Dit lijkt een rare titel, maar het is toch een diepe en geheimzinnige…

Ooit was ik bij een heel wijze life-coach en die vertelde mij dat verdriet betekent dat je niet op je eigen verlangens bent gericht. En verdriet had ik. Diep verdriet. En zijn boodschap aan mij was dan ook dat ik in het leven feitelijk niet op mijn ware verlangens was gericht.

Er zijn weinig gevoelens waar ik zo van kan genieten, waar ik zo vredig van kan worden, waar ik zo intens door vervuld kan zijn als de gevoelens van verdriet die ik van tijd tot tijd ervaar.

Dat lijkt een contradictie met het bovenstaande, maar wat verdriet met mij doet is: het geeft mij het gevoel dat ik dichter bij mezelf kom, misschien wel dichter bij wat ik ECHT verlang. Oh jee, die ‘echt’, ja, dat is een harde! (Mensen die het gevoel kennen zullen mij begrijpen.)

In feite is het verdriet een ‘time out’-gevoel. Het overspoelt mij. Het is als een warme zee die haar liefdevolle golven om me heen laat kabbelen.

Maar ‘time-out’ betekent dus time-out van wat? Waar geeft het verdriet me een vrijplaats voor? Het is een gevoel dat me zo overspoelt, zo meeneemt en dat zo urgent is, dat ik mij volledig gerechtigd voel mezelf even geheel time-out te geven van het hectische en ‘folly’ leven dat ik in stukken en brokken aan het leven ben. Het geeft mij de boodschap van: ‘Oooh, ga nu eens even zwaar in een zetel zitten en uithangen; van de zon genieten en even alles, maar dan ook alles wat je aan het doen bent en wat eigenlijk een afleiding lijkt te zijn van datgene wat je ten diepste verlangt, loslaten!’ Die missie van verdriet lijkt daarmee voor mij te zijn me dichter bij te brengen bij de eigenlijke kern, de diepere bron, de diepere tere en kwetsbare schat van echt, diep verlangen.

Ik zeg niet dat mijn leven geheel ‘folly’ is, integendeel, er zijn veel leuke kanten aan. Maar ergens gaat het toch voorbij aan iets dat ik ten diepste verlang en niet lijk te zien… Wat is het? In mijn gevoel van verdriet, diep binnenin, lijkt het te zitten. Als ik daar zou kijken, zou ik het zien.

Als jij verdriet in je leven ervaart, kun je dus in de kern daarvan misschien vinden wat je echt verlangt. En het verdriet lijkt dan een gevolg te zijn van al die dingen die je gedaan hebt en die aan dit verlangen voorbij zijn gegaan. Die het ontkend hebben… Die het – bijna – hebben vernietigd.

Maar gelukkig kan verlangen niet vernietigd worden. Gelukkig is er nog die boodschapper. Het verdriet die mij op liefdevolle toon komt zeggen: ‘Wie je ook bent (vul je eigen naam hier in), jij bent in feite dit vergeten! (Zelf in te vullen wat ‘dit’ betekent voor jou.)’

Voor mij, ik weet nog niet wat er in die kern werkelijk zit. Ik durf nog niet goed te kijken. Maar de mantel van het verdriet komt als een boodschapper op mij af en wijst mij op mijn hart. Mijn hart zal mij tonen wat ik echt verlang. De missie van mijn verdriet is mij te wijzen op wat ik verloren heb… Op wat ik nooit bezeten heb! Op wat ik van het leven met heel mijn hart en liefde verlang…

Verdriet, in zijn zachte vorm, niet in zijn pijnlijke, schrijnende, is een boodschapper die ik graag ontvang! Ik hou van hem…

Op een gegeven moment zal hij terug wegrijden. Op zijn witte paard. En het aan mij overlaten te bedenken, wat ik kan DOEN om mijn ware verlangens waar te maken. Ik weet ze wel. Hij heeft ze mij getoond.

Maar verdriet heeft dus een missie. Zo zie ik het nu. En als jij verdriet in je leven ervaart, alsjeblieft, doe jezelf dan een plezier en zoek, in de pijn, naar het verlangen!

