De afgelopen jaren van mijn leven worstel ik met idealen. Sinds mijn tienertijd al. Idealen bieden namelijk een tweesnijdend zwaard: – Aan de ene kant zijn ze enorm aantrekkelijk om naar te streven. Zeker op mij hebben bepaalde idealen altijd al een magnetische aantrekkingskracht gehad. – Aan de andere kant kunnen idealen ook enorm ontmoedigend werken, eens men beseft wat het inhoudt om in de praktijk aan een ideaal te voldoen.

Een voorbeeld van een ideaal is het bereiken van de kracht en het uithoudingsvermogen om 100 éénarmige pushups te doen. Het is een ideaal om deze kracht en deze uithouding te bereiken. Een ander voorbeeld is het boeddhistische ideaal van ‘compassie’: proberen andere wezens die op je weg komen met mildheid en mededogen te benaderen. Dat lukt niet altijd en juist in de praktijk kan het ontmoedigend blijken, zich aan een dergelijk ideaal te willen houden.

Als idealen onbereikbaar lijken, en het mislukt faliekant ze te bereiken, kan dit tot hevige pijn en zelfs bitterheid en cynisme leiden. Een voorbeeld dat we allemaal kennen is het ideaal van de perfecte relatie. Soms denk ik dat veel ‘liefdespijn’ meer met de dwangbuis van dit ‘ideaal’ te doen heeft dan met de feitelijke afwijzing waar we allemaal vroeg of laat in ons leven wel eens mee geconfronteerd worden. Ik herinner me dat toen mijn eerste relatie afsprong ik me mislukt en waardeloos voelde. Niet alleen omdat een verdere relatie met mij afgewezen werd, maar ook omdat ik vertwijfelde over mijn mogelijkheden zo een ideale relatie in stand te houden!

Nederigheid

Idealen hebben dus een enorme aantrekkingskracht maar kunnen, doordat ze zo moeilijk bereikbaar zijn, een leven ook grondig vergallen. Dat is mij best wel een paar keer gebeurd en toen ik daarnet in het boek Convict Conditioning aan het lezen was, kwam ik plots tot de volgende gedachte:

Idealen zijn er om ons nederig te houden.

Tegen nederigheid heb ik me vroeger altijd verzet. Ik verwarde het met onderwerping en onderwerping leek me nu niet echt een wenselijke houding… Ik verfoeide dat!

Maar nu ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een fout maakte. Onderwerping betekent zichzelf minder belangrijk opstellen dan een andere persoon, een ideaal of nog iets anders; maakt niet uit wat, eigenlijk. Maar nederigheid kan iets anders betekenen en heeft daar in feite niets mee te maken…

Telkens ik de aantrekkingskracht van een ideaal ondervind, is het wijs te beseffen dat ik dat ideaal NOOIT zal bereiken. ‘But perfection is a journey, not a destination’, zegt Paul Wade in het boven genoemde boek. Dat betekent dat niet de vraag belangrijk wordt: Verlang ik dit ideaal bereikt te hebben? maar: Verlang ik een weg te gaan in de richting van het bereiken van dit ideaal? Nederigheid betekent dan te beseffen dat ik het ideaal niet bereikt heb, zelfs niet als ik een grote onderscheiding ofzo krijg voor de weg die ik al hebt afgelegd of het punt waar ik al gekomen ben. Het is ook het besef dat succes niet samenvalt met een naam, dat het ook weer kan gaan tanen, wanneer ik niet bereid meer ben de nodige stappen te zetten in de richting van het ideaal. Nederigheid betekent dus: beseffen dat niemand het ideaal ooit zal bereiken en dat het een illusie is te denken dat dit mogelijk is.

Een manier om ‘harde’ idealen te verzachten…

Een ideaal dat MOET bereikt worden is puur fascisme. Zij dit een sportief, een mentaal, een spiritueel, een emotioneel of een schoonheidsideaal. Als het op de ene of de andere manier NIET GOED is wanneer je niet aan dit ideaal beantwoordt, dan zit je in een relatie verwikkeld er mee die het ideaal belangrijker maakt dan jijzelf en ben je dus op de ene of de andere manier onderworpen. Dat kan zijn doordat anderen je dwingen om dat te doen (oh wee als je ‘slechte’ schoolresultaten haalt), omdat je zelf het gevoel krijgt dat je minderwaardig bent als je er niet aan voldoet of om nog een andere reden. Overal waar idealen belangrijker zijn dan mensen gaat het mis.

Nederigheid slaat op de relatie die je hebt met een ideaal. Het is geen relatie van identificatie (I am mister fittness!), maar een relatie waarin je beseft en toegeeft dat het ideaal je altijd zal ontsnappen.

Dit schept ruimte om van het proces te genieten, om het nastreven van het ideaal soms los te laten en zelfs eens in de tegengestelde richting te gaan (al was het maar puur voor de fun!). Bovendien schept het ruimte voor humor: We kunnen falen, maar met een gniffelend lachje om onze eigen onnozelheid!

Het betekent ook dat we allemaal gelijk zijn. Nederigheid is het tegendeel van boven iemand staan of van zich onderwerpen. Niemand is werkelijk Mister Universe, Miss Beauty of Spiderman ofzo (ocharme . Ook de grootste ‘meesters’ zijn mensen die in de marge van een ideaal het tegenwoordig heel goed doen, maar nog altijd niet zo dat ze het ideaal zelf bereikt hebben… En dat schept ruimte voor andere mensen om het ook eens te proberen en betekent dat meesters die dit beseffen ook ‘nederig’ zullen zijn…

Nederigheid zelf is overigens ook een ideaal. Dus allez, we zullen altijd prutsertjes in de marge blijven…

De aantrekkingskracht van idealen

Verliezen idealen dan niet hun aantrekkelijkheid? Als ze toch niet bereikbaar zijn? Ik denk het niet, of slechts gedeeltelijk. Alleen als een ideaal MOET bereikt worden is het een reden tot wanhoop en in extremis zelfdoding als ik het niet bereikt heb. Wanneer het najagen een optie is en geen plicht dan kan het zijn dat ik onderweg al het geluk van mijn leven vind, ook nog voor ik het ideaal bereikt heb… Dat betekent echter niet dat idealen en plannen ons niet zullen blijven aantrekken. Door te zien dat het belangrijkste onderweg en onverwachts gevonden worden kan, leren we ook van het proces te genieten…

Dat is een cliché. Maar ‘t zou me wat miserie bespaard hebben als ik dat eerder eens ernstig had genomen! Eerder dan bestemmingen die je kunt en moet bereiken, zie ik idealen nu als merkstenen. Ze markeren het veld. ‘t Is daarbij helemaal niet interessant om bij zo een merksteen te blijven staan; als dat al mogelijk is! ‘t Is ook niet mogelijk of toch heel moeilijk – en misschien zelfs niet wenselijk – om niet op één of meer van deze merkstenen georiënteerd te zijn. Daarbij kunnen deze merkstenen ook veranderen, naarmate ons verlangen zich verandert… Ik zie het nu zo dat ik ergens op een plek sta in het veld van idealen en dat rondom mij, ver en dichtbij en in alle mogelijke richtingen, merkstenen verspreid staan. Die merkstenen staan vast en zijn vrij onbeweeglijk. Maar ik beweeg en uiteindelijk is voor mij vooral de weg belangrijk en de keuzes en verlangens in welke richting ik zal gaan! Die keuzes en die weg zijn hetgene wat we echt beleven: een mengeling van droom (ideaal) en realiteit.

En dan nog één ontboezeming van een onverbeterlijke ‘idealist’ : Ik weet vaak slecht wat me tevredenheid schenkt. Vaak al de helft van datgene wat ik met mijn hoofd verlangen… En vaak, jammer genoeg, ook meer. Of eventueel zelfs iets helemaal anders… Ook al zal ik er dus met m’n hele ziel naar streven 100 eenarmige pushups te kunnen doen, onderweg vind ik misschien al plezier als ik er 60 kan doen… Gelijkaardige posts:

• Broederschap
• Op blote voeten
• Langzaam maar zeker een doel bereiken
• Schoonheid en kracht
• Het idee dat er niet genoeg tijd is

Hierboven zie je mijn levenslijn. Dat is hoe goed/slecht ik mij gevoeld heb doorheen mijn leven – tot nu toe.

Deze levenslijn maakt abstractie van de natuurlijke fluctuaties, die er ook op de korte termijn altijd wel zijn. Je kunt het dus een beetje vergelijken met bijvoorbeeld de curve van een beurskoers: Als je inzoomt op de korte termijn zie je een hele boel fluctuaties. Maar als je uitzoomt en de koers bekijkt van bijvoorbeeld een heel beursjaar, dan worden die kleine fluctuaties vloeiend en zie je de grote lijnen; het grotere perspectief.

