Voor een gezamenkijke opdracht met een tijdslimiet, moesten we onder andere een gedichtje schrijven. Dat wilde ik wel doen! Maar omdat er stress bij kwam kijken bij mij, wist ik niet zeker of het zou lukken…

Dit rolde er uit; recht uit de ziel, recht uit het onderbewustzijn:

De jongen die zich verschool
ging niet zo graag naar school

Hij hield veel meer van bloemen
en van de bijtjes die zoemen

Uren kon hij turen
hoe hij zijn leven zou besturen!

Met liefde en beleid
maar niet graag op tijd

Zo vulde hij zijn dagen
met klagen en met zagen
want naar die school wilde hij
niet meer graag!

© Merijn Fagard, 20 juni 2011

Oh ja, en het moest nog rijmen ook!Gelijkaardige posts:

• De zon
• Zelfwaardering en een leuke collage!
• Een nieuw begin
• Het idee dat er niet genoeg tijd is
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!

In die film komt een discussie voor tussen het hoofdpersonage Valentine (Irène Jacob), en een oude heer (Jean-Louis Trintignant) die als gepensioneerde en verbitterde rechter de telefoongesprekken van zijn buren bespionneert. Valentine rijdt met haar autotje zijn hond, Rita, aan en zo komt ze bij hem terecht. Hij vraagt haar: ‘Waarom heb je Rita van de straat geraapt?’ Haar antwoord: ‘Ik had haar overreden. Ze was gewond, ze bloedde’. Hij is sceptisch en zegt: ‘Anders had u zich schuldig gevoeld en zou u spijt hebben gekregen. Dan had u vast gedroomd van een teefje met een verbrijzelde kop’. Ze ontkent dit niet en zegt ‘Ja’. ‘Voor wie hebt u het dus eigenlijk gedaan?’ is daarop zijn ultieme vraag.

Met een blik die over lijkt te lopen van medelijden antwoordt ze: ‘U vergist zich’. ‘In welk opzicht?’ vraagt hij direct. ‘Helemaal. In alle opzichten. U hebt het helemaal mis’.

‘Met u kan je eigenlijk alleen maar medelijden hebben’, zegt ze ook nog, vlak voor ze vertrekt. En op de valreep: ‘Ik weet niet of u het weet, maar de hond krijgt kleintjes’.

De emoties spreken meer hier dan de woorden. De vraag is natuurlijk niet: ‘Heb je mijn hond teruggebracht omdat je zelf van je slechte gevoel af wilde komen?’ De vraag is: Waarom krijgen we een slecht gevoel als een ander, zelfs een hond, zou ik durven zeggen, in nood is? Waarom geeft mijn maag alles weer over, als ik ondervoedde kinderen zie met vel over been en extreem opgeblazen buiken en vliegen in hun ogen? Waarom springen de tranen me in de ogen als ik familieleden van slachtoffers van de nu terecht staande generaal Mladic op het nieuws aan het woord zie; bij één machteloos handgebaar?

Broederschap is niet één of ander ideaal dat men, ten tijde van de Franse revolutie, met geweld in ons in heeft proberen te stampen door propaganda, als gevolg van angst of simpelweg met de hulp van bruut geweld, zoals bijvoorbeeld het nazisme of andere zogenaamde ‘idealen’. Het is een ‘ideaal’, als je het zo wilt noemen, dat in ons zit, in onze onderbuik en we kunnen niet anders dan er aan toegeven.

Waarom zou ik mij slecht voelen als ik een ander in moeilijkheden zie? Ik ben toch heer en meester over mijn innerlijk? Eerder in het gesprek zegt Valentine, op de smalende suggestie van de oude rechter dat ze zich misschien beter zou voelen als ze boodschappen zou gaan doen voor de zieke buurvrouw die hij afluistert: ‘Misschien voelt zij zich dan beter’.

In de film klinkt dat niet moralistisch. De vraag is gewoon waarom we de omweg nodig zouden hebben over het geluk van een ander om zelf gelukkig te zijn, als het waar is dat die daar niets mee te maken heeft.Gelijkaardige posts:

• Een nieuw begin
• De meest troostende filmscène
• Op naar een gezonde economie! – deel I
• Een kleine episode met sneeuwklokjes!
• Mijn levenslijn (watch me grow)

Ik ben dankbaar voor de slaap die ik heb gekregen;
Ik ben dankbaar voor de lucht die ik kan ademen;
Ik ben dankbaar voor het licht en voor de warmte van de zon;
Ik ben dankbaar voor het water uit de kraan,
dat ik gedronken heb en waarmee ik mij gewassen heb;
Ik ben dankbaar voor de zeep in mijn haar;
Ik ben dankbaar voor de voeding die ik gevonden heb;
Ik ben dankbaar voor de groenten die ik gekocht heb;
Ik ben dankbaar voor de ‘stilte’ van de natuur;
Ik ben dankbaar voor de vrienden die ik ken;
Ik ben dankbaar voor mijn moeder;
Ik ben dankbaar voor mijn lieve broers;
Ik ben dankbaar voor mijn vader, die samen met mijn moeder veel energie in mij gestoken heeft!
Ik ben dankbaar dat ik kan spreken, lezen en schrijven, kan rekenen en vooral – begrijpen!
Ik ben dankbaar dat ik kan bewegen, tegen de resistentie in;
En dat mijn lichaam en ziel alles wat ze aan invloeden ontvangen op een gezonde manier opnemen en uitselecteren;
Ik ben dankbaar voor de lenzen die ik draag, waardoor ik beter kan zien;
Ik ben dankbaar voor de tandpasta (met tea tree!) en voor de tandenborstel die ik gebruik;
voor de aarde waarop ik leef;
voor de kleren aan mijn lijf;
voor mijn bed en voor mijn kamer;
voor de stroom uit het stopcontact;
Ik ben dankbaar voor de tafel, de stoel, de pen en het papier.
En ik ben dankbaar voor dit gevoel
Want ontevredenheid heeft mij verder gebracht
maar wie dankbaar is heeft niets te vrezen!

