“Getting that Life can be meaningful by doing just that: dance!”

Merijn Fagard

Het zou een inzicht van Steiner zijn, dat depressie en/of zich neerslachtig voelen gelinkt is aan het voorstellingsvermogen. Dat heeft een vriend mij eens gezegd. Wie te veel fantasie heeft, bij wijze van spreken, of te veel nadenkt, komt sneller of gemakkelijker in een depressieve stemming terecht. Aan de andere kant zegt Steiner ook dat daar tegenover staat dat gevoelens van geluk en tevredenheid verbonden zijn met bewegen. Iemand die zich uitleeft door fysiek te gaan bewegen, op welke manier ook, wordt daardoor vanzelf gelukkiger.

Nu kan ik die redenering wel volgen. Het is al door de wetenschap ontdekt dat bij het sporten (of andere fysieke inspanning) endorfines in de hersenen vrijkomen. Dat zijn stoffen die zorgen voor een geluksgevoel. Sporten, dansen etc. zijn echt zaken waarvan we gelukkiger worden… Verder kan ik het ook wel volgen dat iemand die zich niet zo goed voelt, wellicht veel in zijn hoofd of in bepaalde voorstellingen leeft. Als iets mislukt is stellen we ons voor hoe het had kunnen zijn, of als er iets ongelukkigs gebeurd is vragen we ons vaak af wat we hadden kunnen doen om dit te voorkomen. Maar ‘hoe het had kunnen zijn’ of ‘wat we hadden kunnen doen’ zijn natuurlijk geen feiten, het zijn vooral voorstellingen! Ook als echte feiten ons ongelukkig maken, zoals het zien van een bedelaar op straat, dan worden we toch pas ongelukkig hierdoor wanneer we ons het lijden beginnen voor te stellen van deze persoon. Ook een factor die mensen ongelukkig maakt zijn voorstellingen en fantasieën over wat er zou kunnen gebeuren. Ik voel altijd een enorme angst opkomen bij het binnenkomen van een trein in het station wanneer ik bedenk hoe weinig stappen ik maar verwijderd ben van de sporen. Zou ik me niet aan deze gedachte overgeven, maar bijvoorbeeld denken aan de leuke bestemming waar ik op dat moment naar toe ga, dan zou ik me niet zo angstig voelen. Maar ook als ik denk aan leuke dingen die nog gaan gebeuren en daarover fantaseer, voel ik me nog niet echt gelukkig, want op dat moment zijn die leuke dingen nog geen feit! Wat mij gelukkig maakt is de bewegingen die ik effectief uitvoer, om de leuke dingen mogelijk te maken…

Het devies is dus: wanneer je gelukkig wilt zijn, dan is in beweging komen een goed idee! Dat kan in allerlei vormen: sporten, dansen, springen, spelen, acteren, musiceren, … Misschien geldt dit zelfs in het algemeen dat voorstellingen over wat ons gelukkig maakt ons depressiever maken, terwijl een effectieve beweging in die richting ons gelukkiger maakt. Daarbij denk ik ook wel dat het belangrijk is dat de beweging die je doet vrije bewegingen zijn, waar je steeds opnieuw zelf voor kiest. Dwangarbeid maakt ons niet gelukkig. Sporten omdat mama en papa willen dat we die medaille halen ook niet. Zingen en het beest op het podium uithangen is alleen leuk als je dat doet voor het zingen etc. zelf, niet wanneer het iets zou zijn dat je enkel doet voor het geld. Het geld dat je gaat verdienen, de successen die je gaat behalen, de resultaten van je werk zijn opnieuw voorstellingen, die op het moment dat je er nog aan moet beginnen nog niet bestaan. Geluk daarentegen heeft te maken met bewegen en zo je eigen grenzen doorbreken. Je kunt altijd in beweging komen, hoe beperkt ook, en het geluk dat daarbij ontstaat, ontstaat onmiddelijk!

Ik heb zelf de fout gemaakt in het verleden van te veel in de toekomst te willen kijken steeds (zowel positief als negatief), maar welke toekomst ik me ook voorstelde, een gelukkige of één vol van rampen, ik werd er in beide gevallen niet gelukkiger van! Bij elke kleine beweging in de richting van een toekomst, hoe klein ook, werd ik echter gelukkiger! Dit blogartikel schrijven geeft mij een goed gevoel. Gedachten en fantasieën over de mogelijke reacties die ik zou kunnen krijgen (positief of negatief) maken dit geluk alleen maar kleiner en zorgen er voor dat ik minder graag schrijf. Het meeste geluk ervaar ik wanneer ik (vrijwillig) in beweging ben, niet door er over na te denken wat het gevolg zou kunnen zijn van de ene of de andere actie. Natuurlijk is dat wel nodig, dat je nadenkt over de gevolgen van wat je doet. Het geluk echter komt uit het doen. Niet doordat ik me overgeef aan de inhoud van deze gedachten en voorstellingen. Het is niet voor niets dat sommige mensen geluk gelijk stellen aan flow. Flow is een toestand waarbij ik constant vanuit mezelf in beweging ben!

Van ongeluk naar beweging

Een probleem bij ongeluk is vaak dat wanneer je inactief bent, het zeer moeilijk tot onmogelijk kan zijn je voor te stellen dat in beweging komen je geluk zou brengen. De gedachte alleen al aan in beweging komen is weerzinwekkend. Om een voorbeeld te geven. Als ik het koud begin te krijgen omdat ik te lang op mijn stoel heb gezeten, dan is het voor mij vaak zeer moeilijk te geloven dat bewegen mijn toestand zou kunnen veranderen. Ik voel me dan zo ongelukkig door de kou (en door de gedachte dat ik het warm zou willen hebben!) dat de gedachte om te gaan sporten me eerder afstoot. En toch is dat de oplossing! Ik heb ondertussen geleerd dat wanneer ik uiteindelijk besluit om toch te gaan sporten, ook al heb ik daar nu helemaal geen zin in, ik toch van het sporten ga genieten eens ik in beweging ben gekomen. En voor ik het weet heb ik het dan ook warm en is de situatie een hele andere! alleen al door in beweging te komen wordt ik gelukkiger!

Het probleem is dus dat ongeluk de neiging heeft in zichzelf te kruipen. Jezelf verplichten heeft daarbij ook geen zin. Want dan ontstaat er ressentiment (tegenover jezelf) dat al snel maakt dat je stopt met in beweging te komen. Wie alleen het resultaat wilt maar eigenlijk niet het werk (de beweging) die daar voor nodig is, zal zich bedrogen voelen als het resultaat uitblijft. Wie echter het werk graag doet, heeft ook wanneer het resultaat uitblijft in ieder geval toch een leuke tijd gehad!

De ervaring dat het werkt!

Wat kan helpen om in beweging te komen is de ervaring dat bewegen, eventueel samen met andere mensen, geluksgevoelens opwekt. Niet denken aan wat je zult gaan bereiken door het sporten (afvallen, spieren, etc.). Dat leidt namelijk weer tot ongeluk. Probeer echter te voelen wat het bewegen zelf met je doet. Vanzelf ontstaat er een gevoel over wat mogelijk is en wat niet en begin je naar realistische doelen toe te werken, niet realistisch in de zin dat je begrijpt dat het kan, maar zo dat je voelt dat het ook leuk is om je die doelen te stellen en vooral, daar tegelijkertijd naar toe te bewegen.