Je kunt zelf zo een levenslijn maken

Iedereen kan zo een levenslijn maken. De enige ingrediënten die nodig zijn is een goed geheugen en het vermogen om de verschillende periodes in je leven met elkaar te vergelijken en te achterhalen hoe goed/slecht je je daarbij door de band genomen voelde. Denk daarbij aan grote en/of ingrijpende momenten en hoe je je dan voelde in de periode die volgde als een gevolg daarvan. Denk aan beslissingen die je nam, veranderingen die er in je leven kwamen. Denk ook aan kleine incidenten, gebeurtenissen of anecdotes die toch uitdrukken hoe goed/slecht je je in een bepaalde periode van je leven voelde. Of denk aan momenten waarop je gevoel over je leven al dan niet dramatisch, plots, langzaam of op nog een andere manier veranderde. En plaats dat alles, samen met hoe je je voelde, heel concreet in de tijd. Daarbij begin je met je geboorte (in feite het moment vanaf wanneer jij je nog dingen kunt herinneren) en eindigt bij het heden, het moment waar je nu bent aanbeland. En daarbij gaat het dus niet om de alledaagse details, maar wel om de grote lijnen… Het is alsof je uitzoomt en je hele leven vanop een afstandje overziet!

De horizontale pijl in de grafiek van de levenslijn is de tijd. De vertikale as bepaalt hoe goed of slecht je je gevoeld hebt. Hoe meer naar onder, hoe slechter het algemene gevoel, hoe meer naar boven, des te beter het algemene gevoel. Dit op een lange-termijn perspectief en daarom ook op een dieper niveau dan de dagelijkse fluctuaties.

Daarbij is het ook opzettelijk vaag wat je precies meet. Meet het je geluk, je algemene gevoel bij je leven of je zelfwaardering? Wellicht alle drie en nog meer, of één van deze… Je kan het ook beperken tot gewoon ‘goed’ versus ‘slecht’, met dan enkele tussenliggende (minder, beter, …) en enkele buitenliggende (zeer goed, zeer slecht, …) gradaties.

Verdiensten van de levenslijn

Wat heb je aan zo een levenslijn? Eerst en vooral kun je er veel uit leren. De levenslijn begint bij je geboorte, in feite van af het moment pas dat je bent begonnen je te herinneren. Alles wat daarvoor gebeurd is neem je beter niet op, want dat is info die je hebt uit tweede hand. Maar vanaf je je nog dingen kunt herinneren, bij iedereen ongeveer 3 jaar, kan je de levenslijn dus starten. Dat geeft meteen het eerste voordeel van een levenslijn: die geeft je info uit de eerste hand van hoe jij je voelde tijdens je leven tot nu toe. Niet anderen dus die je iets zeggen over je leven, maar jij die voelt hoe het voorjou geweest is.

De levenslijn leert je ook waar je nu staat, in vergelijking met andere periodes uit je leven. Dit plaatst je huidige situatie in perspectief. Het toont je ook hoeveel marge je nog hebt om gelukkiger te worden, of juist niet, dat je misschien al aardig gelukkig bent…

Verder leert de levenslijn me ook milder te zijn voor mezelf. Ik zie welke ‘weg’ ik heb afgelegd om te komen waar ik nu ben en – in mijn geval – kan het nu ook beter accepteren waar ik nu dus ben in plaats van gejaagd te proberen meteen een pak hoger te komen op de levenslijn, wat een frustrerende valstrik is, omdat dit niet zomaar lukt. Dit accepteren van mijn huidige gevoel en positie maakt van de weeromstuit toch alweer een ietsje-pietsje gelukkiger, dus door een levenslijn te maken kan het ook zijn dat diezelfde levenslijn een klein beetje stijgt (maar dat moet niet, natuurlijk – niets moet!). Deze lijn toont mij ook dat ongelukkiger worden – in mijn geval – snel kan gaan. Gelukkiger worden ook, overigens, hoewel dat nog niet zo veel gebeurd is – maar wel één keer! Dat is bemoedigend.

En dan het belangrijkste: door de levenslijn reflecteer ik over de precieze factoren in mijn leven, die mij op een bepaald moment gelukkiger of ongelukkiger hebben ‘gemaakt’ (uiteraard als gevolg van mijn eigen keuzes). Zo was bijvoorbeeld de keuze voor universiteit op mijn 18de niet de meest effectieve wat de graad van mijn geluk destijds betreft; naast andere factoren uiteraard. En dan kan ik ook nog verder gaan analyseren en zien wat precies aan het leven als student mij zo slecht deed voelen. En dat is dan weer een les voor de toekomst: ik weet nu: dit zijn keuzes die ik vandaag niet meer hoef te maken en zo kan ik mijn graad van geluk in de toekomst bijstellen…

Nog een prettig voordeel van de levenslijn is dat als mensen me de vervelende vraag stellen – ik vind die vraag oervervelend: ‘Hoe gaat (met je)?, ik dan vanaf nu kan antwoorden met: ‘Awel, mijn levenslijn zit nu vlak onder de nullijn en is stijgende!’ Dat is een stuk beter dan het nietszeggende ‘goed’ (dat in het verleden in mijn geval bovendien vaak niet waar was) of het voor anderen toch nogal verontrustende ‘slecht’, dat ik vaak ook niet gezegd wilde hebben. Voilà, een leuk neveneffect van het onderhouden van een levenslijn: het is een goede uitgang om over deze vraag een eerlijk antwoord te geven dat tegelijkertijd kort is maar ook voor de echt geïnteresseerde mensen ruimte laat om verder te vragen en een heus gesprek over het persoonlijk welbevinden te beginnen…

Deze levenslijn heb ik gemaakt voor een cursus oriëntatie bij de vdab. Ja, ik ben vandaag wat men ‘werkloos’ noemt of, zoals de naam van de cursus doet vermoeden: gedesoriënteerd… Deze levenslijn zal daarom ook helpen voor mij tot bevredigend betaald werk te komen, tot een passie!

So, watch me grow!

• Wanneer je levenslijn laag zit wens ik je veel troost en steun;
• Wanneer hij daalt veel (zelf-)acceptatie;
• Wanneer hij stijgt veel kracht en moed (dat wens ik ook aan mezelf dus…)
• En wanneer hij hoog zit, wel, dan komen je wensen uit!  

Gelijkaardige posts:

• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 14
• Idealen houden ons bescheiden
• Broederschap
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 17

In die film komt een discussie voor tussen het hoofdpersonage Valentine (Irène Jacob), en een oude heer (Jean-Louis Trintignant) die als gepensioneerde en verbitterde rechter de telefoongesprekken van zijn buren bespionneert. Valentine rijdt met haar autotje zijn hond, Rita, aan en zo komt ze bij hem terecht. Hij vraagt haar: ‘Waarom heb je Rita van de straat geraapt?’ Haar antwoord: ‘Ik had haar overreden. Ze was gewond, ze bloedde’. Hij is sceptisch en zegt: ‘Anders had u zich schuldig gevoeld en zou u spijt hebben gekregen. Dan had u vast gedroomd van een teefje met een verbrijzelde kop’. Ze ontkent dit niet en zegt ‘Ja’. ‘Voor wie hebt u het dus eigenlijk gedaan?’ is daarop zijn ultieme vraag.

Met een blik die over lijkt te lopen van medelijden antwoordt ze: ‘U vergist zich’. ‘In welk opzicht?’ vraagt hij direct. ‘Helemaal. In alle opzichten. U hebt het helemaal mis’.

‘Met u kan je eigenlijk alleen maar medelijden hebben’, zegt ze ook nog, vlak voor ze vertrekt. En op de valreep: ‘Ik weet niet of u het weet, maar de hond krijgt kleintjes’.

De emoties spreken meer hier dan de woorden. De vraag is natuurlijk niet: ‘Heb je mijn hond teruggebracht omdat je zelf van je slechte gevoel af wilde komen?’ De vraag is: Waarom krijgen we een slecht gevoel als een ander, zelfs een hond, zou ik durven zeggen, in nood is? Waarom geeft mijn maag alles weer over, als ik ondervoedde kinderen zie met vel over been en extreem opgeblazen buiken en vliegen in hun ogen? Waarom springen de tranen me in de ogen als ik familieleden van slachtoffers van de nu terecht staande generaal Mladic op het nieuws aan het woord zie; bij één machteloos handgebaar?

Broederschap is niet één of ander ideaal dat men, ten tijde van de Franse revolutie, met geweld in ons in heeft proberen te stampen door propaganda, als gevolg van angst of simpelweg met de hulp van bruut geweld, zoals bijvoorbeeld het nazisme of andere zogenaamde ‘idealen’. Het is een ‘ideaal’, als je het zo wilt noemen, dat in ons zit, in onze onderbuik en we kunnen niet anders dan er aan toegeven.

Waarom zou ik mij slecht voelen als ik een ander in moeilijkheden zie? Ik ben toch heer en meester over mijn innerlijk? Eerder in het gesprek zegt Valentine, op de smalende suggestie van de oude rechter dat ze zich misschien beter zou voelen als ze boodschappen zou gaan doen voor de zieke buurvrouw die hij afluistert: ‘Misschien voelt zij zich dan beter’.