Gelijkaardige posts:

• 30-Dagen proef Raw Food Dieet: dag 11
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 18
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 14
• Gevoelens
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 6

De eerste twee van deze filmen heb ik al gezien, en vooral de tweede, Blanc, heeft me erg aangegrepen. Het gaat om een Poolse immigrant die in Parijs getrouwd is met zijn Franse vriendin. De film begint in de rechtbank waar zij vraagt om van hem te scheiden omdat hij sinds hun huwelijk niet meer kan voldoen aan hun sexuele verlangens (hij krijgt hem niet meer omhoog). Zij wil van hem scheiden, maar hij denkt dat het tussen hen nog niet gedaan is en zegt dat hij alleen meer tijd nodig heeft om hun – sexuele – relatie terug te doen werken. Omdat hij echter niet goed Frans spreekt en in de rechtbank ook niet echt geholpen wordt hierom krijgt hij niet de kans zich voldoende uit te drukken en wordt hun huwelijk ontbonden. Ook zijn bankrekening wordt geblokkeerd en zonder geld en zonder huis komt hij dus aan lager wal te zitten. Na de rechtzaak zien we hem nog in het huis van zijn ex-vrouw, waar hij haar vraagt om met hem mee naar Polen te komen, maar ze weigert. Ze steekt de gordijnen in brand, vertelt dat ze de politie zal zeggen dat hij dat heeft gedaan om wraak te nemen en zet hem zo het huis uit.

In de Parijse metro ontmoet hij een mysterieuze landgenoot, die hem uiteindelijk in een koffer terug naar Polen smokkelt. Dit lukt, maar niet zonder kleerscheuren! De mooiste scène vind ik echter die waarbij Karol, de hoofdpersoon, deze mysterieuze man doodschiet, op diens eigen vraag en tegen betaling, in een verlaten metrogang. Deze man, die het ogenschijnlijk goed stelt met ook een vrouw en twee kinderen stapt uit het leven maar wil zijn geliefden de idee niet aandoen dat hij zichzelf zou hebben gedood. Het moet dus lijken op een moord. De poging hem te doden mislukt echter, het schot, van een gaspistool (?), blijkt maar een losse flodder, omdat de onervaren schutter was vergeten het magazijn in werking te stellen. Geëmotioneerd vraagt hij of het slachtoffer nog steeds dood wil en deze knikt nu van nee.

Daarop volgt het meest schokkende gedeelte, dat mij het meest diep heeft geraakt. Karol, de jonge hoofdpersoon vraagt: “Waarom?” Die vraag wordt echter niet beantwoord, tenzij met een bepaalde gezichtsuitdrukking. Schijnbaar uit het niets zegt Karol dan: “Mikolaj, iedereen lijdt”. Waarop zijn vriend, die op een soort vaderfiguur lijkt, hem antwoordt: “Dat weet ik. Ik wilde alleen minder lijden”…

Dat dit alles bevrijdend is zien we vervolgens in de volgende scène, waarin de twee mannen spelen op het ijs en zich terug voelen alsof ze 18 jaar zijn!

Voor mij was heel deze scène een enorm troostende scène om te zien. “Iedereen lijdt”; je zou kunnen denken dat dit een deprimerende uitspraak is. Maar als je dit anders bekijkt dan kun je ook zeggen dat mensen dus daadwerkelijk gelijkwaardig zijn, ondanks de ongelijkheid die er tussen ons allemaal is (op de gebieden van rijkdom, gezondheid, ‘geluk’, etc). Als iedereen lijdt dan blijken deze verschillen slechts schijn, omdat ook de rijkste man lijdt, en alle anderen. De mysterieuze, gelukkige, gearriveerde zakenman heeft iets defaitistisch. Hij wentelt zich niet in zijn succes en kan ook niet genieten van zijn gezin. Een tijdje later in de film zien we hem echter toekomen bij zijn huis, terwijl hij (kerst?)cadeautjes voor zijn familie uit zijn auto is aan het laden…

Er is een lijden dat van iedereen is, ondanks de verschillen. Het heeft daarom geen zin er als enkeling aan te willen ontsnappen. Dat hoeft ook niet. Tegelijk is dit de pure bevrijding, iets dat troost biedt en moed geeft om verder te gaan in een moeilijke periode. Zo heb ik dat ervaren. Voor mij was dit het meest troostgevende dat ik in jaren heb gehoord.

Dit betekent niet dat dit lijden onoverkomelijk is. Het heeft meer te maken dat zo lang er één van ons lijdt, iedereen lijdt. Niet omdat het moet, maar omdat dit in onszelf zit. Omdat wij dit zelf, op een heel erg diep niveau, zo lijken te willen. Zo lang er één iemand pijn heeft, zo lang er één iemand lijdt, zijn we solidair en lijden we ook. Je zou het ook zo kunnen zeggen: compleet geluk is niet mogelijk, zo lang er nog (mensen) zijn die in erbarmelijke omstandigheden leven. En dat resulteert in een soort weten: iedereen lijdt. Eigenlijk hoeft dit niet eens gezegd. De mysterieuze, gearriveerde zakenman die dood wil weet dit ook, zegt hij, hij wilde alleen maar minder lijden.

Misschien dat uit het onvermogen dit te aanvaarden, machtspogingen ontstaan van anderen (in alle mogelijke contexten) om ons ‘gelukkig’ te maken. Maar dat is de andere kant van de medaille, waarover de eerste film, Bleu misschien wel een beetje gaat: men kan een ander niet gelukkig maken. Dat kan alleen die ander zelf! Of, misschien anders, het gaat niet zonder het initiatief, of een soort ‘instemming’, een ontvankelijkheid voor wat je te bieden hebt van die ander. Waarom is vrijheid zo belangrijk? Omdat een mens in gebondenheid, ook als die met de zogenaamd ‘beste’ bedoelingen geschiedt, niet de vervulling, noch het geluk vinden kan die iedereen verlangt.

‘We lijden allemaal’ plaatst ons, ondanks alle verschillen tussen mensen, in een bel van gelijkwaardigheid, bekendheid met elkaar ook, dat dieper zit dan woorden en daden. We zijn allemaal losse partikeltjes en we lijden allemaal. Ik weet dat ik aan het lijden van de ander niets kan doen, de noodzaak om hem en gebeurtenissen te manipuleren ontstaat dus helemaal niet. Aan de andere kant is dit ook een keuze die mij doet beseffen dat wat ik ook doe als vrije mens, hoe ik mijn vrijheid ook inzet om zelf gelukkig te worden, dit gaat mij niet lukken in de ultieme zin omdat iedereen lijdt, ook ik, no matter how succesfull I am, ongeacht hoe succesvol ik ben, dus. Dat is, voor mij, een enorm troostende gedachte gebleken. We do care! Het kan ons wat schelen…

Ik zou hier graag tonen waarom ik denk dat het een keuze is om zich wat aan te trekken van het lot van een ander. Er is een filosofisch gedachte-experiment dat gaat als volgt. Stel dat geluk een bepaald gevoel is, dat we willen bereiken. We verlangen er naar in dit gevoel van vervulling te komen en dat is dan ook het doel waarmee de verlichte mens al zijn middelen inzet, inclusief zijn (ook politieke) vrijheid, die hij daarvoor nodig heeft. Nu is het zo dat we gevoelens in een mens kunnen opwekken door de hersenen electrisch (of anderszins) te stimuleren. In ieder geval, dat dit mogelijk is is ook een vooronderstelling van het experiment. Stel nu dat er een machine zou bestaan die, als je jezelf daaraan aankoppelt, jou dit gevoel van geluk, van vervulling geeft. Dat wil zeggen: jij voelt je, zolang je aangekoppeld bent aan deze machine, werkelijk gelukkig! De vraag is dan: ben je bereid jezelf voor de rest van je leven aan een dergelijke geluksmachine aan te koppelen?