Muziek maakt gelukkig omdat het ons tot bewegen uitnodigt. Op zijn minst tot innerlijke beweging! Ik heb eens gelezen bij een dichter – ik weet niet meer wie en ga dat ook niet uitzoeken! – dat hij bij elk gedicht dat hij schreef een groot geluksgevoel ervaarde, zelfs bij het meest sombere en droevige gedicht. Nu denk ik dat dit komt door de beweging! Zelfs het schrijven van een somber gedicht maakt gelukkig, omdat degene die het schrijft in beweging is. Misschien dat dit ook de reden is waarom mensen door middel van creatieve expressie hun ongelukken kunnen leren verwerken…

Bij bepaalde muziek wordt ik vrolijk, bij andere droevig. In beide gevallen ervaar ik echter steeds een intens gelukmoment wanneer ik muziek hoor en er mee mee kan bewegen. Alleen innerlijk, of ook uiterlijk, door te dansen bijvoorbeeld. Alleen soms, dan wordt het te heftig voor mij. Bepaalde soorten muziek (zoals kei-harde hausse-muziek) kan ik niet aan. Die muziek verlamt mij dan. En dat zijn de momenten met muziek waarop ik écht ongelukkig ben. Of als de bewegingen waartoe de muziek mij uitnodigt bewegingen zijn die ik uit vrije wil niet kan volgen. Dan kom ik in een voorstellingswereld terecht en begin ik na te denken over hoe ik in die situatie gekomen ben en dan wordt ik pas echt ongelukkig. Droefenis kan fijn zijn. Als het een droefenis is die ik echt uit mijzelf heb opgewekt. Heb ik dat niet, dan blijft alleen maar het ongeluk.

Slotbeschouwing

Een techniek om gelukkig te worden is dus om in beweging te komen! Het maakt niet uit hoe, als de beweging maar vrij uit jezelf komt (en je uiteraard niemand door deze ‘beweging’ beschadigt). Vrijheid is een voorwaarde om te kunnen bewegen. Denk daar maar eens over na: dwang en verplichtingen die anderen of bepaalde principes je opleggen, het tegenovergestelde dus van vrijheid, betekenen dat iets of iemand anders jouw beweegt… Zelf in beweging komen betekent dat ik mij emancipeer van alle omstandigheden… Toen het drama in Luik zich voordeed, hoorde ik een experte zeggen dat mensen die een dergelijk drama actief beleven (door anderen te helpen, te vluchten, etc.) dit sneller kunnen verwerken dan mensen die het eerder passief moesten ondergaan. Activiteit is dus de sleutel om te ‘genezen’. Activiteit die je vanuit jezelf tegenover een ‘opgelegde’ situatie plaatst. In eerste instantie kan de natuur ons overweldigen. In tweede instantie kunnen we echter stapje voor stapje, beetje bij beetje onze eigen natuur in beweging brengen en zo mee met de natuur bewegen…Gelijkaardige posts:

• 30-dagen proef raw food dieet begint morgen!
• Mijn levenslijn (watch me grow)
• De zon
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 3
• Dankbaarheid

+

+

+

=

Haver kan je snel koken en, zoals je hier ziet, de hele korrel en zonder dat je meer dan een uur lang een pruttelend potje in het oog hoeft te houden! Het is in feite heel simpel, zoals je hierboven ook kan zien.

Neem een waterkoker. Vul die met water. Breng het water aan de kook. Dit kun je doen in één a twee minuten! (Je kan het natuurlijk ook op de gewone manier doen, met fornuis en een potje of ketel, en ook dan duurt het minder dan 10 minuten.)

Neem vervolgens een thermoskan, waar je ook voeding in kan warm houden. Dit heb je misschien niet in huis, maar het is de moeite als je veel haver eet om er één aan te schaffen. De thermoskan die je hierboven op de foto ziet is een stalen kan, die werkt daardoor dat tussen twee stalen wanden de ruimte vacuum is gezogen. De lucht is er uit en op die manier kan er ook doorheen deze twee wanden geen warmte meer worden overgegeven. Een glazen kan houdt nog langer warm, heb ik me laten vertellen (ik kan dat uit eigen ervaring niet bevestigen noch ontkennen), maar deze stalen kan kan in elk geval niet breken en voldoet wat mij betreft ruimschoots. De kan die ik gebruik is 0,5 liter groot.

Neem ongeveer een derde van het volume haverkorreltjes. In het bovenstaande geval heb ik net iets minder dan 100 g genomen. Doe deze in de thermoskan. Giet nu het hete water hier overheen, tot de kan tot en met de rand toe gevuld is. Dit is belangrijk, want hoe voller de kan, des te langer blijft de inhoud er van heet. Om de kan optimaal te doen presteren kun je ook de kan voorverwarmen door er eerst enkel heet water in te doen. Na enkele minuten giet je dit weg – de kan is nu zelf opgewarmd – en doe je de haver en het hete water er in.

Schroef nu de thermoskan dicht en laat enkele uren staan. Ik weet niet precies wat de minimum tijd is nodig om de haver te doen opzwellen, maar in ieder geval na 8 uur is het zeker klaar! Als je bijvoorbeeld ‘s ochtends graag havermout eet, kun je dus de avond voordien de kan klaarmaken… Dat is ook de manier waarop ik het doe.

Als je de kan na 8 uur (of misschien al eerder) open maakt, heeft de haver de hele kan gevuld en al het water opgezogen. De korrels zijn ook open gebarsten en zacht geworden. Je kunt ze nu eten! Ze zijn zelfs nog een beetje warm!

Voeg fruit toe, rozijnen, nootjes… Zoals je wil. Smakelijk!

(Noot: geen idee of deze methode ook werkt voor andere granen, zoals bijvoorbeeld rijst etc. Dat ga ik zeker nog eens proberen. Deze manier om haver te ‘koken’ werkt in elk geval heel goed, vraagt weinig van je tijd en enkel een beetje planning en dat je in het bezit bent van een thermoskan, iets om water te koken en de granen zelf. Water is natuurlijk ook heel erg belangrijk. Je hoeft er bovendien niet eens de geplette havervlokken voor te kopen – zoals ik tot nu deed – en die ook duurder zijn! De gepelde graankorrels zijn voldoende!)

Gelijkaardige posts:

• Tussen inspanning en ontspanning
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 8
• Raw Food: Een jaar later
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 2
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 7

Spanning is wat je moet zijn, ontspanning is wat je bent.
- Chinees Spreekwoord

Mindfulness is een enorm goede manier om jezelf te ontspannen. Door gewoon te gaan liggen of zitten en bewust ruimte te geven aan wat er is, kom ik steevast in een zeer diepe ontspanning terecht. We moeten zo veel. Mindfulness is een manier om daar – tijdelijk – aan te ontsnappen. Wat ik ook merkte is dat zo een mindfulness-sessie (van zo’n 45 minuten, maar korter kan ook, of langer) vaak zelfs verkwikkender werkt dan slapen. Een pauze inlassen om mindfull te zijn kan dus helpen om de dag met nieuwe energie en alertheid aan te gaan.

Spanning door ontspanning

Mindfulness hoeft niet te betekenen dat die ontspanning er komt. Bij mij komt die meestal pas na een tijdje. Daarom is het ook zo belangrijk een mindfulness sessie lang genoeg te doen.

Wat ik merk is dat er in de eerste plaats veel spanningen ontstaan wanneer ik me door middel van mindfulness probeer te ontspannen. Dat is frustrerend! Maar vooral op die momenten dat ik de rust neem om me echt te ontspannen, komen er meestal gedachten bij me op aan alle dingen die ik nog moet doen… Dat verhindert dan de rust. Er ontstaat een conflict tussen mijn voornemen om me te ontspannen en de aandrang om dan meteen maar aan die taken die zo in mijn hoofd opkomen te gaan werken. Door vervolgens stilletjes fuck it! te zeggen en mijn aandacht terug bij m’n ademhaling te brengen kan ik dan na een tijdje die opkomende gedachten aan ‘moetens’ en hun bijbehorende spanning loslaten en me werkelijk overgeven aan een steeds dieper wordende rust.

Onspanning roept het verlangen naar inspanning op!

Wat ik nu ontdekt heb is dat ik na zo’n sessie me niet alleen fitter en alerter voel, maar ook meer zin heb om me ook eens echt in te gaan spannen! Anders dan de spanningen die gepaard gaan met ‘moetens’ is de lust om me in te spannen en ergens werkelijk hard aan te werken enorm aangenaam én ook productief! Voor mij was dat een verrassing. Ik had nooit zo duidelijk het verschil gezien tussen gezonde inspanning en de ongezonde spanningen en stress waar onze maatschappij – en dus wijzelf – zo vol mee lijkt/lijken te zijn. Dat bracht mij tot de volgende gedachte.

