat niet, rekening houden met jou gevoelens in deze, dan kan een dergelijk dieet, mij in ieder geval, tot een zuurpruim maken. Dus: doe niets tegen je goesting, want dan is er geen lol meer aan!
Het enige wat ik kan doen om deze beslissing kracht bij te zetten is het raw food dieet volgen. Dat zal ik ook. Morgen begin ik er aan! Dat is fantastisch! En y va – ik ga er met vreugde, plezier en interesse voor! Dit is een heel erg fijne dag in mijn leven en vooral morgen zal nog een fijnere dag zijn!
In deze blog zal ik het afwikkelen van deze 30-dagen proef, dit trial-dieet, bijhouden. Voel je altijd vrij reacties te posten, maakt niet uit wat! Ik apprecieer vooral eerlijkheid in wat je denkt en voelt en uiteraard ga ik ook uit van respect! Ook ideeën, tips, mogelijke raad die mij verder kan helpen bij dit dieet zijn altijd welkom. Maar probeer alleen één ding niet: mij af te raden dit dieet de volle dertig dagen te volgen of mij dingen aan te raden die buiten de krijtlijnen van dit dieet vallen. Als je dat doet gooi ik je commentaar meteen van deze weblog en mag je je bergen, want dan ben ik echt boos. Dus probeer mij niet te overtuigen! Als je iets wilt delen, graag! Uiteraard: óók als jij andere ervaringen, voorkeuren, inzichten hebt dan de mijne. Juist dan!
Heel veel dank voor het lezen. Ik hoop dat je massaal mijn experiment zult volgen!
Een gelukkig nieuwjaar!
Merijn Fagard