De reden waarom we ‘nee’ zeggen is denk ik de volgende. Aankoppelen aan de geluksmachine maakt ons gelukkig. De prijs die men daarvoor betaalt is echter afkoppeling van een belangrijk stuk van de werkelijkheid. Een deel van het echte geluk betekent echter open en betrouwbaar in contact staan met de werkelijkheid, hoe pijnlijk die wellicht ook is. Vanaf een bepaald moment ontvluchten we die grens wel, bijvoorbeeld door flauw te vallen of dood te gaan, maar dat is dan toch onwillekeurig. Uiteindelijk denk ik dat we ‘een gevoel van geluk’ minder inschatten dan dit contact met de werkelijkheid. Het is voor ons iets wat deel van het pakket van ‘geluk’ dient te zijn. We voelen aan dat we het hangen aan een zogenaamde geluksmachine niet als werkelijk geluk willen beschouwen.

De keuze om te lijden zit daarin vervat. Niet noodzakelijk, maar wel in die zin dat mocht de werkelijkheid lijden bevatten, dan willen we daarmee in contact staan.

Het kan ons schelen, ook als we er niets aan kunnen doen. Het zou kunnen dat individuen ongeluk en lijden voor een groot stuk aan zichzelf te danken hebben, zoals veel rechtse partijen suggereren (die vaak bevolkt worden door mensen die zeer veel belang hechten aan de grenzen tussen hun bezit/verdiensten en het bezit/de verdiensten van anderen). Aan de andere kant staat de ‘linkse’ politieke kant, die solidariteit in het vaandel voert, maar die, omdat ze tot actie wil overgaan en anderen daardoor wil helpen, er toe overgaat, misschien zelfs nog voor dat de mensen zelf hebben kunnen bestemmen waar hun geluk ligt, hen te dwingen in een collectief gareel. Dat is geen bevredigend en gelukkig leven.

Democratie is een uitdrukking van de erkenning dat we allemaal gelijk zijn, ondanks de overduidelijke en niet onder de tafel te vegen of weg te nivelleren verschillen. We zijn allemaal anders, maar staan ook graag in contact met elkaar. En de democratie is een poging, om dit contact te realiseren op een open, vrije, geweldloze en zelfverantwoordelijke manier. Democratie gaat er van uit dat wij allemaal partikeltjes zijn, maar ook dat we partikeltjes zijn die in zichzelf een dynamiek hebben van liefde naar de ander toe. Ik gebruik hier het woord liefde omdat ik denk dat, juist begrepen, dit woord een betere beschrijving biedt van wat er werkelijk gebeurt dan woorden als tolerantie of respect, die vaker in een maatschappelijke context worden gebruikt. Dat doen we misschien uit voorzorg, omdat het woord liefde vaak verkeerd geïnterpreteerd wordt. Misschien zijn we er, daarom, ook een beetje bang voor. Ik ben dat toch in ieder geval wel wat…

Vrijheid is een grondrecht. Maar het wordt niet overal gegarandeerd. Het wordt door individuen bevochten, die dat vaker dan we zouden willen geloven en wensen met hun leven bekopen. Dit is nu het geval, in de Arabische wereld. Dit was ooit ook het geval tijdens de Franse Revolutie. Het is ook op zo veel andere ogenblikken in onze vaak zo droevige collectieve wereldgeschiedenis zo gegaan. Het beginsel van de gelijkheid tussen mensen beginnen we eerst nog maar te be-experimenteren. Iedereen is gelijk voor de wet. Elke mens is gelijk aan de andere wanneer het er om gaat die wet op te stellen, te stemmen en vast te leggen. Ondanks die gelijkheid zijn er immense verschillen, deels door lot, deels als gevolg van een verworven vrijheid. Onder die vele verschillen ook vaak machtsongelijkheid. De gelijkwaardigheid van alle mensen houdt in dat die machtsongelijkheid niet in het voordeel van de ene of de andere wordt uitgeoefend, maar in balans, op een blinde manier, zodat iedereen minstens evenveel kans krijgt om op een vrije manier zijn/haar leven op te bouwen.

Het lijden is geen noodzakelijk deel van onze menselijke conditie, dat geloof ik niet. Maar als het er is dan is het niet enkel het lijden van die ene persoon die het ondergaat, maar van ieder ander die zich er bij betrokken voelt. Er zit troost in deze erkenning van de gedeeldheid van het lijden. Er zijn mensen die om mij geven, ook al kunnen (of wensen) ze niets voor mij (te) doen. En ook omgekeerd geef ik om anderen, ook al voel ik mij vaak machteloos in het gezicht van hun ellende. Dit betekent niet dat ellende een deel van ons bestaan hoeft te zijn, maar zo lang ze er is raakt het mij wel.

Dat dit bevrijdend is heb ik ook gemerkt. De bedoeling is niet in die ellende te blijven of om daar niets aan te doen! Juist de erkenning dat ze er is geeft de mogelijkheid ze van me af te werpen!

Als ‘iedereen lijdt’ ben ik niet meer de enkeling die verdoemd is te ploeteren tegen een ondoordringbare smurrie. Ik ben deel, op mijn eigen individuele, vrije manier van een veelheid van individuen die allemaal ploeteren tegen het monster en die gezworen hebben hun deel van de last niet af te leggen voor deze last helemaal verdwenen is! De enkeling die boven het lijden staat bestaat niet echt; het blijft een weg om daar boven te gaan staan en sommigen proberen die ook, maar dit blijkt uiteindelijk toch een doodlopende weg als men beseft dat deze inhoudt dat men het contact met de werkelijkheid verliest.

Hoe eindigt het uiteindelijk met het koppel in de film blanc? Uiteindelijk worden de rollen omgedraaid. Terug in Polen en na het schietincident (eigenlijk al daarvoor) stort Karol zich met overtuiging in het geld, geholpen door zijn mentor, die hij bijna gedood had. Hij verdient geld omdat hij ‘het nodig heeft’ en motiveert zichzelf ook met een ideaalbeeld van zijn geliefde dat eerst in stukken uit elkaar is gevallen, maar dat hij nadien weer voorzichtig aan elkaar heeft gelijmd.