Inspanning roept ontspanning op. Dat lijkt logisch. Als je hard gewerkt hebt aan iets voel je op een gegeven moment de aandrang om je te ontspannen. Eens lekker gaan eten, iets samen doen met familie en/of vrienden, een goed boek lezen, mediteren en diep slapen horen hier bij. Maar ook omgekeerd brengt diepe ontspanning de drang met zich mee om weer terug een grote of minder grote inspanning te gaan leveren. Dit tweede was nieuw voor mij. Ontspanning was vooral een poging voor mij om aan allerlei spanningen te ontsnappen, maar ik wist eigenlijk niet dat het ook tot iets anders aanleiding kan geven dan opnieuw, welja … spanningen. Maar constant ontspannen zijn is moeilijk! Op een gegeven moment raak je enthousiast en wil je wat doen! Je wilt je dan voor iets inzetten…

Inspanning en ontspanning zijn als in- en uitademen. De ene roept de andere op en beide kunnen ze niet zonder elkaar. Iemand die enkel wil inademen zal daar niet in slagen. Iemand die enkel wil uitademen ook niet. Het is onmogelijk! Alleen de gezonde afwisseling van de twee is mogelijk. Spanning daarentegen is geheel iets anders. Het hoort er eigenlijk niet bij. Spanning ontstaat als er iets mis gaat bij de natuurlijke afwisseling tussen inspanning en ontspanning. We hebben de spanning eigenlijk helemaal niet nodig!

De oorzaken van spanningen

Jammer genoeg ontstaan spanningen toch. Laat me er niet over beginnen, want ik zou heel ingespannen kunnen beginnen schelden op alles wat volgens mij ongezonde en pijnlijke spanningen bij mensen (én bij mezelf, helaas) veroorzaakt. Maar laat ik dat niet doen, en laat ik hiervoor gewoon filosofisch naar het bovenstaande Chinese spreekwoord verwijzen (bedankt Stijn om me er mee bekend te maken! ).

De bottom-line is: ontspanning roept het verlangen naar inspanning op en omgekeerd inspanning het verlangen naar ontspanning. Dat is het! En meer dan die twee hebben we in ons leven niet nodig, zou je kunnen zeggen, zoals we ook iets anders dan in- en uitademen, wat het ademen betreft, niet nodig hebben… Stress is een vorm waarbij deze natuurlijke afwisseling verstoord wordt. Maar op hun tijd zijn zowel diepe inspanning als diepe ontspanning onvermijdelijk en ook enorm aangenaam.

Het verschil tussen spanning en inspanning

Vroeger verwarde ik inspanning met spanning. En dan dacht ik: ,Ik wil me niet inspannen want dat leidt alleen maar tot spanningen!’ In zekere zin is dat ook zo. Als je je inspant omdat je moet ontstaat er een onevenwicht tussen de twee. Je dreigt minder ruimte te geven aan de ontspanning dan de ruimte waar die in feite ‘recht’ op heeft. De ontspanning verdwijnt in het verdomdhoekje tot er ergens een veertje knapt en je instort. Of je wilt je niet meer inspannen, maar enkel nog ontspannen, iets waar ik uit eigen ervaring over kan meespreken…

Spanningen staan je niet toe je echt ontspannen te voelen. Het lukt gewoon niet meer nog relaxed te zijn, zelfs niet op de momenten dat je daar tijd voor maakt. Als ik me om de ene of de andere reden gespannen voel dan kan ik niet meer slapen, zelfs niet wanneer ik lang en breed in mijn bed lig en er eigenlijk geen enkele uiterlijke hindernis meer is om het te doen. Maar wat spanningen ons ook ontnemen is het vermogen jezelf nog diep voor iets in te spannen. Werken wordt een sleur, een opeenvolging van stressmomenten en geen echte inspanning meer! Daarom denk ik dat bijvoorbeeld sport ook zo ontspannend werkt: eigenlijk is het een diepe inspanning, maar toch helpt het ons te ontspannen omdat het juist meer een inspanning is dan de doordeweekse kantoor- of andere job. Meestal is sport ook iets wat we doen binnen de context van hobby; de zogenaamde vrije tijd. Hoewel het competitief kan zijn en prestatiegericht is het toch heel erg aangenaam en zelfs plezierig omdat winnen niet echt moet. Winnen en vooruitgang boeken is leuk en aangenaam, maar als het er niet van komt dan is dat niet erg… We sporten – en wat mij betreft hopelijk ook de professionele sporter – omdat we de activiteit graag doen, niet omdat verliezen een ramp zou zijn die absoluut moet vermeden worden…

Hoe daar praktisch iets mee doen?

Deze inzichten zijn voor mij een aanleiding mijn leven eens te bekijken en te zien hoe ik alles wat ik doe intenser kan maken: ofwel in de richting van een inspanning, ofwel in de richting van echte ontspanning. Op spanningen daarentegen spuug ik. Ze leveren misschien iets op, maar nooit zo veel als een serieuze inspanning. Ze maken daarentegen wel het leven tot een zeer onaangenaam gebeuren, dat zich zo kan transformeren tot een permanente hel – ik weet waarover ik spreek. Iets wat noch doodgaan is – misschien wel de ultieme ontspanning , noch het geluk – iets wat inderdaad een inspanning vraagt, maar als het bovenstaande juist is dan is dat ook helemaal niet erg…  Ik pendel liever tussen twee wijd uit elkaar liggende extremen van in- en van ontspanning, dan constant in het stressvolle ‘midden’ te blijven van een gespannen niet mogen en moeten.

Men kan de natuur niet dwingen…

De afwisseling tussen inspanning en ontspanning is een zeer persoonlijke zaak. Net als bij het ademen zou het gek zijn, de afwisseling tussen die twee te willen regelen. Juist de poging die afwisseling van buitenaf te willen controleren leidt tot stressvolle situaties. (Adem in, adem uit! Adem in, adem uit! …  ). En stress is dus niet nodig. Vaak wordt gezegd dat mensen toch moeten aangezet worden om te werken, gemotiveerd en met incentieven (basically het beeld van de wortel aan het stokje) warm gemaakt moet worden voor de zware en onaangename taak die werk heet. Maar ondertussen denk ik iets anders. Wanneer productiviteit gewenst is dan zou diepe ontspanning wel eens het juiste motiverende middel kunnen zijn. Want uit een dergelijke ontspanning ontstaat juist op natuurlijke wijze het verlangen om te presteren.

Wanneer ik mij gespannen voel, en dat zal gebeuren, dan zal ik me dus nu afvragen: Wil ik in de richting van meer inspanning of van meer ontspanning gaan? Welke van de twee het wordt maakt dan in feite niet zo veel uit, want de ene roept de andere op en de andere de ene. Zodat ik denk dat die vraag uiteindelijk een aanzet zal betekenen, de spanningen te verlaten… Ik hoop het (zucht). Gelijkaardige posts:

• Ochtendroutine & avondritueel
• Op naar een gezonde economie! – deel I
• Hoe gemakkelijk en snel haver koken?
• De missie van verdriet
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 17

Het programma volgen

Daarbij volg ik het Convict Conditioning programma tot op de letter. In de basis bestaat het uit zes oefeningen, die je in tien stappen meester wordt. Overgaan van de ene naar de volgende stap kan vanaf je een bepaald doel gehaald hebt. Dit in de vorm van het aantal herhalingen en sets dat je kan doen van de betreffende stap, in perfecte vorm wel te verstaan! Voor elke stap is daarbij dit doel een beetje anders en het doet er niet toe hoe lang het duurt voor het doel gehaald wordt. Het enige wat er toe doet is dat je regelmatig traint.

Om een concreet voorbeeld te geven. De Pushups-reeks bestaat uit de volgende tien stappen:

1. Pushups tegen de muur (staand)
2. Schuine pushups (tegen een halfhoog object)
3. Pushups op de knieën (op de grond maar je steunt op de knieën ipv op de tenen)
4. Halve pushups (niet helemaal tot op de grond)
5. De volledige pushup (zoals we die kennen)
6. ‘Gesloten’ pushups (handpalmen dicht tegen elkaar)
7. Oneven pushups (één hand steunt op een hoger opject dan de vloer)
8. Halve eenarmige pushups (steunen op slechts één arm, tot de helft naar beneden)
9. Gesteunde pushups (één arm op een hogergelegen object verder van het lichaam)
10. Eenarmige pushups (dit is wat het woord zegt!)