In de film klinkt dat niet moralistisch. De vraag is gewoon waarom we de omweg nodig zouden hebben over het geluk van een ander om zelf gelukkig te zijn, als het waar is dat die daar niets mee te maken heeft.Gelijkaardige posts:

• Een nieuw begin
• De meest troostende filmscène
• Op naar een gezonde economie! – deel I
• Een kleine episode met sneeuwklokjes!
• Mijn levenslijn (watch me grow)

- © Merijn Fagard, 24-4-2009Gelijkaardige posts:

• De jongen die zich verschool
• Raw Food Potluck over exact 7 dagen in Brugge!
• Hoe gemakkelijk en snel haver koken?
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 2
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!

Ooit was ik bij een heel wijze life-coach en die vertelde mij dat verdriet betekent dat je niet op je eigen verlangens bent gericht. En verdriet had ik. Diep verdriet. En zijn boodschap aan mij was dan ook dat ik in het leven feitelijk niet op mijn ware verlangens was gericht.

Er zijn weinig gevoelens waar ik zo van kan genieten, waar ik zo vredig van kan worden, waar ik zo intens door vervuld kan zijn als de gevoelens van verdriet die ik van tijd tot tijd ervaar.

Dat lijkt een contradictie met het bovenstaande, maar wat verdriet met mij doet is: het geeft mij het gevoel dat ik dichter bij mezelf kom, misschien wel dichter bij wat ik ECHT verlang. Oh jee, die ‘echt’, ja, dat is een harde! (Mensen die het gevoel kennen zullen mij begrijpen.)

In feite is het verdriet een ‘time out’-gevoel. Het overspoelt mij. Het is als een warme zee die haar liefdevolle golven om me heen laat kabbelen.

Maar ‘time-out’ betekent dus time-out van wat? Waar geeft het verdriet me een vrijplaats voor? Het is een gevoel dat me zo overspoelt, zo meeneemt en dat zo urgent is, dat ik mij volledig gerechtigd voel mezelf even geheel time-out te geven van het hectische en ‘folly’ leven dat ik in stukken en brokken aan het leven ben. Het geeft mij de boodschap van: ‘Oooh, ga nu eens even zwaar in een zetel zitten en uithangen; van de zon genieten en even alles, maar dan ook alles wat je aan het doen bent en wat eigenlijk een afleiding lijkt te zijn van datgene wat je ten diepste verlangt, loslaten!’ Die missie van verdriet lijkt daarmee voor mij te zijn me dichter bij te brengen bij de eigenlijke kern, de diepere bron, de diepere tere en kwetsbare schat van echt, diep verlangen.

Ik zeg niet dat mijn leven geheel ‘folly’ is, integendeel, er zijn veel leuke kanten aan. Maar ergens gaat het toch voorbij aan iets dat ik ten diepste verlang en niet lijk te zien… Wat is het? In mijn gevoel van verdriet, diep binnenin, lijkt het te zitten. Als ik daar zou kijken, zou ik het zien.

Als jij verdriet in je leven ervaart, kun je dus in de kern daarvan misschien vinden wat je echt verlangt. En het verdriet lijkt dan een gevolg te zijn van al die dingen die je gedaan hebt en die aan dit verlangen voorbij zijn gegaan. Die het ontkend hebben… Die het – bijna – hebben vernietigd.

Maar gelukkig kan verlangen niet vernietigd worden. Gelukkig is er nog die boodschapper. Het verdriet die mij op liefdevolle toon komt zeggen: ‘Wie je ook bent (vul je eigen naam hier in), jij bent in feite dit vergeten! (Zelf in te vullen wat ‘dit’ betekent voor jou.)’

Voor mij, ik weet nog niet wat er in die kern werkelijk zit. Ik durf nog niet goed te kijken. Maar de mantel van het verdriet komt als een boodschapper op mij af en wijst mij op mijn hart. Mijn hart zal mij tonen wat ik echt verlang. De missie van mijn verdriet is mij te wijzen op wat ik verloren heb… Op wat ik nooit bezeten heb! Op wat ik van het leven met heel mijn hart en liefde verlang…

Verdriet, in zijn zachte vorm, niet in zijn pijnlijke, schrijnende, is een boodschapper die ik graag ontvang! Ik hou van hem…

Op een gegeven moment zal hij terug wegrijden. Op zijn witte paard. En het aan mij overlaten te bedenken, wat ik kan DOEN om mijn ware verlangens waar te maken. Ik weet ze wel. Hij heeft ze mij getoond.

Maar verdriet heeft dus een missie. Zo zie ik het nu. En als jij verdriet in je leven ervaart, alsjeblieft, doe jezelf dan een plezier en zoek, in de pijn, naar het verlangen!

Gelijkaardige posts:

• Het Hart
• Een nieuw begin
• Gevoelens
• Lieve lezer,
• Het idee dat er niet genoeg tijd is

In deze verschillende boeken is er iets wat mij verwart. Vele, vooral de Amerikaanse, leggen de nadruk op het hebben van zogenaamde positieve emoties. Blijheid, vreugde, verlangen, dankbaarheid, liefde, sex zijn zulke emoties. De negatieve daarentegen moeten worden verwerkt en losgelaten worden, want ze zijn slecht voor de gezondheid en zorgen er bovendien voor dat datgene waarop je gericht bent bij het beleven van deze negatieve emoties (alle situaties, herinneringen enzovoort waar je géén goed gevoel bij had – de ‘shit’, zoals dat vaak wordt uitgedrukt) zich keer op keer in je leven herhaalt. Verdriet, angst(en), jaloezie, wrok, pijn (in alle mogelijke vormen) en schaamte zijn voorbeelden van zulke gevoelens, die je volgens deze boeken maar beter niet kunt hebben en cultiveren.

Gevoelens worden veroorzaakt door gedachten, in combinatie met wat je over de werkelijkheid ervaart. Dus ik ervaar bijvoorbeeld dat een vriend sterft en ik ervaar in mijn herinneringen de momenten die we samen hebben doorgemaakt. In gedachten denk ik daarbij: ‘Nu zal ik hem nooit meer zien, nooit zal ik meer met hem zulke mooie momenten die we samen hebben meegemaakt kunnen beleven!’ En ik denk aan alles wat ik nog samen met hem had willen beleven en een golf van verdriet overvloeit mij… Het is omdat ik denk dat de dood een einde stelt aan onze relatie, voorgoed een einde, aan een relatie die ik als een bron van vreugde (of welk gelukkig gevoel dan ook) heb ervaren, dat ik dit – specifieke – verdriet voel.

Stel dat ik andere gedachten zou hebben over de dood. Dan zou ik me bij het sterven van een vriend ook anders voelen? Wellicht wel. Als ik zou denken: ‘De dood is slechts een overgang. Het is mogelijk voorbij de dood de verbondenheid met mijn vriend toch verder te ervaren en op een gegeven moment onze relatie, ondanks zijn (en misschien ook mijn) dood, misschien zelfs terug verder op te nemen’. Als ik dat zou denken, echt zou geloven ook (of misschien zelfs ‘bewijs’ – door ervaring, of op welke andere mogelijke manier zou hebben hiervoor), zou ik me dan anders voelen? Ik denk het wel. Het verdriet zou niet weg zijn, aangezien ik ook verdrietig kan zijn omwille van het feit dat hij er nu niet is, maar het zou toch anders zijn. Het zou meer een gevoel zijn in de zin van dat hij een verre reis aan het maken is misschien, waarna we elkaar wellicht weer terug zullen zien en onze ervaringen zullen kunnen uitwisselen, dan het gevoel dat ik heb als ik geloof dat deze vriend nu voorgoed uit mijn ‘leven’ verdreven is en bovendien de herinnering er aan dat ook mijn leven ooit over zal zijn, wat onder de omstandigheid van een geloof in de dood als het absolute einde een heel andere gevoelslading krijgt…

Gedachten bij een bepaalde ervaring, als ik deze gedachten kan geloven tenminste (!), geven aan mijn emoties een heel andere ‘touch’. En vaak kunnen ze mijn gevoelens ook helemaal omgooien. Als ik werkelijk positief over de dood denk kan ik zelfs blij zijn voor mijn vriend dat hij overleden is en er eventueel naar gaan verlangen, zelf ook op een gegeven moment die ‘drempel’ over te gaan. In ieder geval zal de gedachte aan de dood op deze manier een rustgevend gevoel van troost meebrengen samen met en naast het verdriet dat ik voel bij zijn verlies…

Dit zijn erg diepgaande bemerkingen en in boeken over psychotherapie, self-help en soms ook religie kun je dergelijke perspectieven ook terugvinden.

Maar blijft: wat is er mis met gevoelens van angst, pijn, onmacht, boosheid, wrok, schaamte, frustratie, jaloezie, enzovoorts? Dat is een retorische vraag want als ik bijvoorbeeld zelf deze gevoelens heb dan vind ik dat niet leuk. Deze gevoelens ervaar ik als een diepe vorm van lijden.