Hij maakt daarbij gebruik van de legale mogelijkheden die een opkomend kapitalistisch economisch bestel in de het ex-soviet gebied Polen hem (en ook anderen!) te bieden heeft. Sommige interpretatoren vinden het nodig te vermelden dat wat hij doet er eigenlijk juist wat illegaal uitziet. Je zou het echter ook zo kunnen zien dat wat hij doet om het geld te verdienen wellicht legaal is, maar dat er tegelijkertijd nu eenmaal vanuit een bepaald standpunt immoreel lijkende aspecten aan een kapitalisctisch economisch bestel kleven. Wat ook de waarheid is, hij maakt van deze mogelijkheden gebruik en verzamelt hij op die manier heel wat geld.

Vervolgens schrijft hij een testament dat bepaalt dat al zijn geld bij zijn ex vrouw terecht moet komen, wijst hij zijn zakenpartner en mentor aan als executeur-testamentaire en organiseert hij vervolgens een schema waardoor het er op lijkt dat hij inderdaad overleden is. Uiteindelijk raken op die manier de rollen echter omgedraaid. Zijn ex Dominique komt in een Poolse gevangenis terecht, op beschuldiging van moord op haar ex man voor diens geld. Karol, die het allemaal zo geregeld had ontdekt in de loop van dit proces ook dat zijn ex vrouw nog van hem houdt en de film eindigt dan met een scène waarin hij in tranen naar haar opkijkt en zij naar hem in tekentaal hun relatie bekendmaakt van achter een getralied raam.

Deze film heeft mij diep geraakt. Het thema van de maatschappelijke gelijkheid krijgt kleur door het te tonen aan de (on)gelijkheid in een relatie tussen man en vrouw, waar dit thema misschien nog wel het meeste thuishoort, in ieder geval een zware rol speelt. En deze film bevat bovendien een wijsheid die zo diep is dat ze troostend kan zijn.

Gelijkaardige posts:

• De zon
• Gevoelens
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• Mijn levenslijn (watch me grow)
• Broederschap

Een prachtig artikel over het hart vind je hier!Gelijkaardige posts:

• De missie van verdriet
• Lieve lezer,
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 25
• Een nieuw begin
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 8

Ik ga mij volledig focussen op het doen van activiteiten die mij blij maken en doelen die mij inspireren. Voor een stuk moet ik ook nog ontdekken van welke activiteiten ik blij wordt en welke doelen mij inspireren! Dat ga ik dus fulltime uitzoeken! In eerste instantie zal ik me richten op een talent dat ik heb, hout, en daar mooie dingen in maken. Tegelijk dus ook voelen wat het met me doet. Het doen is het belangrijkste – en voelen wat mij het meest vervulling geeft! Ik ben benieuwd wat dit zal brengen…

Mijn leven de afgelopen jaren ging tussen angst en verlangen, maar heeft toch het meest aan de angst-zijde gezeten. Dat is niet echt wat ik wil! Sinds kort begin ik te voelen dat de kant van het verlangen haar rechten terug begint op te eisen! Goed voor mij

Maar nee, alle gekheid op een stokje: toen ik de middelbare school verliet dacht ik dat ik vrij was. Maar toen ontdekte ik dat ik geld verlang om te kunnen leven en begon het hele ‘angst-verlangen’ ding. Feitelijk heeft het te maken met mijn faalangst. Die heb ik nu niet meer maar die had ik deze jaren wel heel sterk. En die angst heeft weer te maken met de angst dat ik gestraft zal worden. In gebreke zal blijven en gestraft zal worden. Als ik mijn onderbewuste laat spreken dan zei het: ‘Als ik mezelf laat zien zoals ik ben, wordt ik doodgeschoten!’

Er zijn veel ‘oorzaken’ te bedenken waarom mijn onderbewuste ziel dat dacht. Maar de hoofdzaak is dat het mijn ‘volwassen’ leven begon te bepalen. Mezelf verstoppen in de anonimiteit werd een hoofddoel. Eerst in de universiteit (waar de strijd tussen angst en verlangen in het voordeel van de angst werd beslecht), dan in het doen van interimjobkes, waar ik anoniem (een beetje ) geld kon verdienen, maar voor de rest niemand echt vroeg naar mijn naam! Dat was niet fijn, maar ergens gaf het mij ook een illusie van veiligheid en geborgenheid omdat ik zo tenminste eten kon kopen. Klinkt zielig? Ja!

Door een verkering die slecht afliep met een meisje, werd ik wakkergeschud. Aanvankelijk leek het er op dat ik op dat moment in een nachtmerrie terecht kwam, maar het was het begin van het ontwaken, en dromen komen altijd vlak voor je wakker wordt hé! En nu is het dan tijd voor een nieuw begin. Ik voel me volledig hersteld. Dat heeft ook te maken met het feit dat deze verkering/relatie/liefde nu echt voorbij is. Laatst sprak ik nog met een vriend er over en daar kwam ook het staartje van deze liefdesrelatie te voorschijn! Leuke ervaring! En nu ook dat staartje er is en mijn relatie met … daardoor in het juiste licht is geplaatst, begin ik terug te leven! Een last valt van me af en dat is een eerste teken dat ik er klaar voor ben geworden om gewoon mezelf te zijn!

En dat ook te tonen Creatieve expressie wordt nu voor deze week het doel; waar het op aankomt is mezelf terug te winnen, de agorafobie van het mens-zijn te overwinnen en vorm te geven aan mijn leven zonder mij te storen aan wat een ander zou kunnen zien!

Een tweede teken dat maakt dat ik het gevoel heb helemaal hersteld te zijn is dat ik het illusionaire karakter van (ons) geld(systeem) heb doorzien. Dat is een geschenk. Paul Grignon heeft de wereld (en daarmee ook mij!) dit gegeven in de vorm van zijn film over ‘geld als schuld’. Die film heeft mij eerst geschokt! En dan voelde het aan als een bevrijding. Geld is iets, diep in de menselijke natuur geworteld en in die zin zullen er geldsystemen blijven bestaan – en nodig zijn! Maar nooit zal ik nog door geld geïntimideerd worden. Geld is zelf geen grotere waarde dan andere waarden, het vertegenwoordigt alleen waarde en maakt het mogelijk waarden uit te wisselen en bovendien, ik als mens, wij als gemeenschap hebben de macht, zelf ons eigen geld te scheppen! Dit is een weg met zoveel opportuniteiten voor creatieve geesten om in de toekomst mee aan de slag te gaan… Een eerste hoopvol teken is dit (over iemand die een nieuwe vorm van geld aan het uitvinden is), een tweede was dat ook in België iemand precies dit soort ideeën al eens heeft besproken en in ieder geval verlang ik vast om daar zelf ook deel van te zijn. Geld is niet iets om zich bang over te maken. Ons geldsysteem is nu een beetje ziek en nu lijkt het er op dat met het werk van mensen die in ander geld geloven middelen ontwikkeld worden die het geldsysteem – en daarmee ook onze economie, nieuwe levenskrachten zullen geven en genezen! Als je nog bang bent van, of onder de indruk bent van… geld: ik ben het niet meer, als dat jou enige hoop kan geven!