De laatste stap wordt daarbij de master step genoemd! De bedoeling is dat ik uiteindelijk 100 eenarmige pushups zal kunnen doen! Daar ben ik nog lang niet. Ik ben nu bij stap drie (pushups op de knieën) en daarbij kom ik tot drie sets van respectievelijk 25, 18 en 17 herhalingen. Pas wanneer ik drie sets kan doen van elk 30 herhalingen is het mogelijk over te gaan naar de 4de stap.

Kiezen voor de trage weg

Een verandering die ik heb doorgevoerd is dat ik minder ben gaan trainen. In het begin trainde ik drie dagen per week en deed ik dan per trainingsdag twee van de zes oefeningen. Ik had wel gelezen in het boek dat voor beginners aangeraden wordt om slechts twee dagen van de week te trainen en dan daarbij ook te beginnen met slechts vier oefeningen van de zogenaamde ‘grote zes,’ dus in ieder geval ook twee oefeningen per trainingsdag, maar nu met minder trainingsdagen. Bovendien stond er dan bij dit te doen tot ik voor die eerste vier oefeningen telkens minstens stap 6 bereikt zou hebben. Toch koos ik hier enkele maanden geleden niet voor. Twee keer trainen per week trainen leek me nogal weinig en dus koos ik voor het aangegeven schema met drie dagen.

Concreet betekent dit het volgende. De grote zes oefeningen zijn:

1. Pushups
2. Squats
3. Pullups
4. Leg Raises
5. Bridges
6. Handstand Pushups

In het beginnersschema worden dan de twee laatste oefeningen voorlopig weggelaten. Overstappen naar een intensiever schema kan pas wanneer voor elk van deze vier oefeningen minstens stap 6 bereikt is. Daarbij is het een raad van dit boek om geen stappen over te slaan, zelfs niet als het om stappen gaat die gemakkelijk lijken. Een raad die ik hier dus in de wind had geslagen.

Nu ben ik wel tot dit beginnersprogramma over gegaan. Ik train dus twee dagen per week met dit programma en doe telkens op maandag de pushup en de leg raises en op vrijdag de pullups en de squats. Al met al ben ik nu dus braaf het programma aan het volgen zoals het ook staat aangegeven in het boek.

Met resultaat. Ik heb niet meer het gevoel dat ik te moe ben om de oefeningen te doen. En bijna elke sessie boek ik nu ook vooruitgang. Dat was met het intensievere programma niet zo, wat vaak frustrerend was. Bovendien is dus mijn gewicht aan het stijgen. Dit betekent samen met het sterker worden dat ik nu spiermassa win. Dat voel ik ook! En dat is goed! Dat is fantastisch!

Dit betekent wel dat ik nog veel werk voor de boeg heb. Maar dit is geen programma om snel resultaten te halen. En dat ben ik ook niet van plan. In de paar minuten per week dat ik hiermee bezig ben geef ik mijn alles, en dat is het! Zonder stress en in de zekerheid dat ik resultaten aan het boeken ben. Op mijn  eigen tempo en volgens een programma dat mij ligt.

Moeilijke combinatie met raw food

Er zijn ook wel problemen. Die liggen vooral op het vlak van de juiste voeding. Naast training is de belangrijkste factor om spieren bij te winnen de juiste voeding. Dit betekent in ieder geval méér calorieën eten, meer maaltijden per dag en ook een juiste balans van de verschillende voedingsbestanddelen (eiwitten, koolhydraten, etc.) Dit is, met het raw food dieet een extra uitdaging omdat meer calorieën hier al snel ook meer volume betekent, wat helemaal niet aangenaam is. Het is niet erg om een aantal keer per dag te eten, maar wel als dit betekent dat je steeds te véél moet eten. Dat is niet ideaal!

Noten vormen wel een goede oplossing in die zin dat een dagelijkse portie noten het bijkomen in gewicht en spiermassa goed bevordert. Noten vormen een compacte, rauwe voedingsbron. Maar ook hier is het nog wat zoeken omdat ik persoonlijk noten nogal moeilijk verteer. Het weken in water van de noten voor ik ze eet helpt wel, maar elimineert dit probleem niet compleet. Nu ik ook niet 100% raw meer eet, heb ik ook iets meer mogelijkheden om hiermee te experimenteren. Dat blijft dus voorlopig nog een zoektocht. Granen of linzen etc. vormen misschien wel een goede aanvulling bij het raw food dieet. Maar daar kan ik nu nog niets over zeggen; misschien wel in de toekomst…

Algemeen gevoel hierbij

Het is erg prettig om te voelen dat ik met deze manier van trainen een programma heb dat jaren mee zal gaan! Het is van een ontstelende eenvoud en tegelijk ook effectief! dit is perfect. Bovendien is het een programma dat je overal kunt doen. Het is niet nodig gewichten of een gymzaal in de buurt te hebben; zelfs voor het doen van pullups is er altijd wel ergens een boomtak te vinden op de goeie hoogte of een richel.

Langzaam maar zeker. Steady wins the race.

Hoewel ik niet kan wachten om mijn doel te behalen (dat is: een gewicht van 69,75kg) heb ik toch besloten de langzame weg te gaan. Dit is namelijk een weg waar ik van hou. Het schijnt me te liggen er op deze manier tegen aan te gaan. Dit is ongelofelijk belangrijk, aangezien in het leven niet zo zeer met het bereiken van doelen veel tijd in beslag neemt, maar wel met het gaan van een weg. Daar zijn we, hoe dan ook en uiteindelijk sowieso het meeste mee bezig! Dan kan dit dus maar best een weg zijn waar je je goed bij voelt, wat het doel ook is dat je wilt behalen. Als er iets is dat ik geleerd heb de voorbije jaren dan is het wel dit: de weg is, inderdaad, belangrijker dan het doel. Of, om het nog maar eens te herhalen: hoewel het doel belangrijk is, wordt je toch het meest geconfronteerd met de weg! En precies dat is de reden waarom ook de weg naar het doel je volle aandacht en een bewuste keuze verdient. Niet prestaties maar het gaan van de weg maakt gelukkig… (Dat is niet helemaal waar, maar soit. )

Op de weg blijven

Om op de weg te blijven helpt het me, zoals in het boek Convict Conditioning ook aangeraden wordt, de stappen die ik zet te documenteren. Daarvoor heb ik een schriftje, waarin ik noteer wat ik per oefening heb bereikt. Dit geeft een oriëntatie over waar ik de volgende keer dien uit te komen. Het is de bedoeling om elke keer vooruitgang te boeken, dat wil zeggen, in staat te zijn om méér herhalingen van een bepaalde oefening te doen dan bij de vorige training. Tot dan uiteindelijk het tussendoel behaald is wat dan het sein is om te kunnen overgaan naar een volgende stap. Daarbij merk ik dat dit langzame en bedachtzame begin van twee trainingsdagen per week deze vooruitgang elke keer ook toelaat. En dat is motiverend! Toen ik nog drie dagen per week trainde waren mijn spieren niet altijd voldoende hersteld van de vorige keer, om die vooruitgang ook mogelijk te maken. Dat herstel is er nu wel. Door nu zo ‘traag’ te gaan worden bovendien niet enkel de spieren getraind, maar ook de pezen en gewrichten en het zenuwstelsel, dat door dit soort oefeningen namelijk ook belast wordt. Op die manier worden niet alleen mijn spieren sterker (waardoor ze groeien) maar profiteert mijn hele lichaam er van. En dat is niet te onderschatten…

Tenslotte: waarom bodyweight?