Lijden is een heel erg moeilijke. Ik vind lijden echt een heel erg moeilijke. Met lijden kan ik niet goed overweg. Helemaal niet! Ik ben eigenlijk intolerant voor lijden. Ik stel me intolerant op voor lijden. Als ik lijden zie of voel dan krijg ik het gewoon niet over mijn lippen, iets te zeggen in de zin van dat het lijden wel zinvol is en dat je er altijd wel iets uit kunt leren. Lijden, als het echt lijden is, is gewoon te erg. Als ik gevoelens van pijn en lijden ervaar, bij mezelf, en ook vaak bij anderen, dan voel ik me daar niet goed bij, ongemakkelijk, ik haat dat, deze gevoelens te zien, te ervaren. En ik voel me vaak machteloos, te zien wat er gebeurt en geen oplossing te kunnen bedenken om van het lijden af te geraken.

En dan zijn er de self-help boeken. Waarvan de auteurs me willen uitleggen en leren hoe van lijden, van negatieve emoties ook en van negatieve gevoelens, af te komen. Verander gewoon je perspectief op de wereld! Debug je gedachten, je denken, zorg ervoor dat al die onware of onbewijsbare gedachten die je hebt over ‘het leven – en de dood’ en alles wat daar tussen zit (ziekte, geld, relaties, rijkdom, waarden, gezondheid, geluk, etc. etc.) uit je systeem verdwijnen en vervang deze vervolgens door gedachten over het leven die wel éven waar zouden kunnen zijn en die bovendien positieve emoties bij je opwekken! Dus dat staat mij te doen! Mijn gedachten, mijn denken te veranderen…

‘Confidence’ betekent er op vertrouwen dat de gedachten die mij positieve gevoelens geven over het leven, waar zijn. Het is even goed mogelijk de dood te zien als een absoluut einde als om de dood te zien als een bepaalde overgang, waarna het – op welke manier dan ook – nog steeds mogelijk blijft relaties verder te zetten. (Merk op dat sommige mensen dat ook een horribele idee kunnen vinden. Bijvoorbeeld de Duitse schrijver en hooggevoelige natuur Klaus Mann verlangde een groot stuk van zijn leven naar de dood en vond het een horribele gedachte dat het misschien na de dood nog verder zou gaan. Zijn teksten hierover doen me zeer veel, met name één tekst, waarin hij schrijft over de doodskist als een schip en op het einde aangeeft wat het voor hem zou betekenen mocht uiteindelijk de dood niet het einde blijken te zijn. Dat is voor hem geen positieve gedachte. Klaus Mann heeft een dagboek geschreven en ook enkele toneelstukken, die ik graag heb gelezen en ook een roman, ‘Mefisto’, waar bovendien het gelijknamige stuk van Guy Cassiers, ‘Mefisto for ever’ op gebaseerd is en waarin Klaus Mann vertelt over de keuzes van een Duitse acteur wanneer deze met het Nazisme in Duitsland geconfronteerd wordt. Zie hier voor een klein fragmentje daarvan.)

Wat ik merk is dat ik het moeilijk vind de negatieve gevoelens zelf op te geven. Ik hou daarvan. Ik heb er niet alleen een negatieve ervaring bij – trust me, ik ervaar ze als even verschrijkkelijk, pijnlijk, isolerend en al dat meer als jij – maar… en dan twijfel ik weer.

Waarom zou ik lijden aanvaarden? Niet natuurlijk! Bovendien voel ik me ook schuldig bij het feit dat ik met de gedachte speel. Dat is flirten met de dood, flirten met afhankelijkheid, flirten met emotionele situaties die ik nu nog vermijd maar die absoluut zullen optreden ooit als ik in deze emoties blijf en die embarrassing zullen zijn. Helemaal NIET leuk. Die, als ik er mee naar buiten kom, zoals bijvoorbeeld in deze post, mij met angst en beven vervullen, het zijn immers negatieve emoties, niet, en die zijn, zo is bekend, niet alleen kwetsend voor mij, maar ook moeilijk om mee om te gaan voor anderen. Dit artikel, wil het waardevol zijn, moet een glimlach op je gezicht brengen. Als ik echter over angst praat, over pijn en lijden in een zin die deze dingen niet geheel en ondubbelzinnig afwijst, hoe zal dan het effect op jou, lezer zijn?

Dus onder dit alles zit bij mij een verlangen. Gehoord te worden in al mijn emoties. Aanvaard te worden met alle emoties die ik heb.

Anders dan de doorsnee self-help literatuur, self-help filmpjes enzovoort is de Gestaltvisie. Dat is een vorm van therapie die er van uit gaat dat een gezond organisme, een gezonde, vertrouwvolle mens alle emoties en gevoelens ervaart, elke emotionele toestand ook en deze uitleeft en deelt, er op vertrouwend dat de andere mensen het ook normaal zullen vinden dat het deze gevoelens heeft. Voor de Gestalt is de ideale situatie er één waarin alle gevoelens een plaats hebben. Ook taboe-gevoelens. Ook gevoelens waar ik me ongemakkelijk bij voel, als ik ze uit en/of deel. Een ander gebied waar met deze taboe-gevoelens op een authentieke manier wordt omgegaan (of toch meestal) is de expressie, het creatief omgaan daarmee, met een groot woord: de kunst (zoals dat vroeger heette). Maar juist daaraan zie je ook hoe taboe het is: pas als deze gevoelens creatief verpakt worden, in een schilderij, in het medium van een briljant talent, een briljante gevoeligheid, een briljante vakkennis soms ook, pas dan kunnen we met z’n allen deze gevoelens precies blijkbaar verteren. Kijk bijvoorbeeld naar ‘de schreeuw’. Stel je voor dat je in het dagelijkse leven iemand tegen komt die op deze manier op een bruggetje plotseling zijn of haar gevoelens van angst en wanhoop en wat dies meer zij de vrije loop zou geven, in het dagelijkse leven – precies die gevoelens die Edvard Munch in zijn schilderij ‘de schreeuw’ uitbeeldt? Hoe zou je je voelen, als dat gebeurde en als mensen de tijd zouden nemen en de durf om dergelijke staaltjes van zelfexpressie consequent in hun dagelijkse leven te delen? Maar zo doen we dat niet. Edvard Munch heeft wellicht zelf deze gevoelens op een bepaald punt in zijn leven ervaren. En hij grijpt naar het penseel. Hij loopt niet zelf naar die brug… Zo hoef ik me niet ongemakkelijk te voelen als ik hem daar toevallig tegenkom, maar wordt ik in de stilte van het museum in mijn eigen wanhoop geraakt, als ik voor zijn schilderij kom te staan. Maar wat maakt het zo moeilijk, dergelijke gevoelens in het dagelijkse, mijn leven te vervlechten…

(Aanvulling: het blijkt dat Edvard Munch deze ervaring die hij uitbeeldt in ‘de schreeuw’ wel zelf heeft gehad. Hij heeft het dus niet alleen geschilderd, maar is door de emotie gegaan ‘right now’ en heeft er dan later nog verder expressie aan gegeven. Dat is een feit waar ik bewondering voor heb… Hier kun je het verhaal een beetje lezen…)

Er zijn gevoelens in mij, die geneigd zijn zich te verbergen. Ik ervaar ze alleen. Ik durf het niet aan ze te delen. Toch laat ik ze ook niet helemaal los. Ze sluimeren daar… Met mijn verstand zeg ik: ‘Ik wil deze gevoelens daar niet hebben. Ik wil deze gevoelens überhaupt niet in mijn leven. Waar is dat self-help boek, zodat ik ze zo snel mogelijk achter mij kan laten en loslaten!’ Maar een ander deel in mij hangt vast aan deze emoties, is er aan gehecht en wil feitelijk niets anders, dan deze gevoelens geheel doorleven: van echt voelen, naar de loutere acceptatie dat ze er zijn, dan zelfs de expliciete verwelkoming ervan, het delen vervolgens ervan met andere, intieme vrienden en tenslotte wellicht zelfs met de hele wereld. Waarom zijn er in deze wereld zo veel romans?! En het lijkt er op dat het heus niet is om de lezer alleen maar op te vrolijken of zo. Literatuur is vaak deprimerend genoeg. En ik weet niet of een ‘zwarte’ roman niet vaak even goed verkoopt als een boek met een happy end.