Liefde en geld, twee grote mysteries (zo begint de film van Paul Grignon) en precies daarin heb ik de afgelopen jaren zo veel krachtige lessen gekregen… Ik begin te geloven dat ik tot de gelukkigste mensen van de wereld begin te behoren

Allez, aan het werk, klein jongetje in Merijn! Hopla, op naar (een weekje en) een heel leven creatief expressief! Op naar een nieuw begin…

In liefde en Dankbaarheid…

P.S.: Een tijdje geleden ontdekte ik in mezelf het woordje ‘vrijmoedigheid’. Dat is precies wat ik verlang te zijn! Het betekent voor mij: vrij mijn verlangens leven. Er voor uitkomen, ook! Moed heeft te maken met het hart dat toch verder gaat, ook als de angst het samen doet krimpen. Overlaatst las ik een titel: The Courage to Create! In het hart zitten de verlangens. Welk ander verlangen kun je hebben dan het verlangen te creëren! Ik wens het je toe, met heel mijn hart – en mijzelf !

Gelijkaardige posts:

• Het idee dat er niet genoeg tijd is
• De missie van verdriet
• Op naar een gezonde economie! – deel II
• Gevoelens
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!

Ooit was ik bij een heel wijze life-coach en die vertelde mij dat verdriet betekent dat je niet op je eigen verlangens bent gericht. En verdriet had ik. Diep verdriet. En zijn boodschap aan mij was dan ook dat ik in het leven feitelijk niet op mijn ware verlangens was gericht.

Er zijn weinig gevoelens waar ik zo van kan genieten, waar ik zo vredig van kan worden, waar ik zo intens door vervuld kan zijn als de gevoelens van verdriet die ik van tijd tot tijd ervaar.

Dat lijkt een contradictie met het bovenstaande, maar wat verdriet met mij doet is: het geeft mij het gevoel dat ik dichter bij mezelf kom, misschien wel dichter bij wat ik ECHT verlang. Oh jee, die ‘echt’, ja, dat is een harde! (Mensen die het gevoel kennen zullen mij begrijpen.)

In feite is het verdriet een ‘time out’-gevoel. Het overspoelt mij. Het is als een warme zee die haar liefdevolle golven om me heen laat kabbelen.

Maar ‘time-out’ betekent dus time-out van wat? Waar geeft het verdriet me een vrijplaats voor? Het is een gevoel dat me zo overspoelt, zo meeneemt en dat zo urgent is, dat ik mij volledig gerechtigd voel mezelf even geheel time-out te geven van het hectische en ‘folly’ leven dat ik in stukken en brokken aan het leven ben. Het geeft mij de boodschap van: ‘Oooh, ga nu eens even zwaar in een zetel zitten en uithangen; van de zon genieten en even alles, maar dan ook alles wat je aan het doen bent en wat eigenlijk een afleiding lijkt te zijn van datgene wat je ten diepste verlangt, loslaten!’ Die missie van verdriet lijkt daarmee voor mij te zijn me dichter bij te brengen bij de eigenlijke kern, de diepere bron, de diepere tere en kwetsbare schat van echt, diep verlangen.

Ik zeg niet dat mijn leven geheel ‘folly’ is, integendeel, er zijn veel leuke kanten aan. Maar ergens gaat het toch voorbij aan iets dat ik ten diepste verlang en niet lijk te zien… Wat is het? In mijn gevoel van verdriet, diep binnenin, lijkt het te zitten. Als ik daar zou kijken, zou ik het zien.

Als jij verdriet in je leven ervaart, kun je dus in de kern daarvan misschien vinden wat je echt verlangt. En het verdriet lijkt dan een gevolg te zijn van al die dingen die je gedaan hebt en die aan dit verlangen voorbij zijn gegaan. Die het ontkend hebben… Die het – bijna – hebben vernietigd.

Maar gelukkig kan verlangen niet vernietigd worden. Gelukkig is er nog die boodschapper. Het verdriet die mij op liefdevolle toon komt zeggen: ‘Wie je ook bent (vul je eigen naam hier in), jij bent in feite dit vergeten! (Zelf in te vullen wat ‘dit’ betekent voor jou.)’

Voor mij, ik weet nog niet wat er in die kern werkelijk zit. Ik durf nog niet goed te kijken. Maar de mantel van het verdriet komt als een boodschapper op mij af en wijst mij op mijn hart. Mijn hart zal mij tonen wat ik echt verlang. De missie van mijn verdriet is mij te wijzen op wat ik verloren heb… Op wat ik nooit bezeten heb! Op wat ik van het leven met heel mijn hart en liefde verlang…

Verdriet, in zijn zachte vorm, niet in zijn pijnlijke, schrijnende, is een boodschapper die ik graag ontvang! Ik hou van hem…

Op een gegeven moment zal hij terug wegrijden. Op zijn witte paard. En het aan mij overlaten te bedenken, wat ik kan DOEN om mijn ware verlangens waar te maken. Ik weet ze wel. Hij heeft ze mij getoond.

Maar verdriet heeft dus een missie. Zo zie ik het nu. En als jij verdriet in je leven ervaart, alsjeblieft, doe jezelf dan een plezier en zoek, in de pijn, naar het verlangen!

Gelijkaardige posts:

• Het Hart
• Een nieuw begin
• Gevoelens
• De naïviteit van een fysicus
• Het idee dat er niet genoeg tijd is

Voilà, dit ben jij! En je ziet dat in het tekeningetje aangegeven is waar dingen bij jou binnenkomen: jouw zintuigen…! Ik heb alleen maar de meest tekenbare getekend, maar je beschikt natuurlijk daarnaast ook nog over de minder tekenbare zintuigen. (De meeste mensen nemen aan dat de mens gewoon de vijf zintuigen heeft – heb jij ze wel alle vijf op een rijtje? Sommigen houden het liever op zes – en daar zit volgens anderen dan weer een steekje los… – persoonlijk kan ik dat zo niet beoordelen – Nog anderen echter vinden dat de mens 12 (twaalf!) verschillende zintuigen heeft. En nog wéér anderen spreken dan weer van nog meer dan dat. Ikzelf hou het in ieder geval op minstens zoveel! Zeker als je hoooggevoelig bent begin je wel eens overal zintuigen te zien! Soms meer dan je aankunt iig. ) Eén zintuig is in dit tekeningetje echter niet aangegeven:

Jouw geest/hersenen/brein en de ideeën die je daarmee vat.