Dat is een goede vraag, waarover ik ook nog iets wil zeggen. Waarom bodyweight en geen gewichten? Daar zijn verschillende redenen voor en er zullen zeker ook redenen te bedenken zijn waarom juist wél gewichten, eventueel naast bodyweight. Maar er is één reden vóór bodyweight die er voor mij zo uitspringt, dat ze alle andere mogelijke redenen in de schaduw stelt. Dat is dat bodyweight oefeningen iemand uiteindelijk in staat stellen het eigen lichaam te bewegen. Dat train je met gewichten niet of veel minder. Een baby die pasgeboren is leert eerst zijn handjes en voetjes bewegen, dan omrollen van de rug naar de buik en terug, dan sluipen, dan kruipen, dan stappen, dan lopen, enz. Maar daar stopt het niet. Het is mogelijk in deze natuurlijke richting nog verder te gaan door op nog meer manieren te leren het eigen lichaam te bewegen. Ik vind dat een heel aantrekkelijke gedachte! Voor mij was het lichaam een tijdlang een vreemde, maar uiteindelijk is het eigen lichaam een levenslange zekerheid, die altijd bij je zal zijn. Het lichaam is het meest dichtbije object voor ieder van ons. Van alles wat we bezitten is het lichaam ons steeds het meest ‘nabij’. Het is ook het meest eigen. Het is ons kostbaarste bezit en een bron van vreugde. So: move that body!  Gelijkaardige posts:

• Schoonheid en kracht
• Een nieuw begin
• Idealen houden ons bescheiden
• 30-dagen proef raw food dieet begint morgen!
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 18

Hoe ging het?

Eigenlijk moet ik zeggen dat ik de afgelopen dagen al drie keer een uitzondering heb gemaakt. Ik heb al bouillabaisse gegeten (vissoep), groentenquiche (vegetarisch) en een maaltijd van zachte sandwiches, met Tartex-spread (champignons), welliswaar ook met komkommer, tomaten en sla… Wow! Klinkt niet echt revolutionair misschien (vanuit het standpunt van iemand die niet raw eet), maar voor mij was het toch wel een echte splash!

De redenen waarom ik dit gedaan heb zijn tweeërlei. De eerste is dat ik afwilde van het gewicht, ALTIJD een buitenstaander te zijn in verband met mijn voedingskeuze. Doorheen deze 20 maanden van uitsluitend rauwe voeding heb ik in de basis twee verschillende reacties gehad. De ene van mensen die er zelf al aan dachten gezonder te gaan eten en die door mijn nogal radicale keuze geïnspireerd werden er nu zelf ook echt werk van te gaan maken. Niet noodzakelijk door zelf ook 100% raw te gaan eten, maar toch aanzienlijk meer. Dit is steeds een leuke reactie! Dit waren voor mij de momenten dat ik echt het gevoel had dat mijn keuze er niet alleen voor mij toe deed, maar dat ze ook mensen tot denken aanzette en, beter nog natuurlijk, tot handelen. Het waren de momenten waarop ik me werkelijk nuttig voelde, bruikbaar, zinvol. Niet in het minst streelden ze ook mijn ego: het is altijd fijn te weten dat anderen waarderen wat ik doe; sterker nog: I crave this kind of appreciation… Raw food definieerde in deze periode (en ook nu nog voor 90%) zo’n beetje wie ik was, en dan is er geen groter compliment in feite dan mensen die overwegen en er werkelijk voor open staan, me daarin te ‘volgen’… Bovendien is het ook leuk te zien dat mensen die je graag ziet stappen zetten om gezonder te gaan eten. Dat is fijn…

De andere reactie was niet even leuk, of beter: het gevoel dat ik toch altijd een soort van uitzondering zal zijn en blijven met deze keuze, hoe veel moeite iedereen ook doet om het te begrijpen en er rekening mee te houden. Soms zijn er gewoon feestelijke gelegenheden en voelde ik aan: hier ga ik te ver als ik dit ook nog weiger op te eten! Elke mens is vrij om te eten of niet, te doen of niet in het algemeen ook natuurlijk, wat hem of haar belieft, nee? Zo lang het maar niemand schaadt. En weigeren iets te eten schaadt niemand. Alleen: het schaadde mij… En dat is een hele andere situatie. Daar was ik niet verder toe bereid. Wat betekent: vanaf nu doe ik ook weer eens, af en toe, ‘normaal’! Dat geeft mij een enorme rust. Het gevoel dat er ook momenten zijn dat ik ‘er bij hoor’ en onbezorgd en zonder deze milde vorm van sociale zelfmoord, want dat is en blijft het soms, kan mee genieten. Het is onbeschrijfelijk te ervaren hoe dat, na 20 maanden dit gemist te hebben, terug nog eens voelde. Ah!

Keuze voor vegetarische voeding

Er zijn grenzen. Zo zal ik nooit stoppen vegetarisch te eten (vis beschouw ik niet als vlees! ) Dat is echter veel minder, eigenlijk niet eens een probleem, omdat vegetarisch zijn een vrij ingeburgerd begrip is. Het is zeker niet altijd mogelijk raw food te krijgen, zeker niet omdat raw food niet enkel inhoudt dat ik me zou kunnen beperken tot sla. (Als je dat niet gelooft, kijk dan eens hoe veel calorieën slablaadjes werkelijk bevatten – vanuit die optiek is het raw food dieet inderdaad een crazy manier van eten waarbij je eigenlijk direct plat op de grond zou moeten vallen door eenvoudig energietekort. Dat is natuurlijk ook één van de redenen waarom het raw food dieet vaak zo slecht begrepen wordt.) Het is echter wel in 95% van de gevallen mogelijk om vlees te vermijden en vegetarisch (mee) te eten. Dat maakt het dus een pak eenvoudiger om vegetariër te zijn in sociale situaties dan om me te profileren als raw fooder.

Maar ik ben dus gestopt met 100% raw food te eten. Vanaf nu pas ik me, in die situaties dat ik daar zelf zin in heb, aan. Het is een bevrijding!

Slavernij

Een mens moet geen slaaf worden van anderen. Dat is mijn diepste overtuiging. Naast deze diepste overtuiging heb ik er nog één en die is zeker even diep. Wow, ben ik toch even een diepe persoon hé!

Die overtuiging is: een mens, en ikzelf inbegrepen dus – allez , moet ook geen slaaf worden van zijn ideeën en overtuigingen. Vaak kunnen die nog harder tirannen zijn dan bevoorbeeld je baas, die, uiteindelijk, toch ook maar een MENS is. Ideeën en idealen daarentegen zijn exact, staalhard, onbeweeglijk, pijnlijk, dwingend, … tenminste …. als we ze zelf die status geven en, jammer genoeg, doen we dat maar al te vaak. Of, laat ik hier in de eerste plaats voor mezelf spreken: als er één negatief thema is in mijn leven dat me al veel leed heeft bezorgd is het wel deze tyrrannie, niet door mensen maar van ideeën.

I am mister raw food, you know, maar: met een twist er in! Het grappige is dat ik, na een tweetal niet raw food maaltijden, die ik bovendien nog erg lekker vond, begon te verlangen naar meer. Ik wist dat dit kon gebeuren en ook daarom is het dat ik in het begin echt 100% raw food wilde blijven. Het argument van het hellend vlak gaat hier echt wel op. Een beetje wordt meer, nog meer, veel, … en plots merkt men dat men aan de andere extreme kant van het spectrum zit. De slingerbeweging enzo. Alleen: deze keer voelde ik me er niet slecht bij dat ik naar iets anders en meer verlangde. En dat is de reden waarom ik er vandaag zelf echt werk van gemaakt heb die 100% raw food op te blazen.

Problemen met raw food en zelfcensuur

Om eerlijk te zijn waren er ook wat problemen die ik de laatste weken ervaarde en die me feitelijk deden denken dat raw misschien toch niet alles was. Precies op die momenten betrapte ik me er soms op dat dit gedachten waren die ik precies niet helemaal durfde te denken. Maar toch, het was zo: ik voelde me vaak moe, met minder energie dan ik gewend was van dit dieet en vetrijke voeding (in de vorm van noten) verdraag ik precies toch altijd nog minder goed dan ik ‘officiëel’ in feite zou willen. Bovendien, en dat is wel het ergste, de groenten, die rauwe groene bladgroenten – het groene goud – ironisch, was ik nu echt wel beu. Het begon me tegen te steken. Ze kwamen m’n oren uit! En dan, op het moment dat ik mezelf op het punt voelde staan hierover tegen mezelf en de hele wereld te liegen, was het tijd om iets ‘radicaal’ te gaan doen. Vanaf nu dus niet meer 100%, maar 90% raw food voor mij. Wie weet minder, de toekomst zal het uitwijzen. Of terug meer; ik hou ook van het ‘deel’ van mezelf, degene in mij, zou ik beter kunnen zeggen, die het jammer vind dat ik niet zo ‘radicaal’ gebleven ben… Ja, het is een heel gevecht.