Het vraagt moed met een negatief gevoel op de proppen te komen. Het vraagt nog meer moed om met een zin op de proppen te komen, een rationalisatie misschien, over waarom negatieve gevoelens ‘goed’ zouden zijn. Vaak stoten dergelijke – vaak religieuze – visies me tegen de borst omdat ik dan denk: ‘Jaja, jij hebt makkelijk praten, vanuit je hoge stoel, maar jij hoeft dit niet te voelen hé’. Maar vaak gaat het nog dieper en zie ik mensen – inclusief mezelf – dergelijke ‘rationalisaties’ gebruiken om hun miserabele levensgevoel te ‘aanvaarden’. (Zoals, bijvoorbeeld: ‘Ik voel me slecht, maar ik ben tenminste rechtvaardig.) Ik zoek naar een woord hiervoor, en in essentie lijkt dit er goed voor: het is tragisch. Dit is gewoon tragisch, omdat hier iemand ZICHZELF de grond in boort, terwijl ik in dergelijke situaties – altijd als het situaties van anderen zijn – soms kan zien, hoe ONNODIG het is!!! (En dat is dan ook de reden waarom ik denk dat het tragisch is…)

Maar hoe is het met mezelf? Zelf wil ik deze negatieve gevoelens voelen. Ik wil ze als deel kunnen zien van mijn leven. Ik verlang er ook naar, merk ik, aanvaard te worden MET deze gevoelens. Als deze gevoelens als taboe worden gezien, wordt IK als taboe gezien. En dat voelt niet goed aan. Dat is wat je noemt: ‘lijden’ in de zin van wat een self-help ‘met-de-twee-voeten-op-de-grond-wijsheid’ zou zeggen (in feite David De Angelo die, in zijn programma Man Transformation, zijn grootmoeder – of moeder – citeert) over het verschil tussen pijn en lijden: ‘pain is inevitable, suffering is optional’. Pijn, in het leven, zo nu en dan, is onvermijdelijk. Lijden daarentegen is een optie.

Wat ik wil is de pijn die ik voel uitdrukken (het geluk trouwens ook) en het wordt lijden (bij mij) merk ik, door het onderdrukken daarvan. Als ik goed kijk merk ik dat dit onderdrukken ontstaat doordat ik denk: ‘Deze pijn is voor mij al zo erg, als ik die nu ook nog eens ga delen – door ze ten overstaan van anderen te ervaren dan belast ik alleen maar anderen er mee’. Het heeft ook te maken met afhankelijkheid. Ik denk – alweer een gedachte – dat anderen mij gaan ‘bezitten’ als ik uitkom voor mijn eigen gevoelens. Zelf reageer ik ook zo op de gevoelens van anderen. Ik ga meteen in de reflex dat ik er iets aan wil doen. Als ik iemand zie ‘lijden’ (pijn hebben, in dit geval), wil ik meteen daar iets aan doen en ga ik denken van: ‘Hoe kan ik deze persoon “helpen” zodat hij of zij dit “vreselijke” gevoel (ik vind het vreselijk) niet meer moet hebben!’ Dat is stresserend! De vraag is: ‘Zit misschien de “oplossing” van het gevoel (en hier mag je dat woord geheel letterlijk nemen) misschien in het gevoel zelf? Zonder dat er iets “moet”, met name zonder dat er gevoelens moeten worden vermeden’…

Mijn perspectief is dit (sinds het zien van de video’s van David De Angelo over Man Transformation vind ik het geweldig om te zeggen: ‘mijn perspectief is…’ ): Er zijn gevoelens waar ik geen probleem mee heb ze te delen met andere mensen. Dat zijn de zogenaamd ‘conventioneel gangbare’ (in mijn wereld): gevoelens van dankbaarheid – echter binnen bepaalde maten, gevoelens van – lichte stress en/of onrust, het gevoel dat achter een glimlach zit (een echte!), gevoelens van interesse en passie – geen probleem! , … In feite zijn dit heel weinig gevoelens (ik zal er wel een paar hebben overgeslagen, maar toch…) en in feite zijn het deze gevoelens ook maar binnen een bepaalde moderate schaal! Emoties, platgeslagen dus. In de lightversie. Geen volkorenbrood of schuim met bubbles maar ja, enfin, de emoties als ze nog ‘deeg’ zijn, geraffineerd, ‘wit’ gemaakt, … Daarnaast ervaar ik meer emoties, die ik wel kan voelen en genieten, maar niet durf te delen. Ben ik alleen dan durf ik ze te voelen, ben ik bij anderen dan onderdruk ik ze. Dat wil ik dus veranderen. Het is voor mij, vanuit mijn perspectief, heel, heel belangrijk nu aanwezig te zijn (ook weer een gedachte die ik dank aan de ‘Man Transformation’ van David De Angelo), dus: al mijn gevoelens te voelen en te doorleven ‘right now’, of er nu anderen bij aanwezig zijn of niet. DOORLEVEN, dus niet: er over praten! Geweldig perspectief!

En dan zijn er de gevoelens waar ik alleen maar van kan dromen, nu. Gevoelens die ‘voorbij’ de onderdrukking liggen. Gevoelens waarvan ik weet dat ze bestaan, omdat ik er over gelezen heb, er van gehoord heb, er (als kind wellicht in mijn infantiele wijsheid toen) glimpsjes van ontvangen heb, toen, maar die nu gewoon en in hun volle expansie feitelijk in mijn leven steeds buiten mijn ervaringsbereik hebben gelegen. Nu ervaar ik bij het expressie geven aan mijn gevoelens angst. Dat lijkt een bestanddeel te zijn van al mijn gevoelens, tot nu toe, wanneer ze een bepaald niveau van expressie – en daarmee ook beleving – overschrijden. Ik kan alleen maar dromen momenteel wat het zou geven als ik gezond expressie zou kunnen geven, eerst aan mijn emoties plus de angst, dan misschien ook aan al deze zelfde emoties zonder de hypotheek van de angst er op. My body will tell me… My senses…Gelijkaardige posts:

• De meest troostende filmscène
• Een kleine episode met sneeuwklokjes!
• De missie van verdriet
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• 30-Dagen proef Raw Food dieet: dag 22

Voilà, dit ben jij! En je ziet dat in het tekeningetje aangegeven is waar dingen bij jou binnenkomen: jouw zintuigen…! Ik heb alleen maar de meest tekenbare getekend, maar je beschikt natuurlijk daarnaast ook nog over de minder tekenbare zintuigen. (De meeste mensen nemen aan dat de mens gewoon de vijf zintuigen heeft – heb jij ze wel alle vijf op een rijtje? Sommigen houden het liever op zes – en daar zit volgens anderen dan weer een steekje los… – persoonlijk kan ik dat zo niet beoordelen – Nog anderen echter vinden dat de mens 12 (twaalf!) verschillende zintuigen heeft. En nog wéér anderen spreken dan weer van nog meer dan dat. Ikzelf hou het in ieder geval op minstens zoveel! Zeker als je hoooggevoelig bent begin je wel eens overal zintuigen te zien! Soms meer dan je aankunt iig. ) Eén zintuig is in dit tekeningetje echter niet aangegeven:

Jouw geest/hersenen/brein en de ideeën die je daarmee vat.

Waarom is de idee zo belangrijk? Als jij een meisje tegenkomt (of een jongen, als je een meisje bent – en voor lesbische of homofiele meisjes en jongens ligt het dan weer nog even anders natuurlijk…, maar, anyway…): dan komt dat op heel veel verschillende manieren bij je binnen: ogen, oren, geur (jaja), smaak (ben jij al zo ver? gut!), evenwicht (soms kun je wel even uit evenwicht geraken ja) etc. Maar als jij niet op een idee kunt komen van wat je met dit meisje kunt doen (of de jongen, dus), dan zal je relatie nooit worden wat jij er van verlangt! ‘Relatie’, daar zeg ik het al! ‘Relatie’ is natuurlijk een idee! ‘Ik wil een relatie met jou!’ Als je zo iets zegt tegen iemand, dan opper je een idee, net zoals wanneer je bijvoorbeeld de idee oppert (in een totaal andere context natuurlijk…!) een nieuw type X te gaan produceren met behulp van de technieken Y en AZ. Ook dat is dan een idee! Zonder idee geen doelgerichte actie! En dat geldt voor elk terrein!

Nou, hopelijk zie je dat wel in. Maar nu komt het. Nu moet je goed opletten. Wat is jouw relatie met die idee? Wat is jouw relatie met ideeën in het algemeen?

Laat mij die vraag een beetje toelichten!

Als ik de idee krijg: ‘relatie!’ wanneer ik een enorm, enorm, enorm (maar dan ook echt enorm) aantrekkelijk meisje voor me zie, dan heb ik nog altijd de keuze: ga ik proberen die idee uit te voeren, ga ik dat misschien halfslachtig doen, of doe ik het liever gewoon helemaal niet (ook al is dan het meisje echt wel aantrekkelijk!)? Met andere woorden: welke relatie ga ik aan met deze idee? Wil ik die idee verwezenlijken, waardoor ik ze tot een deel van m’n leven maak, ze op de grond trek, ze verwezenlijk (of dat tenminste probeer), of: zie ik de idee wel, maar laat ik ze eenvoudig daar ‘zweven’?! Loop ik als een gek elke idee achterna die in mijn hoofd opkomt (wat dat ‘in mijn hoofd opkomen’ ook mogen betekenen), maak ik weloverwogen keuzes uit de ideeën die ik heb of is mijn relatie met de idee zo lamlendig, dat ik gewoon elke idee maar voorbij laat passeren en niet eens de moeite neem er eens tegen te blazen wanneer ze m’n dikke hersenpan beroert?! Bovendien zijn er ook mensen die héél veel moeite doen om nieuwe ideeën op te doen, terwijl anderen eerder steeds blijven doordrammen op dezelfde idee of het liever houden bij een bepaalde vertrouwde set mooi bij elkaar passende ideeën. Enzovoorts. Ontelbaar veel mogelijke relatietypes met de idee denkbaar en geen ene natuurlijk beter dan de andere – we gaan hier niet oordelen hé, dat spreekt!