Waarom is de idee zo belangrijk? Als jij een meisje tegenkomt (of een jongen, als je een meisje bent – en voor lesbische of homofiele meisjes en jongens ligt het dan weer nog even anders natuurlijk…, maar, anyway…): dan komt dat op heel veel verschillende manieren bij je binnen: ogen, oren, geur (jaja), smaak (ben jij al zo ver? gut!), evenwicht (soms kun je wel even uit evenwicht geraken ja) etc. Maar als jij niet op een idee kunt komen van wat je met dit meisje kunt doen (of de jongen, dus), dan zal je relatie nooit worden wat jij er van verlangt! ‘Relatie’, daar zeg ik het al! ‘Relatie’ is natuurlijk een idee! ‘Ik wil een relatie met jou!’ Als je zo iets zegt tegen iemand, dan opper je een idee, net zoals wanneer je bijvoorbeeld de idee oppert (in een totaal andere context natuurlijk…!) een nieuw type X te gaan produceren met behulp van de technieken Y en AZ. Ook dat is dan een idee! Zonder idee geen doelgerichte actie! En dat geldt voor elk terrein!

Nou, hopelijk zie je dat wel in. Maar nu komt het. Nu moet je goed opletten. Wat is jouw relatie met die idee? Wat is jouw relatie met ideeën in het algemeen?

Laat mij die vraag een beetje toelichten!

Als ik de idee krijg: ‘relatie!’ wanneer ik een enorm, enorm, enorm (maar dan ook echt enorm) aantrekkelijk meisje voor me zie, dan heb ik nog altijd de keuze: ga ik proberen die idee uit te voeren, ga ik dat misschien halfslachtig doen, of doe ik het liever gewoon helemaal niet (ook al is dan het meisje echt wel aantrekkelijk!)? Met andere woorden: welke relatie ga ik aan met deze idee? Wil ik die idee verwezenlijken, waardoor ik ze tot een deel van m’n leven maak, ze op de grond trek, ze verwezenlijk (of dat tenminste probeer), of: zie ik de idee wel, maar laat ik ze eenvoudig daar ‘zweven’?! Loop ik als een gek elke idee achterna die in mijn hoofd opkomt (wat dat ‘in mijn hoofd opkomen’ ook mogen betekenen), maak ik weloverwogen keuzes uit de ideeën die ik heb of is mijn relatie met de idee zo lamlendig, dat ik gewoon elke idee maar voorbij laat passeren en niet eens de moeite neem er eens tegen te blazen wanneer ze m’n dikke hersenpan beroert?! Bovendien zijn er ook mensen die héél veel moeite doen om nieuwe ideeën op te doen, terwijl anderen eerder steeds blijven doordrammen op dezelfde idee of het liever houden bij een bepaalde vertrouwde set mooi bij elkaar passende ideeën. Enzovoorts. Ontelbaar veel mogelijke relatietypes met de idee denkbaar en geen ene natuurlijk beter dan de andere – we gaan hier niet oordelen hé, dat spreekt!

Ik heb eens ergens gelezen dat dieren best wel kunnen denken! Alleen: Ze denken niet om met die gedachten ook iets te gaan doen. Ze denken niet om die te realiseren. Nee, de dieren denken wel but just to have some fun! Is dat niet geweldig! Een dier wil gewoon wat lol maken en is alleen maar daarom bezig met zich in bepaalde gedachten te verdiepen, te vermeien, zich er aan over te geven. Zie je nu waarom je kat zo ondeugend ligt te spinnen? Of de hond, die in het vuur staart? Zie je nu hoe dat zit? Terwijl wij ongelofelijk druk zijn met onze ideeën (ah ja, ze moeten immers de wereld veranderen!), denken dieren gewoon ‘just to have some fun’! Tja. Jeeeeej…

Jouw relatie met de idee is cruciaal. Omdat ze de relatie bepaalt die je hebt met al de rest! Knoop dat goed in je oren!

Dat zit zo:

Stel je ziet een mooi meisje. En je hebt geen idee. Tja! Zij zal jou mss. wel aantrekkelijk vinden, maar jij blijft daar natuurlijk zitten als een puddingzak. Wat? Een mooie vrouw? Geen idee!

Je hebt geen idee van wat je zou kunnen, moeten, willen doen. Het enige wat je doet is wat je altijd al deed: gewoon kauwen en doorslikken… (Of welke bezigheid dan ook waar je op dat moment domweg mee bezig was.) Je zult mss. wel verlangen voelen, maar ja, wat moet je daar nu mee! Ook het verlangen (gevoel) brengt jou niet op ideeën!

Maar wat is dat eigenlijk, de idee?!

De idee is informatie. De idee is God. De idee is de hemel. De idee bevat de natuurwetten. De idee is de lucht tussen jouw (fysieke) realiteit en de geestelijke wereld. De idee is wat ons allemaal verbindt. De idee is datgene waar we allemaal een stukje van hebben. En, last but not least: de idee is een grote visvijver, waar jij uit kunt halen, wat jij wilt! Helemaal vrij!

Om te beginnen: de idee is groot. Ze omvat echt alles. En de paden en wegen om er in te verdwalen zijn zo ‘streng’ of zo ‘vrij’ als jij wilt, van logica tot verbeelding! Verbeelding en fantasie om nieuwe ideeën te vinden. En de logica misschien om het allemaal terug netjes, min of meer als een begrijpbaar overzicht voor te stellen…

Het voordeel van de idee is niet alleen dat ze groot is. Ze is ook toegankelijk, dat wil zeggen: begrijpbaar! Sommige ideeën en ideeënsamenhangen zijn wat moeilijker te vatten misschien, maar in principe kan iedereen die er in geïnteresseerd is en er de moeite voor wil doen ze vatten – het kost soms wat tijd, maar ik heb het dus niet over mensen die gedwongen worden of verplicht zijn zich in bepaalde ideeën te verdiepen, zoals bijvoorbeeld onze arme schoolgaande jeugd (leerplicht) of mensen die als werknemer niet anders kunnen. Als je verplicht wordt, of gedwongen bent je in een bepaalde idee te verdiepen, dan ben je misschien niet gemotiveerd genoeg om die ook echt te vatten. Dat heeft dus niets met domheid vandoen! (Om de ideeën van Einstein te kunnen snappen moet je in de eerste plaats geïnteresseerd zijn! Interesse is minstens zo cruciaal als intelligentie. – Als je de volgende keer nog eens aangsproken wordt op de relativiteitstheorie dan zeg je gewoon: ‘Oh, dat interesseert me niet zo!’ )

