Als kind hoorde ik het verhaal van de man die in het bos een kabouter tegen kwam – of een fee – of whatever, die hem om de ene of de andere reden de mogelijkheid gaf om drie wensen te doen. En die drie wensen zouden dan onverkort uitkomen. Denkend over wat hij zou gaan wensen liep hij terug naar huis en thuisgekomen vertelde hij zijn vrouw het verhaal van wat hij had meegemaakt.

Allebei begonnen ze toen hard na te denken wat ze met hun drie wensen zouden gaan doen. Toen kregen ze van al dat gedenk honger en onnadenkend zei zijn vrouw : ‘Oh, ik wenste dat hier een bloedworst lag!’ En zo geschiedde. Nijdig, omdat ze zo iets onbetekenends gewenst had zei toen de man: ‘En ik wenste dat die bloedworst aan je neus ging hangen!’ En zo geschiedde… Op de ene of de andere magische, onverklaarbare wijze… Ja, en toen gingen de poppen aan het dansen! Raad eens wat ze uiteindelijk met hun derde wens moesten doen? (Het woordje ‘en’ mocht in een wens blijkbaar niet voorkomen… )

Als kind dacht ik daar natuurlijk over na en ik vroeg mij ook af, wat ik zou wensen als ik de mogelijkheid zou krijgen om drie wensen te doen die dan onverkort zouden uitkomen. Maar drie wensen leek mij zo weinig! Ook als dit betekent dat je toch grootse dingen zou kunnen wensen, zoals bijvoorbeeld de eliminatie van alle lijden uit de wereld (zo gesofisticeerd had ik dat echter toen niet verwoord – maar ja, een wens die voor iedereen opgaat – en dat wilde ik – moet algemeen zijn hé?! ). Maar toch, wat zou ik wensen?

Tot ik het had! Het idee… Ik zou wensen dat ik kon toveren. Dan had ik in feite zelfs aan 1 wens genoeg, en zou ik daarna niet eens meer verder hoeven wensen. Want dan zou ik kunnen toveren en als je dat kunt dan kun je alles realiseren, wat je maar wenst. Ongelimiteerde wenskracht…

En vandaar, Merijn de tovenaar!

Steeds als ik in nieuwe gezelschappen mijn naam zeg is er wel iemand die dan zegt : ‘oh ja, Merlijn!’ Nijdig had ik dan steeds de neiging om te zeggen: ‘neenee, niet die. En al zeker niet Marijn de Valck, godverdomme!’ (boos) (sorry, Marijn de Valck, het is niet tegen jou bedoeld)

Maar toen zei er eens iemand tegen mij, die ik zeer respecteerde, dat ik toch wat van een tovenaar weg heb, ondanks alles! En die man gaf mij ook een boek van Deepak Chopra over de terugkeer van Merlijn, en dat bracht voor mij de bal aan het rollen. Het is een crazy boek van een Merlijn-figuur die overal is en nergens! Dat wil ik ook! En die het tegelijkertijd diep meent met de mens en de mensheid, met jou en mij… Of de nukkige en emotionele en verstrooide tovenaar, zoals je die in de film van Disney over Merlijn een beetje fantastisch aan het werk kan zien (terwijl hij Arthur opvoedt). Maar die, veel authentieker in iedereen zelf zit, natuurlijk! De twintig lessen van de tovenaar van Deepak Chopra, een ander boek dat hij over Merlijn heeft geschreven, laat dat zien. En ook zijn boek over de dochters van het licht (voor de vrouwen, maar niet per se!) is het lezen waard. Het heeft me diep beroerd en nu wens ik, heviger dan ooit, en met dezelfde intensiteit dan toen ik nog kind was, dat ik een tovenaar wordt! Dus: Merijn de tovenaar. De naam is niet toevallig gekozen…