Ik heb eens ergens gelezen dat dieren best wel kunnen denken! Alleen: Ze denken niet om met die gedachten ook iets te gaan doen. Ze denken niet om die te realiseren. Nee, de dieren denken wel but just to have some fun! Is dat niet geweldig! Een dier wil gewoon wat lol maken en is alleen maar daarom bezig met zich in bepaalde gedachten te verdiepen, te vermeien, zich er aan over te geven. Zie je nu waarom je kat zo ondeugend ligt te spinnen? Of de hond, die in het vuur staart? Zie je nu hoe dat zit? Terwijl wij ongelofelijk druk zijn met onze ideeën (ah ja, ze moeten immers de wereld veranderen!), denken dieren gewoon ‘just to have some fun’! Tja. Jeeeeej…

Jouw relatie met de idee is cruciaal. Omdat ze de relatie bepaalt die je hebt met al de rest! Knoop dat goed in je oren!

Dat zit zo:

Stel je ziet een mooi meisje. En je hebt geen idee. Tja! Zij zal jou mss. wel aantrekkelijk vinden, maar jij blijft daar natuurlijk zitten als een puddingzak. Wat? Een mooie vrouw? Geen idee!

Je hebt geen idee van wat je zou kunnen, moeten, willen doen. Het enige wat je doet is wat je altijd al deed: gewoon kauwen en doorslikken… (Of welke bezigheid dan ook waar je op dat moment domweg mee bezig was.) Je zult mss. wel verlangen voelen, maar ja, wat moet je daar nu mee! Ook het verlangen (gevoel) brengt jou niet op ideeën!

Maar wat is dat eigenlijk, de idee?!

De idee is informatie. De idee is God. De idee is de hemel. De idee bevat de natuurwetten. De idee is de lucht tussen jouw (fysieke) realiteit en de geestelijke wereld. De idee is wat ons allemaal verbindt. De idee is datgene waar we allemaal een stukje van hebben. En, last but not least: de idee is een grote visvijver, waar jij uit kunt halen, wat jij wilt! Helemaal vrij!

Om te beginnen: de idee is groot. Ze omvat echt alles. En de paden en wegen om er in te verdwalen zijn zo ‘streng’ of zo ‘vrij’ als jij wilt, van logica tot verbeelding! Verbeelding en fantasie om nieuwe ideeën te vinden. En de logica misschien om het allemaal terug netjes, min of meer als een begrijpbaar overzicht voor te stellen…

Het voordeel van de idee is niet alleen dat ze groot is. Ze is ook toegankelijk, dat wil zeggen: begrijpbaar! Sommige ideeën en ideeënsamenhangen zijn wat moeilijker te vatten misschien, maar in principe kan iedereen die er in geïnteresseerd is en er de moeite voor wil doen ze vatten – het kost soms wat tijd, maar ik heb het dus niet over mensen die gedwongen worden of verplicht zijn zich in bepaalde ideeën te verdiepen, zoals bijvoorbeeld onze arme schoolgaande jeugd (leerplicht) of mensen die als werknemer niet anders kunnen. Als je verplicht wordt, of gedwongen bent je in een bepaalde idee te verdiepen, dan ben je misschien niet gemotiveerd genoeg om die ook echt te vatten. Dat heeft dus niets met domheid vandoen! (Om de ideeën van Einstein te kunnen snappen moet je in de eerste plaats geïnteresseerd zijn! Interesse is minstens zo cruciaal als intelligentie. – Als je de volgende keer nog eens aangsproken wordt op de relativiteitstheorie dan zeg je gewoon: ‘Oh, dat interesseert me niet zo!’ )

De dood is de grote gelijkmaker, zeggen ze wel is. Maar de dood scheidt ons doorgaans van elkaar. Er is nog één grote gelijkmaker: en dat is de idee! En die verbindt ons. Arm of rijk, slim of dom, groot of klein, gevoelig of grof, iedereen vindt wel zijn plekje in deze enorme hangmat waarin we met zijn allen boven het wereldomspansel schommelen! Soms ook er in springen! Het is de idee die ons er toe brengt op reis te gaan! Het is de idee die ons de ideeën levert voor spirituele én liefdesavonturen… Het is de idee die mij inspireert jou een arm rond de schouders te slaan als je daar nood aan lijkt te hebben… Of ik… Het is de idee die ons vrijmaakt tenslotte. Want als jij een vette karper hebt opgevist (met je denken, welteverstaan), maar je wilt (verlangt) eigenlijk een zeebaarsje, kun je hem zo weer in het water gooien en je zeebaarsje gaan zoeken. Lees: als jij een bepaalde job hebt die je niet zint, keer je dan niet naar de situatie (die veel te complex en uitzichtloos is en waardoor je zeker gaat denken dat er helemaal niets te veranderen valt – of welke moeilijk te verteren gedachte dan ook) maar keer je dan immediately, linea recta naar de idee om uit te zoeken wat jij in de plaats van die baan eventueel veel liever zou willen doen! Nieuwe ideeën maken het leven de moeite waard, spannend, interessant. Door nieuwe ideeën in je leven toe te laten, aan te trekken, te realiseren kun je na een saaie boel het gevoel terug krijgen te leven, te léven, als nooit tevoren. Zolang je er logisch bij blijft en het geheel van je waarden in het oog houdt, is er niets aan de hand en kan de idee jou perfecte gids zijn, doorheen het leven – én de rest. (De idee is níet degene die je doelen bepaalt. Dat is jouw verlangen. Dat ben, als het goed is, jij zelf! Jouw diepste, innerlijke ‘core.’ – Die kun je niet benoemen. Die vat je niet in een idee! Die is onzichtbaar, vooral voor jezelf. Die bén je en ervaar je in de loop van je leven, doorheen jou in de tijd zich ontvouwend bewustzijn… Jouw kernpersoonlijkheid, jij! Je bent zelf degene die alles ervaart (ziet en voelt – die 101 zintuigen dus! ) en verlangt (wenst) en wilt (beslist en doet). Die ‘kern’ staat buiten de idee en is juist degene die de idee probeert te snappen en er een vrije verhouding mee aangaat. Jij dus…! Je ‘ik’! – Oef, dit was even moeilijk, maar daarom staat het dus ook tussen haakjes hé )

De idee vat je niet zomaar. Om de idee te vatten moet je denken. En denken is moeilijk. Overigens: we vatten allemaal maar een stukje van de idee. Onze geest lijkt te klein om ze helemaal te vatten. En al helemaal is ons leven te kort om ze helemaal te verwezenlijken. (‘De kunst is lang, het leven kort’, zegt Goethe). Zorg daarom dat je het juiste stukje te pakken krijgt. Het stukje dat jou aanspreekt, waar jij warm voor loopt, waarnaar jij verlangt!

(Of de stukjes! )

Jij kunt vrij je relatie tot de idee bepalen. Welk stukje neem je er van op? Hoe verhoud je jezelf daartoe? Als tot iets dat je mooi vindt en enkel bewondert? Als tot iets dat je wilt opschrijven, of waar je op een andere creatieve manier uitdrukking aan wilt geven? Als tot iets dat je wilt vermengen met je eigen persoonlijkheid (bijvoorbeeld door het op te nemen in je – al dan niet geestelijke – outfit: het als een bloem in je knoopsgat te steken)? Als tot iets waar jij je zeer sterk mee wilt verbinden door er voor te werken tot het gerealiseerd is? Als tot iets dat je wilt delen met anderen? Als tot iets dat je voorbij laat drijven, er naar starend, als waren het wolkjes? Als tot iets dat je blij maakt en doet ‘kwijlen’ bij de gedachte dat het ooit werkelijkheid zal worden? En zo zijn er nog tientalle andere mogelijkheden… Aan jou de keuze om een bepaalde idee te zoeken (hoe zit die motor, dat huis, die persoon nu eigenlijk in elkaar?), je tot de ideeën die je al hebt op een bepaalde manier te gaan verhouden (ga je ze uitdragen, houd je ze voor je, wil je ze realiseren, laat je ze liever passeren, …) of nieuwe ideeën te zoeken en daar op jou geheel persoonlijke en vrije wijze stelling toe te nemen…

Men zegt wel eens dat geld belangrijk is voor de mens. Of frisse lucht! Of bescherming, tegen regen, zon, de (boze of minder boze maar oh zo vervelende) medemens… Maar het belangrijkste van al is de idee. Dat ontkent overigens het belang van al die andere dingen niet. Integendeel: de idee onderstreept dit nog. Ik kan me bijvoorbeeld alleen maar die reis naar warme landen wensen als ik me daar eerst een idee van heb gevormd. Een ander voorbeeld is: geen gezond milieu meer op deze planeet, als niet voldoende mensen zich de idee beginnen te vormen van wat een gezond milieu precies inhoudt en daartoe dan hun steentje bijdragen… En iets gelijkaardigs geldt ook voor een wereld waarin de ‘welvaart’ eerlijk verdeeld wordt (Fair Trade).

