Lieve lezer,
dit is het aller- allereerste artikel van deze blogpagina! Ik ben er enorm trots op! Ik heb enorm veel ideeën voor waardevolle dingen die ik via deze blog met je wil delen. De bedoeling van deze blog is, alles wat in mij is, naar buiten te brengen. Zichtbaar te maken. Ervaarbaar! Met het oog op dit doel zal ik op deze blog posten. Al het waardevolle dat ik te bieden heb, zul je via deze blog kunnen ervaren… Ik wil je dichter zijn en schenk je mijn kunst!
De aanzet tot deze blog ligt heel diep vanbinnen. Al een hele tijd komen creatieve ideeën in mijn leven en ook ben ik gepassioneerd door de gedachte van vrijheid. Die gedachte inspireert mij en brengt mij tot de meest ongebruikelijke levenskeuzen. Daar moet ik dan ook de gevolgen van dragen, natuurtlijk. 
Aan de andere kant deed ik nooit iets met de creatieve ideeën die in mij opborrelden. Integendeel, ik ging juist denken dat zij mijn leven hinderlijk doorkruisten, geen waarde hadden en vooral, dat mensen mij zouden uitlachen als ik met deze ideeën naar buiten zou komen.
- Ten eerste: ik vond dat deze ideeën mijn reguliere leven doorkruisten. Ik had bepaalde keuzes gemaakt, wilde mij daaraan houden en vond het nogal veel gevraagd van deze ideeën dat zij mijn tijd opeisten. Dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde (toen) filosofie studeren, zoals ik besloten had, de waarheid leren kennen… Met wetenschap bezig zijn… Etc. Maar mij toch niet bezighouden met… Nee, dat durf ik hier nog niet te zeggen…
- Ten tweede: ik dacht dat deze ideeën geen waarde hadden. Ik vroeg mij af: ‘In welk opzicht kan het écht andere mensen helpen, als ik mijn meest diepe fantasieën uitleef? Wat heeft dat nu voor betekenis? Bijvoorbeeld: zal er één kind minder honger lijden doordat ik deze dingen doe? Zal er één arme rijk door worden? Zal het ook maar iets bijdragen aan onze maatschappij? Niet toch?’ Nu ja, dat kun je nog niet weten, want je weet nog niet waarover het precies gaat, maar denk misschien aan de titel van één van de categorieën (thema’s) op deze blog: Creatief expressieF! Hoe kan nu gewoon het feit, dat ik enkel gewoon expressie geef aan wat er aan subjectieve emoties, beelden, etc. in mijn innerlijk leeft, er toe bijdragen dat andere mensen geholpen worden een vervullend en waardevol leven te leiden? Een leven dat ‘gelukt’ is, zoals de filosofen zouden zeggen! Hoe kan dit nou?! Welja, dat is heel erg verwarrend.
- Ten derde: ik dacht dat de mensen het niet zouden waarderen, als ik met al deze plannen naar buiten zou komen. Ik dacht zelfs dat ze me er om zouden uitlachen en in een marginaal hoekje zouden stoppen… Wetenschap leek mij zo veel waardevoller/nuttiger! Kennis, ja! Vrijheid, natuurlijk… maar: creatieve expressie? Nee toch! Haha!
Nu realiseer ik mij wel het triestige van deze denkbeelden, maar soms heb ik het er nog moeilijk mee. Ik schrijf in het ‘geheim’ gedichten. Maar dichter worden? Dat zou toch te veel van een farce zijn: ‘Misschien zijn mijn gedichten niet goed… Nee, ze zijn gewoon niet goed!’ Zo gaan mijn gedachten dan. Maar ik ben er trots op! Ik heb er heel veel plezier en verlichting aan beleefd. Hen schrijven helpt mij echt. En misschien zijn er nog wel die het zou helpen om hen te lezen. Nee, de waarheid is veel simpeler: het oordeel is in deze dingen aan de lezer en ik ben enorm bang voor het oordeel dat deze lezer zou kunnen vellen! Als er één reden is waarom ik deze werkjes hier publiceer, los van alle mogelijke oordelen, dan is het om de moed op te bouwen, mijzelf bloot te stellen aan het oordeel van een ander mens, wat dit ook is. ‘Want wat is het oordeel nu van een ander?’ hoor ik het plichtmatig in mijn hoofd kabbelen. Maar waar het om gaat is: Mijzelf blootstellen. Mijzelf openen.