Het interessante is dat ik me ook fysiek heel goed voel na deze maaltijden met, onder andere vis, eieren en boter. Dat zijn denk ik de voornaamste bestanddelen waarnaar ik verlangde. Zout ook. De laatste maanden had ik geen zout in huis en het is al eerder dat ik gemerkt had dat zout precies toch wel essentieel is om geestelijk én fysiek ergens scherp te blijven. Dat zijn dus dingen die ik in gedachten zal houden voor de toekomst…

Ik moet nog zien wat dit met me doet de komende dagen, maar voor nu voelt het in ieder geval alvast heel goed. Let wel: zout kan perfect een bestanddeel zijn van het raw food dieet en aangezien ik ook spieren wil bijkomen met deze wijze van eten ben ik er nu serieus aan aan het denken of het kan helpen eventueel toch eieren of zo regelmatiger toe te voegen. En/of vis, mmm, jammie… – ik ben, voor ik rauw ging, altijd een grote fan van vis gebleven… (Afgezien dan van het feit dat de zeeën tegenwoordig worden leeggevist, wat een schande is. En de vervuiling die ook hangt aan zeevis, wat in ieder geval zeevis niet bepaald een zo heel gezond voedingsbestanddeel maakt.) Aan de andere kant: de toevoeging van meer noten aan mijn raw food regime helpt ook al goed bij het bijwinnen van meer spieren, ook al blijft dit dus een probleem aangezien ik noten blijkbaar toch blijvend als nogal zware voeding ervaar. Wie weet dus tijd ook om weer eens de super leverreiniging te gaan doorvoeren, iets wat misschien kan helpen. Wanneer ik dat doe dan zal ik daar in ieder geval zeker ook over bloggen…

De toevoeging van zuurkool

Een ander ingredient dat ik ben gaan toevoegen aan mijn huidige regime is zuurkool. En met succes! Ook hier voel ik me zeer goed bij. De zuurkool heeft pro-biotische eigenschappen, wat betekent dat ze mijn metabolisme sneller en efficienter doet werken en ook een zuiverend effect heeft. Of die zuurkool gekookt is geweest weet ik eigenlijk niet, maar (misschien kort) verhit wellicht toch wel, aangezien ze uit een potje met een klikdeksel komt (of kan het ook zijn dat we hier dan gewoon spreken over vacuum gezogen?) I don’t know, maar als ik eerlijk mag zijn dan maak ik mij daar niet zo veel zorgen over. Ik ervaar dat het me goed doet, en ook verstandelijk kan ik er geen kwaad in zien dat een product dat geen vetten bevat, maar enkel witte kool en enzymen/bacteriën of whatever, eventueel, misschien, wat verhit is. Allez!

Thank you!

Hoe het nu verder gaat weet ik niet. De bedoeling is in ieder geval dat ik wel voor het grootste deel raw blijf. Maar, als de situatie en mijn gevoel en oordeel er toe uitnodigen, dan zal ik dus af en toe een uitzondering maken. Wat ik nu wil doen is iedereen, letterlijk iedereen die met me te maken heeft gehad in die tijd BEDANKEN voor hun steun – ja steun – gedurende deze hele periode, bijna 20 maanden, dat ik besloot voor 100% ‘rauw te gaan’! - De mensen die me ‘gevolgd’ zijn en die sympathie hadden voor het project/experiment, omdat ze me een warm gevoel gaven; het gevoel dat ik op deze wereld ook echt iets waardevols deed (en dat is geen frase, dat meen ik). - De mensen, verder, die vragen zijn blijven stellen en het er soms moeilijk mee hadden en dat ook lieten blijken. Want dit hield me scherp en in staat steeds m’n eigen keuzes in vraag te blijven stellen en de tekens die ik zelf voelde te blijven interpreteren, ook al was de ‘propaganda’ die ik mezelf soms voorhield het daar niet altijd mee eens. - Bovendien wil ik tenslotte toch ook diegenen ten warmste bedanken die me af en toe al lachend ‘konijn’ hebben genoemd, want inderdaad, als een groot konijn heb ik me in deze periode zeker wel gedragen en dat zal ik, absoluut, in de toekomst, misschien, voor het grootste deel, waarschijnlijk, ook zo nog wel blijven doen. Om niet te zeggen dat ik ondertussen zelf één groot konijn geworden ben… Als je er aan denkt om zelf eens het raw food dieet uit te proberen dan kun je alvast deze salade bunny kopen:

Salad bunny te koop bij Lifestyle bazaar.

Gelijkaardige posts:

• Raw Food Potluck over exact 7 dagen in Brugge!
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 6
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 9
• 30-Dagen proef Raw Food Dieet: dag 11
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 7

De afgelopen jaren van mijn leven worstel ik met idealen. Sinds mijn tienertijd al. Idealen bieden namelijk een tweesnijdend zwaard: – Aan de ene kant zijn ze enorm aantrekkelijk om naar te streven. Zeker op mij hebben bepaalde idealen altijd al een magnetische aantrekkingskracht gehad. – Aan de andere kant kunnen idealen ook enorm ontmoedigend werken, eens men beseft wat het inhoudt om in de praktijk aan een ideaal te voldoen.

Een voorbeeld van een ideaal is het bereiken van de kracht en het uithoudingsvermogen om 100 éénarmige pushups te doen. Het is een ideaal om deze kracht en deze uithouding te bereiken. Een ander voorbeeld is het boeddhistische ideaal van ‘compassie’: proberen andere wezens die op je weg komen met mildheid en mededogen te benaderen. Dat lukt niet altijd en juist in de praktijk kan het ontmoedigend blijken, zich aan een dergelijk ideaal te willen houden.

Als idealen onbereikbaar lijken, en het mislukt faliekant ze te bereiken, kan dit tot hevige pijn en zelfs bitterheid en cynisme leiden. Een voorbeeld dat we allemaal kennen is het ideaal van de perfecte relatie. Soms denk ik dat veel ‘liefdespijn’ meer met de dwangbuis van dit ‘ideaal’ te doen heeft dan met de feitelijke afwijzing waar we allemaal vroeg of laat in ons leven wel eens mee geconfronteerd worden. Ik herinner me dat toen mijn eerste relatie afsprong ik me mislukt en waardeloos voelde. Niet alleen omdat een verdere relatie met mij afgewezen werd, maar ook omdat ik vertwijfelde over mijn mogelijkheden zo een ideale relatie in stand te houden!

Nederigheid

Idealen hebben dus een enorme aantrekkingskracht maar kunnen, doordat ze zo moeilijk bereikbaar zijn, een leven ook grondig vergallen. Dat is mij best wel een paar keer gebeurd en toen ik daarnet in het boek Convict Conditioning aan het lezen was, kwam ik plots tot de volgende gedachte:

Idealen zijn er om ons nederig te houden.

Tegen nederigheid heb ik me vroeger altijd verzet. Ik verwarde het met onderwerping en onderwerping leek me nu niet echt een wenselijke houding… Ik verfoeide dat!