De idee is in feite de luchtballon waar wij allemaal aan bengelen. Wij staan niet met onze voeten op de grond maar vinden allemaal onze verankering in de idee. Bovendien vinden we in de idee de vrijheid. De idee dwingt niet, de idee verplicht niemand, de idee IS er gewoon, klaar om door iemand (een mens, een geest) opgepakt te worden. Niet in zijn geheel (want dan valt de hemel op onze kop!) maar een stukske ervan. (Vroeger, toen ik nog heel klein was – nu ben ik dat nog, natuurlijk… – vertelde mijn moeder mij een verhaaltje van kippetje flippertje. Kippetje flippertje is een klein kipje (een kuikentje in feite) die in de grote blauwe hemel boven zich plotseling een klein wit plekje ontwaart! ‘Hé’, denkt hij, ‘er is een stukje van de hemel naar beneden gevallen!’ Kippetje flippertje rent vervolgens naar alle andere dieren van de boerderij om ze te melden dat een stukje van de hemel ‘op het puntje van mijn staart is gevallen!’ Waarop de hele boerderij dat stelselmatig aan elkaar doorvertelt… Motto: vind jouw stuk van de grote hemel en pak het met beide handen vast! De idee is jouw belangrijkste relatie!)

Er zijn mensen die zo vasthouden aan één idee, dat het een idee-fixe geworden is. Dat ligt echter niet aan de idee. Dat ligt aan de angsten van deze mensen, maar van idee kun je altijd ruilen! Als je ergens in het leven vastzit, onderzoek dan niet in de eerste plaats je omgeving en ook niet zozeer jezelf. Maar onderzoek eerst je relatie met de idee. Is daar misschien iets vastgeroest?

Er zijn mensen die zeggen dat je altijd ‘logisch’, of ‘wetenschappelijk’, etc. moet denken. Dat is onzin! De logica, de wetenschap, kunnen een groots instrument zijn om verschillende ideeën te ordenen, of om de haalbaarheid van een idee te testen volgens de huidige stand van de wetenschap, maar het is geenszins een verplichting om die ‘tools’ te gebruiken. Hetzelfde met de aanbeveling (dikwijls worden jonge mensen door dit soort goedbedoelde maar ongewenste aanbevelingen geteisterd) dat je ‘realistisch’ zou moeten denken. Al deze aanbevelingen lijken tot doel te hebben dat je door zo te denken vooral niet op je neus valt. Maar de idee zelf is als een park, een oerwoud, één grote tuin waardoorheen jij je kunt bewegen op de manier die jij wilt. Als je niet logisch denkt kan het zijn dat je op een gegeven moment jezelf tegenspreekt. Als je niet wetenschappelijk denkt kan het zijn dat die geniale idee van jou om een perpetuum mobile te gaan bouwen je uiteindelijk toch ontsnapt (ja, ook ik was ooit zo gek! – of romantisch…). Als je niet realistisch denkt zul je waarschijnlijk wel eens op je bek gaan met een ‘onrealistisch’ plan dat je hebt bedacht… Denken is echter een kunst, geen wetenschap en al zeker geen ‘discipline’! Je kunt proberen nuchter te denken, logisch, wetenschappelijk, doelgericht of spiritueel. Maar bedenk dat het jouw keuze is om ook op jouw manier door die grote ideeëntuin van de wereld te gaan, daaruit mee te nemen wat jij wilt en stil te staan bij wat jou blij maakt! Al is het ‘dansend’, ‘spelend’, ‘fantaserend’ en op nog zo veel mogelijke manieren meer. De idee is één. Maar er zijn 1000den manieren om die ene idee te denken en jij bepaalt op welke manier jij dat wilt doen. Of niet! Jou relatie met de idee is een relatie in vrijheid. Niemand zegt jou hoe jij moet denken. Niets verplicht of dwingt jou op een bepaalde manier te denken. Jij kunt denken wat je wilt. En daardoor ook jouw relatie tot de rest van de werkelijkheid (vrienden, geliefde(n), familie, job, geld, waarden, voeding, slaap, spel, kinderen, bloemen, verhaaltjes, filosofie, computers, God, warmte, licht, de zon en de maan, lucht en water, petanque, bergbeklimmen, meditatie, het eigen lichaam, sex, jouw scheppingsdrang, bomen en aarde, wiskunde, vlinders, enandersvoort, enandersvoort, enandersvoort) bestemmen!

De idee is belangrijker dan je vriendin, want als zij de relatie verbreekt heb je haar niet meer maar wel nog de idee. En, sterker nog, die idee zal je er ook overheen helpen. Hetzelfde als je geen eten hebt of geen geld: ok, je hebt die dingen nodig! Maar zonder een idee over hoe je die kunt krijgen, zullen ze nooit op je toekomen (tenzij ‘per toeval’ en dat is meestal niet genoeg om op te vertrouwen – sommige mensen die van ‘vertrouwen’ hun IDEE maken niet te na gesproken…). Bij elk verlangen dat je voelt, bij elke nood heb je uiteindelijk ideeën nodig en, vooral, een niet geblokkeerde, niet door anderen beheerste, vrije relatie tot de idee. Om tot een perspectief te komen dat jou helemaal kan vervullen. Wat anderen bedenken zal aan hùn noden en verlangens tegemoetkomen (en misschien, als het er op is toegelegd, ook gedeeltelijk aan die van jou); maar toch nooit helemáál aan die van jou! Of denk jij dat je moeder nog steeds het beste weet wat goed voor je is? Jij weet het misschien ook niet, maar iemand anders zal het ook niet voor 100% weten.

Daarom is jouw relatie met de idee de belangrijkste relatie in je leven. Welke ideeën koester je? Welke ideeën wijs je af? Welke ideeën onderzoek je? Welke ideeën trek je aan? Met welke ideeën verbindt je je, bijvoorbeeld door er je werk, je dienst of je product van te maken? Welke ideeën kies je uit, zijn – met andere woorden – de waarden die je in je leven wilt realiseren? Welke ervaringen wil je doormaken? Vorm je daarvan eerst een idee! Denk niet dat je alles dan al weet (of ervaren hebt)! De ervaring is méér dan de idee kan bevatten! Ook de wereld is méér dan de idee alleen. Je zou kunnen zeggen dat een idee het begin is van elke ervaring!

De idee zou je kunnen vergelijken met het internet. Het internet surft niet voor jou. Jij moet op het internet surfen!

De idee is niet het leven. Maar jij kunt je leven vormgeven vanuit jouw relatie met de idee!

In de idee is alles met alles verbonden, via een weg die jij met je denken kunt nagaan. Op die manier gidst de idee je door het leven, wat niet betekent dat je je zintuigen moet verwaarlozen!

Focus je op je verlangen. En wend je dan tot de idee. Om uit te zoeken WAT je verlangt. En ga het dan creëren!

Ga pas dan weer toe op mensen, beschouw pas dan opnieuw je situatie. Als je weet wat je wilt, als je weet waar je naar toe wilt gaan. Of als je weet hóe je wilt reizen… Ga in ieder geval naar mensen, zoek in ieder geval situaties die jou helpen jouw relatie met de idee te versterken…

Misschien bedoelde Thomas à Kempis dit wel toen hij schreef in zijn boekje ‘De navolging van Christus’: ‘Vertrouw niet in de eerste plaats op mensen, maar op God!’ (vrij naar hfdst. 59) Als je de idee ziet als ‘God’, of misschien als het ‘gezicht’ van “God”, dan kom je wellicht al een heel eind verder!

Veel plezier! En een vrije relatie met… de idee.

Gelijkaardige posts:

• Idealen houden ons bescheiden
• Wil je gelukkig zijn? Beweeg!
• Een nieuw begin
• Fascinerende video over het koesteren van je creativiteit
• Vind je talent met strengthsfinder 2.0

Ik zit op de bus, met nogal veel boodschappen achter mijn rug op het plekje waar je bagage kunt deponeren; boven de banden. Ik glimlach, want ik denk aan iets liefs dat in m’n leven is gekomen. Ik moet aldoor glimlachen!

Bovendien zit er een bejaard koppel naast me, die na 40 of misschien wel meer dan 50 jaar nog verliefd naar elkaar kunnen kijken.