‘Internet is een veilig medium,’ zul je misschien zeggen. Maar geloof me: dit vraagt me meer moed dan alles wat ik in mijn leven ooit eerder heb gedaan. Ik schrijf ze hier op, voor jullie, de vele lezertjes die deze pagina in de toekomst nog zal hebben. En dat je mijn teksten zult lezen, mijn schrijfsels, die ik niet altijd zal voorbereiden, maar gewoon spontaan op het net zal plaatsen: dat is een – hé, ik wilde schrijven ‘nachtmerrie’, maar ik merk dat ik toch rustiger begin te worden nu en het zelfs een beetje leuk begin te vinden! Maar ja, dat is nu ook weeral (o)verdreven, merk ik. Ohhh Aarghhhh! Ja, het is hééééél ingewikkeld (diiiieeeepe zuchthhhhhhh).
Dat was dan dat weer. Lieve lezer/es, ik ben nu heel bedroefd, want ik wilde dit eigenlijk helemaal niet tegen je zeggen. Of ja, toch wel. Of nee, zeker niet alleen dit. Maar dit ook en mijn bedoeling was vooral gericht op iets anders… Ja, in mij leven angsten en verlangens. En als je deze blog hier nu leest dan weet je: de verlangens hebben weer eens even de overhand gehaald… Deze blog zit midden in de worsteling. Als je weer eens een artikeltje in deze blog ziet verschijnen dan weet je: mijn verlangen om te delen is weer gegroeid! En als je even geen artikeltjes vindt dan weet je dat er eentje zit te broeien, die zin heeft om geboren te worden! Als het mij lukt mijn angst te overwinnen, dan lukt het hem ook…
Wat ik met je wil delen is al mijn kunst! ‘Hoo, grote woorden!’ zegt mijn meneer innerlijke criticus! Welja, precies, en nog ouderwets ook!
- Gedichtjes,
- teksten,
- tekeningen en ander tweedimensionaal beeldend kleurrijk! materiaal,
- beelden in hout,
- misschien koffertjes in hout,
- Maquettes, plannen, tekeningen, schetsen,… ivm architectuur,
- technische projecten,
en, last but not least,
- de resultaten en de voortgang van het innerlijk laboratorium
kun je hier vinden.
Daarnaast zul je hier ook nog de doorvoering en het verslag van enkele experimenten, gedragsveranderingen, pogingen om bepaalde doelen te bereiken die voor mij belangrijk zijn, enzovoorts, kunnen volgen. Dus zaken in het gebied van mijn Persoonlijke Ontwikkeling. Omdat ik dacht dat het ook voor de lezer belangrijk kon zijn, daar over mee te kunnen praten en dat te volgen, presenteer ik het hier. De volgende blogposts zullen alvast gaan over het raw food dieet, waarover later dus meer…
Dat deze weblog er überhaubt is heb ik niet alleen aan mezelf te danken. Integendeel. Twee mensen wil ik in het bijzonder bedanken: Felix Brabander, van One Session Coaching, omdat hij mij op het idee gebracht heeft op het internet te gaan schrijven en Steve Pavlina omdat hij mij, door zijn blog Steve Pavlina . com liet zien hoe je zo iets kunt doen. Dus heel erg bedankt, allebei! Zonder Felix en Steve zou deze blog er nooit gekomen zijn… Verder wil ik ook Daan Buckinx bedanken, die zelf een heel erg leuke weblog heeft, waarop hij schrijft over groeien voor beginners… Hem wil ik graag bedanken voor zijn spontane bereidheid, voor mij ‘op de knop te drukken’ bij het online gaan van deze website! Uiteindelijk heb ik dat natuurlijk zelf gedaan (waardoor het ook mijn eigen website is waarvoor ik zelf de exclusieve verantwoordelijkheid draag!), maar op deze manier heeft hij mij wel een heel stuk geholpen, mijn eigen angsten hierrond in het oog te krijgen en uit het veld te slaan. Bedankt Daan en veel succes ook met je eigen weblog! Tenslotte wil ik nog alle mensen om mij heen bedanken, die mij tot steun zijn en door hun vriendschap of liefde verder helpen te groeien… Familie zowel als vrienden.
Heel erg bedankt, iedereen, uit de grond van mijn hart…
Voila, dat was het dan voor deze eerste post! Beste lezer, geniet ervan en van alle volgende artikels!