Maar nu ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een fout maakte. Onderwerping betekent zichzelf minder belangrijk opstellen dan een andere persoon, een ideaal of nog iets anders; maakt niet uit wat, eigenlijk. Maar nederigheid kan iets anders betekenen en heeft daar in feite niets mee te maken…

Telkens ik de aantrekkingskracht van een ideaal ondervind, is het wijs te beseffen dat ik dat ideaal NOOIT zal bereiken. ‘But perfection is a journey, not a destination’, zegt Paul Wade in het boven genoemde boek. Dat betekent dat niet de vraag belangrijk wordt: Verlang ik dit ideaal bereikt te hebben? maar: Verlang ik een weg te gaan in de richting van het bereiken van dit ideaal? Nederigheid betekent dan te beseffen dat ik het ideaal niet bereikt heb, zelfs niet als ik een grote onderscheiding ofzo krijg voor de weg die ik al hebt afgelegd of het punt waar ik al gekomen ben. Het is ook het besef dat succes niet samenvalt met een naam, dat het ook weer kan gaan tanen, wanneer ik niet bereid meer ben de nodige stappen te zetten in de richting van het ideaal. Nederigheid betekent dus: beseffen dat niemand het ideaal ooit zal bereiken en dat het een illusie is te denken dat dit mogelijk is.

Een manier om ‘harde’ idealen te verzachten…

Een ideaal dat MOET bereikt worden is puur fascisme. Zij dit een sportief, een mentaal, een spiritueel, een emotioneel of een schoonheidsideaal. Als het op de ene of de andere manier NIET GOED is wanneer je niet aan dit ideaal beantwoordt, dan zit je in een relatie verwikkeld er mee die het ideaal belangrijker maakt dan jijzelf en ben je dus op de ene of de andere manier onderworpen. Dat kan zijn doordat anderen je dwingen om dat te doen (oh wee als je ‘slechte’ schoolresultaten haalt), omdat je zelf het gevoel krijgt dat je minderwaardig bent als je er niet aan voldoet of om nog een andere reden. Overal waar idealen belangrijker zijn dan mensen gaat het mis.

Nederigheid slaat op de relatie die je hebt met een ideaal. Het is geen relatie van identificatie (I am mister fittness!), maar een relatie waarin je beseft en toegeeft dat het ideaal je altijd zal ontsnappen.

Dit schept ruimte om van het proces te genieten, om het nastreven van het ideaal soms los te laten en zelfs eens in de tegengestelde richting te gaan (al was het maar puur voor de fun!). Bovendien schept het ruimte voor humor: We kunnen falen, maar met een gniffelend lachje om onze eigen onnozelheid!

Het betekent ook dat we allemaal gelijk zijn. Nederigheid is het tegendeel van boven iemand staan of van zich onderwerpen. Niemand is werkelijk Mister Universe, Miss Beauty of Spiderman ofzo (ocharme . Ook de grootste ‘meesters’ zijn mensen die in de marge van een ideaal het tegenwoordig heel goed doen, maar nog altijd niet zo dat ze het ideaal zelf bereikt hebben… En dat schept ruimte voor andere mensen om het ook eens te proberen en betekent dat meesters die dit beseffen ook ‘nederig’ zullen zijn…

Nederigheid zelf is overigens ook een ideaal. Dus allez, we zullen altijd prutsertjes in de marge blijven…

De aantrekkingskracht van idealen

Verliezen idealen dan niet hun aantrekkelijkheid? Als ze toch niet bereikbaar zijn? Ik denk het niet, of slechts gedeeltelijk. Alleen als een ideaal MOET bereikt worden is het een reden tot wanhoop en in extremis zelfdoding als ik het niet bereikt heb. Wanneer het najagen een optie is en geen plicht dan kan het zijn dat ik onderweg al het geluk van mijn leven vind, ook nog voor ik het ideaal bereikt heb… Dat betekent echter niet dat idealen en plannen ons niet zullen blijven aantrekken. Door te zien dat het belangrijkste onderweg en onverwachts gevonden worden kan, leren we ook van het proces te genieten…

Dat is een cliché. Maar ‘t zou me wat miserie bespaard hebben als ik dat eerder eens ernstig had genomen! Eerder dan bestemmingen die je kunt en moet bereiken, zie ik idealen nu als merkstenen. Ze markeren het veld. ‘t Is daarbij helemaal niet interessant om bij zo een merksteen te blijven staan; als dat al mogelijk is! ‘t Is ook niet mogelijk of toch heel moeilijk – en misschien zelfs niet wenselijk – om niet op één of meer van deze merkstenen georiënteerd te zijn. Daarbij kunnen deze merkstenen ook veranderen, naarmate ons verlangen zich verandert… Ik zie het nu zo dat ik ergens op een plek sta in het veld van idealen en dat rondom mij, ver en dichtbij en in alle mogelijke richtingen, merkstenen verspreid staan. Die merkstenen staan vast en zijn vrij onbeweeglijk. Maar ik beweeg en uiteindelijk is voor mij vooral de weg belangrijk en de keuzes en verlangens in welke richting ik zal gaan! Die keuzes en die weg zijn hetgene wat we echt beleven: een mengeling van droom (ideaal) en realiteit.

En dan nog één ontboezeming van een onverbeterlijke ‘idealist’ : Ik weet vaak slecht wat me tevredenheid schenkt. Vaak al de helft van datgene wat ik met mijn hoofd verlangen… En vaak, jammer genoeg, ook meer. Of eventueel zelfs iets helemaal anders… Ook al zal ik er dus met m’n hele ziel naar streven 100 eenarmige pushups te kunnen doen, onderweg vind ik misschien al plezier als ik er 60 kan doen… Gelijkaardige posts:

• Broederschap
• Op blote voeten
• Langzaam maar zeker een doel bereiken
• Schoonheid en kracht
• Het idee dat er niet genoeg tijd is

Hierboven zie je mijn levenslijn. Dat is hoe goed/slecht ik mij gevoeld heb doorheen mijn leven – tot nu toe.

Deze levenslijn maakt abstractie van de natuurlijke fluctuaties, die er ook op de korte termijn altijd wel zijn. Je kunt het dus een beetje vergelijken met bijvoorbeeld de curve van een beurskoers: Als je inzoomt op de korte termijn zie je een hele boel fluctuaties. Maar als je uitzoomt en de koers bekijkt van bijvoorbeeld een heel beursjaar, dan worden die kleine fluctuaties vloeiend en zie je de grote lijnen; het grotere perspectief.

Je kunt zelf zo een levenslijn maken

Iedereen kan zo een levenslijn maken. De enige ingrediënten die nodig zijn is een goed geheugen en het vermogen om de verschillende periodes in je leven met elkaar te vergelijken en te achterhalen hoe goed/slecht je je daarbij door de band genomen voelde. Denk daarbij aan grote en/of ingrijpende momenten en hoe je je dan voelde in de periode die volgde als een gevolg daarvan. Denk aan beslissingen die je nam, veranderingen die er in je leven kwamen. Denk ook aan kleine incidenten, gebeurtenissen of anecdotes die toch uitdrukken hoe goed/slecht je je in een bepaalde periode van je leven voelde. Of denk aan momenten waarop je gevoel over je leven al dan niet dramatisch, plots, langzaam of op nog een andere manier veranderde. En plaats dat alles, samen met hoe je je voelde, heel concreet in de tijd. Daarbij begin je met je geboorte (in feite het moment vanaf wanneer jij je nog dingen kunt herinneren) en eindigt bij het heden, het moment waar je nu bent aanbeland. En daarbij gaat het dus niet om de alledaagse details, maar wel om de grote lijnen… Het is alsof je uitzoomt en je hele leven vanop een afstandje overziet!

De horizontale pijl in de grafiek van de levenslijn is de tijd. De vertikale as bepaalt hoe goed of slecht je je gevoeld hebt. Hoe meer naar onder, hoe slechter het algemene gevoel, hoe meer naar boven, des te beter het algemene gevoel. Dit op een lange-termijn perspectief en daarom ook op een dieper niveau dan de dagelijkse fluctuaties.

Daarbij is het ook opzettelijk vaag wat je precies meet. Meet het je geluk, je algemene gevoel bij je leven of je zelfwaardering? Wellicht alle drie en nog meer, of één van deze… Je kan het ook beperken tot gewoon ‘goed’ versus ‘slecht’, met dan enkele tussenliggende (minder, beter, …) en enkele buitenliggende (zeer goed, zeer slecht, …) gradaties.