Dat is allemaal heel idyllisch.

De bus komt bij mijn bestemming en nadat ik op het belletje geduwd hebt stopt hij daar ook daadwerkelijk. Maar ik heb nog de (zware) bagage natuurlijk en dus raak ik er niet zo snel uit. De deuren sluiten al voor m’n neus en ik zeg, naar de chauffeur gericht: ‘hoho’. ‘”Ho” zeggen ze tegen een paard,’ zegt hij, ‘misschien ook tegen u’. Ik ben perplex dat ik iemand heb pijn gedaan en kan alleen nog maar uitbrengen als een schooljongen: ‘sorry’. De bus rijdt weg maar ik en misschien ook de buschauffeur blijven achter met een slecht gevoel.

Plots voel ik me helemaal niet meer lekker?

Ik voel me niet goed dat ik ‘sorry’ heb gezegd. Daarmee bevestig ik toch alleen maar dat ik hem niet als een mens heb behandeld. Maar het was helemaal niet mijn bedoeling dat te doen! Ik deed dat helemaal niet met die intentie! Maar ja, ‘hoho’ tegen iemand zeggen onder zo een omstandigheid is toch ook niet echt respectvol. Dat zie ik wel in. Met of zonder de intentie, iemand daarbij te willen behandelen als een paard. (Aan dierenliefhebbers die paarden en mensen op gelijke voet stellen zal ik hier helaas even, de eenvoudigheid halver van dit artikeltje, niet tegemoetkomen). Maar waarom heb ik het dan gezegd?

Daarvoor moet ik m’n aandacht afwenden van de vraag hoe de buschauffeur zich voelt. Ik richt m’n aandacht nu op mezelf. Ik zat in die bus, wetende: ‘Ik heb een zware rugzak mee, een vrij licht maar ook nogal onhandelbaar doosje en dan nog een plastic zakje. Het zal veel tijd kosten – in bus-uitstap-termen – om dat allemaal op een ordentelijke manier mee naar buiten te krijgen’. Bij die wetenschap heb ik dan overigens ook al fantasiebeelden van:

• de buschauffeur die inderdaad niet zal doorhebben – terwijl ik mijn spullen nog moet pakken – dat ik óók wil uitstappen (naast de andere ‘uitstappers’);
• met als resultaat dat de deuren dan dus dicht zullen gaan en de bus al lang en breed naar de volgende halte op weg zal zijn vóór ik uiteindelijk hijgend bij de chauffeur zal kunnen melden dat ik er eigenlijk óók nog uit wil…

Dat is dus de mentale situatie waarin ik op dat moment, voor het uitstappen, verkeer. Latent in mij is dit weten en zijn deze fantasiebeelden aanwezig. En daarmee verbonden is angst… Het is angst, die mij dit ‘noodlottige’ ‘hoho’ heeft doen zeggen! Dat besef ik nu plotseling! Dus: het is inderdaad niet zo dat ik de intentie had om de chauffeur te affronteren, maar de motivatie achter dit ‘hoho’ was de angst dat ik niet tijdig zou kunnen uitstappen. Jaja. Hehe. De situatie van iemand die hooggevoelig is (deze link werkt nog niet, maar binnenkort komt er ook een artikel over mijn ‘hooggevoeligheid’).

Nu besef ik ook waarom ik geen ‘sorry’ had moeten zeggen. Het was blijkbaar de buschauffeur zijn interpretatie dat ik hem wilde behandelen als een paard (nog eens: op de dierenliefhebbers ga ik hier niet in). Want zelf kan ik met 100% zekerheid zeggen dat ik hem niet zo wilde ‘behandelen’. En wat ik dan beter had gezegd is niet ‘sorry’. Dit ‘sorry’ bevestigt namelijk (zoals ik het versta) alleen maar dat ik die intentie wel had en dat ik daar vervolgens spijt van kreeg (of misschien zelfs dat het een gewone ‘angstsorry’ is, die je snel zegt om ergens vanaf te zijn – weer angst ). Bovendien was ik ook een beetje geërgerd, dat hij mij op deze manier, verkeerdelijk, leek te beschuldigen. Wat ik beter had kunnen doen, denk ik nu, is echt luisteren naar wat hij zei in plaats van automatisch te reageren. Dan had ik waarschijnlijk eerder iets gezegd in de zin van: ‘Het spijt me dat je dit zo opvat. Ik geef toe dat het ongelukkig gekozen woorden zijn, maar ik wil jou ook zeggen dat het zeker niet mijn bedoeling is jou zo te behandelen. Het spijt me heel erg!’ (Ik moet echter wel toegeven dat er ook andere varianten bij me opkomen, gaande van: ‘Een buschauffeur zou je toch ook kunnen beschouwen als een soort paard!’ tot: ‘ja, inderdaad, “ho” zeg je tegen een paard en ik ben een ezel!’ Maar dit voorlopig slechts gewoon ter informatie en volledigheidshalve hé! ).

Toch staat mijn brein nog steeds niet stil. ‘Ho zeggen ze tegen een paard,’ zei de chauffeur, en toen had ik al ‘sorry’ gezegd. Maar hij vervolgde zijn verwijt ook nog met de woorden: ‘Misschien zeggen ze dat ook tegen jou!’. En die woorden bleven achteraf – nadat ik ze gereconstrueerd had – in m’n hoofd schallen. Ja, zeg! Hij lijkt te denken dat ik dat woord gebruik omdat ik het zelf ook van anderen te horen krijg. Omdat anderen mij dus zouden behandelen als een paard. Ik hoor daar een stukje vergeving in van zijn kant. Hij begrijpt mij! Probeert het althans. Is inderdaad niet geneigd me de bedoeling toe te schrijven, hem te behandelen als een paard (zoals ik eerst dacht). Maar denkt misschien dat ik ergens nog een soort kind ben die door slechte ouders of slechte andere opvoeders slecht wordt behandeld. ‘Waar in mijn leven wordt ik behandeld als een paard?’ Vraag ik mij af. Waar in mijn leven zeggen mensen ‘ho’ tegen mij, in de figuurlijke of misschien zelfs in de letterlijke betekenis van het woord? Waardoor ik nu ook zelf deze woordjes ‘hoho’ gebruiken zou… Een vraag die me ergert. Maar die me pertinent lijkt. Ergens moet ik toch toelaten dat ik zulke angst kan voelen, feitelijk! De angst die ik voelde bij en latent ook vóór het uitstappen uit de bus. Ik ga op onderzoek uit hoe ik dat gekwetste gevoel terug kan helen en de weg waarlangs angst (ook al zijn het nog zo ‘kleine’ angsten als bijvoorbeeld deze angst over het busuitstappen), mijn dierbare leven binnen kan komen. Dat onderzoek zal ik hier nu niet meteen doen, maar ik hoop toch dat ik in mijn zoektocht succesvol zal zijn en de scheur zal kunnen dichten, waardoor waardevolle energie uit me wegloopt… Angst is geen fijne emotie en feitelijk is ook deze ervaring verre van leuk, maar nu, na al deze gedachten, begin ik me weer beter te voelen en voel ik ook de moed echt te gaan zoeken naar deze verscheurdheid in mijzelf en er agressief en vooral kordaat de strijd mee aan te binden.

Op deze manier ben ik misschien als een rijker mens uit deze bus gekomen dan ik er ben in gestapt. Hoe lastig het ook is voor mij om toe te geven dat een pertinent onaangename ervaring misschien toch waardevol zou kunnen zijn. (Dat is een heikel iets, vind ik. Ten eerste omdat niet alle onaangename ervaringen me waardevol lijken – hoewel er levensvisies zijn waarin dit wel wordt beweerd – en ten tweede omdat dit soms wordt gebruikt om onaangename ervaringen – pijn, lijden, verdriet, etc. – te vergoelijken, vooral dan als het anderen zijn die ze moeten doormaken.)

Maar voor ik zo ver ben, dankbaarheid te voelen voor deze episode, ga ik nog door een volgend gevoel. Ik voel me intens verdrietig. Waardeloos. Ik zie de bloemetjes bij de deur van mijn huis en laat mij laveloos bij hen troosten. Ik denk er ineens aan ze te vereeuwigen en heb dat dan ook gedaan met deze foto! Ik vind in deze bloemetjes een gevoel van troost. Niet dat ze mooi zijn, maar dat ze stil zijn; en iets lijken te verbergen dat groter is dan dit.

En als ik ze vergelijk met mensjes die daar zijn, die daar mooi staan te wezen terwijl niemand ze ziet, dan vertedert het me vanbinnen. Het geheel van deze episode, samen met deze bloemetjes geeft me dan een bitterzoet gevoel…

Oh juh, wat kan het leven soms toch mooi zijn!

Gelijkaardige posts:

• Een nieuw begin
• De missie van verdriet
• Op naar een gezonde economie! – deel I
• Het idee dat er niet genoeg tijd is
• Vind je talent met strengthsfinder 2.0