De dood is de grote gelijkmaker, zeggen ze wel is. Maar de dood scheidt ons doorgaans van elkaar. Er is nog één grote gelijkmaker: en dat is de idee! En die verbindt ons. Arm of rijk, slim of dom, groot of klein, gevoelig of grof, iedereen vindt wel zijn plekje in deze enorme hangmat waarin we met zijn allen boven het wereldomspansel schommelen! Soms ook er in springen! Het is de idee die ons er toe brengt op reis te gaan! Het is de idee die ons de ideeën levert voor spirituele én liefdesavonturen… Het is de idee die mij inspireert jou een arm rond de schouders te slaan als je daar nood aan lijkt te hebben… Of ik… Het is de idee die ons vrijmaakt tenslotte. Want als jij een vette karper hebt opgevist (met je denken, welteverstaan), maar je wilt (verlangt) eigenlijk een zeebaarsje, kun je hem zo weer in het water gooien en je zeebaarsje gaan zoeken. Lees: als jij een bepaalde job hebt die je niet zint, keer je dan niet naar de situatie (die veel te complex en uitzichtloos is en waardoor je zeker gaat denken dat er helemaal niets te veranderen valt – of welke moeilijk te verteren gedachte dan ook) maar keer je dan immediately, linea recta naar de idee om uit te zoeken wat jij in de plaats van die baan eventueel veel liever zou willen doen! Nieuwe ideeën maken het leven de moeite waard, spannend, interessant. Door nieuwe ideeën in je leven toe te laten, aan te trekken, te realiseren kun je na een saaie boel het gevoel terug krijgen te leven, te léven, als nooit tevoren. Zolang je er logisch bij blijft en het geheel van je waarden in het oog houdt, is er niets aan de hand en kan de idee jou perfecte gids zijn, doorheen het leven – én de rest. (De idee is níet degene die je doelen bepaalt. Dat is jouw verlangen. Dat ben, als het goed is, jij zelf! Jouw diepste, innerlijke ‘core.’ – Die kun je niet benoemen. Die vat je niet in een idee! Die is onzichtbaar, vooral voor jezelf. Die bén je en ervaar je in de loop van je leven, doorheen jou in de tijd zich ontvouwend bewustzijn… Jouw kernpersoonlijkheid, jij! Je bent zelf degene die alles ervaart (ziet en voelt – die 101 zintuigen dus! ) en verlangt (wenst) en wilt (beslist en doet). Die ‘kern’ staat buiten de idee en is juist degene die de idee probeert te snappen en er een vrije verhouding mee aangaat. Jij dus…! Je ‘ik’! – Oef, dit was even moeilijk, maar daarom staat het dus ook tussen haakjes hé )

De idee vat je niet zomaar. Om de idee te vatten moet je denken. En denken is moeilijk. Overigens: we vatten allemaal maar een stukje van de idee. Onze geest lijkt te klein om ze helemaal te vatten. En al helemaal is ons leven te kort om ze helemaal te verwezenlijken. (‘De kunst is lang, het leven kort’, zegt Goethe). Zorg daarom dat je het juiste stukje te pakken krijgt. Het stukje dat jou aanspreekt, waar jij warm voor loopt, waarnaar jij verlangt!

(Of de stukjes! )

Jij kunt vrij je relatie tot de idee bepalen. Welk stukje neem je er van op? Hoe verhoud je jezelf daartoe? Als tot iets dat je mooi vindt en enkel bewondert? Als tot iets dat je wilt opschrijven, of waar je op een andere creatieve manier uitdrukking aan wilt geven? Als tot iets dat je wilt vermengen met je eigen persoonlijkheid (bijvoorbeeld door het op te nemen in je – al dan niet geestelijke – outfit: het als een bloem in je knoopsgat te steken)? Als tot iets waar jij je zeer sterk mee wilt verbinden door er voor te werken tot het gerealiseerd is? Als tot iets dat je wilt delen met anderen? Als tot iets dat je voorbij laat drijven, er naar starend, als waren het wolkjes? Als tot iets dat je blij maakt en doet ‘kwijlen’ bij de gedachte dat het ooit werkelijkheid zal worden? En zo zijn er nog tientalle andere mogelijkheden… Aan jou de keuze om een bepaalde idee te zoeken (hoe zit die motor, dat huis, die persoon nu eigenlijk in elkaar?), je tot de ideeën die je al hebt op een bepaalde manier te gaan verhouden (ga je ze uitdragen, houd je ze voor je, wil je ze realiseren, laat je ze liever passeren, …) of nieuwe ideeën te zoeken en daar op jou geheel persoonlijke en vrije wijze stelling toe te nemen…

Men zegt wel eens dat geld belangrijk is voor de mens. Of frisse lucht! Of bescherming, tegen regen, zon, de (boze of minder boze maar oh zo vervelende) medemens… Maar het belangrijkste van al is de idee. Dat ontkent overigens het belang van al die andere dingen niet. Integendeel: de idee onderstreept dit nog. Ik kan me bijvoorbeeld alleen maar die reis naar warme landen wensen als ik me daar eerst een idee van heb gevormd. Een ander voorbeeld is: geen gezond milieu meer op deze planeet, als niet voldoende mensen zich de idee beginnen te vormen van wat een gezond milieu precies inhoudt en daartoe dan hun steentje bijdragen… En iets gelijkaardigs geldt ook voor een wereld waarin de ‘welvaart’ eerlijk verdeeld wordt (Fair Trade).

De idee is in feite de luchtballon waar wij allemaal aan bengelen. Wij staan niet met onze voeten op de grond maar vinden allemaal onze verankering in de idee. Bovendien vinden we in de idee de vrijheid. De idee dwingt niet, de idee verplicht niemand, de idee IS er gewoon, klaar om door iemand (een mens, een geest) opgepakt te worden. Niet in zijn geheel (want dan valt de hemel op onze kop!) maar een stukske ervan. (Vroeger, toen ik nog heel klein was – nu ben ik dat nog, natuurlijk… – vertelde mijn moeder mij een verhaaltje van kippetje flippertje. Kippetje flippertje is een klein kipje (een kuikentje in feite) die in de grote blauwe hemel boven zich plotseling een klein wit plekje ontwaart! ‘Hé’, denkt hij, ‘er is een stukje van de hemel naar beneden gevallen!’ Kippetje flippertje rent vervolgens naar alle andere dieren van de boerderij om ze te melden dat een stukje van de hemel ‘op het puntje van mijn staart is gevallen!’ Waarop de hele boerderij dat stelselmatig aan elkaar doorvertelt… Motto: vind jouw stuk van de grote hemel en pak het met beide handen vast! De idee is jouw belangrijkste relatie!)