Verdiensten van de levenslijn

Wat heb je aan zo een levenslijn? Eerst en vooral kun je er veel uit leren. De levenslijn begint bij je geboorte, in feite van af het moment pas dat je bent begonnen je te herinneren. Alles wat daarvoor gebeurd is neem je beter niet op, want dat is info die je hebt uit tweede hand. Maar vanaf je je nog dingen kunt herinneren, bij iedereen ongeveer 3 jaar, kan je de levenslijn dus starten. Dat geeft meteen het eerste voordeel van een levenslijn: die geeft je info uit de eerste hand van hoe jij je voelde tijdens je leven tot nu toe. Niet anderen dus die je iets zeggen over je leven, maar jij die voelt hoe het voorjou geweest is.

De levenslijn leert je ook waar je nu staat, in vergelijking met andere periodes uit je leven. Dit plaatst je huidige situatie in perspectief. Het toont je ook hoeveel marge je nog hebt om gelukkiger te worden, of juist niet, dat je misschien al aardig gelukkig bent…

Verder leert de levenslijn me ook milder te zijn voor mezelf. Ik zie welke ‘weg’ ik heb afgelegd om te komen waar ik nu ben en – in mijn geval – kan het nu ook beter accepteren waar ik nu dus ben in plaats van gejaagd te proberen meteen een pak hoger te komen op de levenslijn, wat een frustrerende valstrik is, omdat dit niet zomaar lukt. Dit accepteren van mijn huidige gevoel en positie maakt van de weeromstuit toch alweer een ietsje-pietsje gelukkiger, dus door een levenslijn te maken kan het ook zijn dat diezelfde levenslijn een klein beetje stijgt (maar dat moet niet, natuurlijk – niets moet!). Deze lijn toont mij ook dat ongelukkiger worden – in mijn geval – snel kan gaan. Gelukkiger worden ook, overigens, hoewel dat nog niet zo veel gebeurd is – maar wel één keer! Dat is bemoedigend.

En dan het belangrijkste: door de levenslijn reflecteer ik over de precieze factoren in mijn leven, die mij op een bepaald moment gelukkiger of ongelukkiger hebben ‘gemaakt’ (uiteraard als gevolg van mijn eigen keuzes). Zo was bijvoorbeeld de keuze voor universiteit op mijn 18de niet de meest effectieve wat de graad van mijn geluk destijds betreft; naast andere factoren uiteraard. En dan kan ik ook nog verder gaan analyseren en zien wat precies aan het leven als student mij zo slecht deed voelen. En dat is dan weer een les voor de toekomst: ik weet nu: dit zijn keuzes die ik vandaag niet meer hoef te maken en zo kan ik mijn graad van geluk in de toekomst bijstellen…

Nog een prettig voordeel van de levenslijn is dat als mensen me de vervelende vraag stellen – ik vind die vraag oervervelend: ‘Hoe gaat (met je)?, ik dan vanaf nu kan antwoorden met: ‘Awel, mijn levenslijn zit nu vlak onder de nullijn en is stijgende!’ Dat is een stuk beter dan het nietszeggende ‘goed’ (dat in het verleden in mijn geval bovendien vaak niet waar was) of het voor anderen toch nogal verontrustende ‘slecht’, dat ik vaak ook niet gezegd wilde hebben. Voilà, een leuk neveneffect van het onderhouden van een levenslijn: het is een goede uitgang om over deze vraag een eerlijk antwoord te geven dat tegelijkertijd kort is maar ook voor de echt geïnteresseerde mensen ruimte laat om verder te vragen en een heus gesprek over het persoonlijk welbevinden te beginnen…

Deze levenslijn heb ik gemaakt voor een cursus oriëntatie bij de vdab. Ja, ik ben vandaag wat men ‘werkloos’ noemt of, zoals de naam van de cursus doet vermoeden: gedesoriënteerd… Deze levenslijn zal daarom ook helpen voor mij tot bevredigend betaald werk te komen, tot een passie!

So, watch me grow!

• Wanneer je levenslijn laag zit wens ik je veel troost en steun;
• Wanneer hij daalt veel (zelf-)acceptatie;
• Wanneer hij stijgt veel kracht en moed (dat wens ik ook aan mezelf dus…)
• En wanneer hij hoog zit, wel, dan komen je wensen uit!  

Gelijkaardige posts:

• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 14
• Idealen houden ons bescheiden
• Broederschap
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 17

Mijn bewustzijn
voor het eerst ongestoord
De vrede
teruggekeerd, bij mij.

Het vliegje, als mijn enige gezel
In deze zondoorgoten kamer
even dit moment
- van gestolen vreugde! Gelijkaardige posts:

• Fascinerende video over het koesteren van je creativiteit
• Dankbaarheid
• Vind je talent met strengthsfinder 2.0
• Een kleine episode met sneeuwklokjes!
• Zelfwaardering en een leuke collage!

In die film komt een discussie voor tussen het hoofdpersonage Valentine (Irène Jacob), en een oude heer (Jean-Louis Trintignant) die als gepensioneerde en verbitterde rechter de telefoongesprekken van zijn buren bespionneert. Valentine rijdt met haar autotje zijn hond, Rita, aan en zo komt ze bij hem terecht. Hij vraagt haar: ‘Waarom heb je Rita van de straat geraapt?’ Haar antwoord: ‘Ik had haar overreden. Ze was gewond, ze bloedde’. Hij is sceptisch en zegt: ‘Anders had u zich schuldig gevoeld en zou u spijt hebben gekregen. Dan had u vast gedroomd van een teefje met een verbrijzelde kop’. Ze ontkent dit niet en zegt ‘Ja’. ‘Voor wie hebt u het dus eigenlijk gedaan?’ is daarop zijn ultieme vraag.

Met een blik die over lijkt te lopen van medelijden antwoordt ze: ‘U vergist zich’. ‘In welk opzicht?’ vraagt hij direct. ‘Helemaal. In alle opzichten. U hebt het helemaal mis’.

‘Met u kan je eigenlijk alleen maar medelijden hebben’, zegt ze ook nog, vlak voor ze vertrekt. En op de valreep: ‘Ik weet niet of u het weet, maar de hond krijgt kleintjes’.

De emoties spreken meer hier dan de woorden. De vraag is natuurlijk niet: ‘Heb je mijn hond teruggebracht omdat je zelf van je slechte gevoel af wilde komen?’ De vraag is: Waarom krijgen we een slecht gevoel als een ander, zelfs een hond, zou ik durven zeggen, in nood is? Waarom geeft mijn maag alles weer over, als ik ondervoedde kinderen zie met vel over been en extreem opgeblazen buiken en vliegen in hun ogen? Waarom springen de tranen me in de ogen als ik familieleden van slachtoffers van de nu terecht staande generaal Mladic op het nieuws aan het woord zie; bij één machteloos handgebaar?

Broederschap is niet één of ander ideaal dat men, ten tijde van de Franse revolutie, met geweld in ons in heeft proberen te stampen door propaganda, als gevolg van angst of simpelweg met de hulp van bruut geweld, zoals bijvoorbeeld het nazisme of andere zogenaamde ‘idealen’. Het is een ‘ideaal’, als je het zo wilt noemen, dat in ons zit, in onze onderbuik en we kunnen niet anders dan er aan toegeven.

Waarom zou ik mij slecht voelen als ik een ander in moeilijkheden zie? Ik ben toch heer en meester over mijn innerlijk? Eerder in het gesprek zegt Valentine, op de smalende suggestie van de oude rechter dat ze zich misschien beter zou voelen als ze boodschappen zou gaan doen voor de zieke buurvrouw die hij afluistert: ‘Misschien voelt zij zich dan beter’.

In de film klinkt dat niet moralistisch. De vraag is gewoon waarom we de omweg nodig zouden hebben over het geluk van een ander om zelf gelukkig te zijn, als het waar is dat die daar niets mee te maken heeft.Gelijkaardige posts:

• Een nieuw begin
• De meest troostende filmscène
• Op naar een gezonde economie! – deel I
• Een kleine episode met sneeuwklokjes!
• Mijn levenslijn (watch me grow)

• 30-Dagen proef Raw Food Dieet: dag 11
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 14
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 18
• Gevoelens
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 6