Er zijn mensen die zo vasthouden aan één idee, dat het een idee-fixe geworden is. Dat ligt echter niet aan de idee. Dat ligt aan de angsten van deze mensen, maar van idee kun je altijd ruilen! Als je ergens in het leven vastzit, onderzoek dan niet in de eerste plaats je omgeving en ook niet zozeer jezelf. Maar onderzoek eerst je relatie met de idee. Is daar misschien iets vastgeroest?

Er zijn mensen die zeggen dat je altijd ‘logisch’, of ‘wetenschappelijk’, etc. moet denken. Dat is onzin! De logica, de wetenschap, kunnen een groots instrument zijn om verschillende ideeën te ordenen, of om de haalbaarheid van een idee te testen volgens de huidige stand van de wetenschap, maar het is geenszins een verplichting om die ‘tools’ te gebruiken. Hetzelfde met de aanbeveling (dikwijls worden jonge mensen door dit soort goedbedoelde maar ongewenste aanbevelingen geteisterd) dat je ‘realistisch’ zou moeten denken. Al deze aanbevelingen lijken tot doel te hebben dat je door zo te denken vooral niet op je neus valt. Maar de idee zelf is als een park, een oerwoud, één grote tuin waardoorheen jij je kunt bewegen op de manier die jij wilt. Als je niet logisch denkt kan het zijn dat je op een gegeven moment jezelf tegenspreekt. Als je niet wetenschappelijk denkt kan het zijn dat die geniale idee van jou om een perpetuum mobile te gaan bouwen je uiteindelijk toch ontsnapt (ja, ook ik was ooit zo gek! – of romantisch…). Als je niet realistisch denkt zul je waarschijnlijk wel eens op je bek gaan met een ‘onrealistisch’ plan dat je hebt bedacht… Denken is echter een kunst, geen wetenschap en al zeker geen ‘discipline’! Je kunt proberen nuchter te denken, logisch, wetenschappelijk, doelgericht of spiritueel. Maar bedenk dat het jouw keuze is om ook op jouw manier door die grote ideeëntuin van de wereld te gaan, daaruit mee te nemen wat jij wilt en stil te staan bij wat jou blij maakt! Al is het ‘dansend’, ‘spelend’, ‘fantaserend’ en op nog zo veel mogelijke manieren meer. De idee is één. Maar er zijn 1000den manieren om die ene idee te denken en jij bepaalt op welke manier jij dat wilt doen. Of niet! Jou relatie met de idee is een relatie in vrijheid. Niemand zegt jou hoe jij moet denken. Niets verplicht of dwingt jou op een bepaalde manier te denken. Jij kunt denken wat je wilt. En daardoor ook jouw relatie tot de rest van de werkelijkheid (vrienden, geliefde(n), familie, job, geld, waarden, voeding, slaap, spel, kinderen, bloemen, verhaaltjes, filosofie, computers, God, warmte, licht, de zon en de maan, lucht en water, petanque, bergbeklimmen, meditatie, het eigen lichaam, sex, jouw scheppingsdrang, bomen en aarde, wiskunde, vlinders, enandersvoort, enandersvoort, enandersvoort) bestemmen!

De idee is belangrijker dan je vriendin, want als zij de relatie verbreekt heb je haar niet meer maar wel nog de idee. En, sterker nog, die idee zal je er ook overheen helpen. Hetzelfde als je geen eten hebt of geen geld: ok, je hebt die dingen nodig! Maar zonder een idee over hoe je die kunt krijgen, zullen ze nooit op je toekomen (tenzij ‘per toeval’ en dat is meestal niet genoeg om op te vertrouwen – sommige mensen die van ‘vertrouwen’ hun IDEE maken niet te na gesproken…). Bij elk verlangen dat je voelt, bij elke nood heb je uiteindelijk ideeën nodig en, vooral, een niet geblokkeerde, niet door anderen beheerste, vrije relatie tot de idee. Om tot een perspectief te komen dat jou helemaal kan vervullen. Wat anderen bedenken zal aan hùn noden en verlangens tegemoetkomen (en misschien, als het er op is toegelegd, ook gedeeltelijk aan die van jou); maar toch nooit helemáál aan die van jou! Of denk jij dat je moeder nog steeds het beste weet wat goed voor je is? Jij weet het misschien ook niet, maar iemand anders zal het ook niet voor 100% weten.

Daarom is jouw relatie met de idee de belangrijkste relatie in je leven. Welke ideeën koester je? Welke ideeën wijs je af? Welke ideeën onderzoek je? Welke ideeën trek je aan? Met welke ideeën verbindt je je, bijvoorbeeld door er je werk, je dienst of je product van te maken? Welke ideeën kies je uit, zijn – met andere woorden – de waarden die je in je leven wilt realiseren? Welke ervaringen wil je doormaken? Vorm je daarvan eerst een idee! Denk niet dat je alles dan al weet (of ervaren hebt)! De ervaring is méér dan de idee kan bevatten! Ook de wereld is méér dan de idee alleen. Je zou kunnen zeggen dat een idee het begin is van elke ervaring!

De idee zou je kunnen vergelijken met het internet. Het internet surft niet voor jou. Jij moet op het internet surfen!

De idee is niet het leven. Maar jij kunt je leven vormgeven vanuit jouw relatie met de idee!

In de idee is alles met alles verbonden, via een weg die jij met je denken kunt nagaan. Op die manier gidst de idee je door het leven, wat niet betekent dat je je zintuigen moet verwaarlozen!

Focus je op je verlangen. En wend je dan tot de idee. Om uit te zoeken WAT je verlangt. En ga het dan creëren!

Ga pas dan weer toe op mensen, beschouw pas dan opnieuw je situatie. Als je weet wat je wilt, als je weet waar je naar toe wilt gaan. Of als je weet hóe je wilt reizen… Ga in ieder geval naar mensen, zoek in ieder geval situaties die jou helpen jouw relatie met de idee te versterken…

Misschien bedoelde Thomas à Kempis dit wel toen hij schreef in zijn boekje ‘De navolging van Christus’: ‘Vertrouw niet in de eerste plaats op mensen, maar op God!’ (vrij naar hfdst. 59) Als je de idee ziet als ‘God’, of misschien als het ‘gezicht’ van “God”, dan kom je wellicht al een heel eind verder!

Veel plezier! En een vrije relatie met… de idee.

Gelijkaardige posts:

• Idealen houden ons bescheiden
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• Fascinerende video over het koesteren van je creativiteit
• Een nieuw begin
• Lieve lezer,