Nee, dat is niet je liefdesrelatie! Jouw belangrijkste relatie is je relatie met de idee… Geef me de kans, jou dat even verder uit te leggen:

Voilà, dit ben jij! En je ziet dat in het tekeningetje aangegeven is waar dingen bij jou binnenkomen: jouw zintuigen…! Ik heb alleen maar de meest tekenbare getekend, maar je beschikt natuurlijk daarnaast ook nog over de minder tekenbare zintuigen. (De meeste mensen nemen aan dat de mens gewoon de vijf zintuigen heeft – heb jij ze wel alle vijf op een rijtje? Sommigen houden het liever op zes – en daar zit volgens anderen dan weer een steekje los… – persoonlijk kan ik dat zo niet beoordelen – Nog anderen echter vinden dat de mens 12 (twaalf!) verschillende zintuigen heeft. En nog wéér anderen spreken dan weer van nog meer dan dat. Ikzelf hou het in ieder geval op minstens zoveel! Zeker als je hoooggevoelig bent begin je wel eens overal zintuigen te zien! Soms meer dan je aankunt iig. ) Eén zintuig is in dit tekeningetje echter niet aangegeven:

Jouw geest/hersenen/brein en de ideeën die je daarmee vat.

Waarom is de idee zo belangrijk? Als jij een meisje tegenkomt (of een jongen, als je een meisje bent – en voor lesbische of homofiele meisjes en jongens ligt het dan weer nog even anders natuurlijk…, maar, anyway…): dan komt dat op heel veel verschillende manieren bij je binnen: ogen, oren, geur (jaja), smaak (ben jij al zo ver? gut!), evenwicht (soms kun je wel even uit evenwicht geraken ja) etc. Maar als jij niet op een idee kunt komen van wat je met dit meisje kunt doen (of de jongen, dus), dan zal je relatie nooit worden wat jij er van verlangt! ‘Relatie’, daar zeg ik het al! ‘Relatie’ is natuurlijk een idee! ‘Ik wil een relatie met jou!’ Als je zo iets zegt tegen iemand, dan opper je een idee, net zoals wanneer je bijvoorbeeld de idee oppert (in een totaal andere context natuurlijk…!) een nieuw type X te gaan produceren met behulp van de technieken Y en AZ. Ook dat is dan een idee! Zonder idee geen doelgerichte actie! En dat geldt voor elk terrein!

Nou, hopelijk zie je dat wel in. Maar nu komt het. Nu moet je goed opletten. Wat is jouw relatie met die idee? Wat is jouw relatie met ideeën in het algemeen?

Laat mij die vraag een beetje toelichten!

Als ik de idee krijg: ‘relatie!’ wanneer ik een enorm, enorm, enorm (maar dan ook echt enorm) aantrekkelijk meisje voor me zie, dan heb ik nog altijd de keuze: ga ik proberen die idee uit te voeren, ga ik dat misschien halfslachtig doen, of doe ik het liever gewoon helemaal niet (ook al is dan het meisje echt wel aantrekkelijk!)? Met andere woorden: welke relatie ga ik aan met deze idee? Wil ik die idee verwezenlijken, waardoor ik ze tot een deel van m’n leven maak, ze op de grond trek, ze verwezenlijk (of dat tenminste probeer), of: zie ik de idee wel, maar laat ik ze eenvoudig daar ‘zweven’?! Loop ik als een gek elke idee achterna die in mijn hoofd opkomt (wat dat ‘in mijn hoofd opkomen’ ook mogen betekenen), maak ik weloverwogen keuzes uit de ideeën die ik heb of is mijn relatie met de idee zo lamlendig, dat ik gewoon elke idee maar voorbij laat passeren en niet eens de moeite neem er eens tegen te blazen wanneer ze m’n dikke hersenpan beroert?! Bovendien zijn er ook mensen die héél veel moeite doen om nieuwe ideeën op te doen, terwijl anderen eerder steeds blijven doordrammen op dezelfde idee of het liever houden bij een bepaalde vertrouwde set mooi bij elkaar passende ideeën. Enzovoorts. Ontelbaar veel mogelijke relatietypes met de idee denkbaar en geen ene natuurlijk beter dan de andere – we gaan hier niet oordelen hé, dat spreekt!

Ik heb eens ergens gelezen dat dieren best wel kunnen denken! Alleen: Ze denken niet om met die gedachten ook iets te gaan doen. Ze denken niet om die te realiseren. Nee, de dieren denken wel but just to have some fun! Is dat niet geweldig! Een dier wil gewoon wat lol maken en is alleen maar daarom bezig met zich in bepaalde gedachten te verdiepen, te vermeien, zich er aan over te geven. Zie je nu waarom je kat zo ondeugend ligt te spinnen? Of de hond, die in het vuur staart? Zie je nu hoe dat zit? Terwijl wij ongelofelijk druk zijn met onze ideeën (ah ja, ze moeten immers de wereld veranderen!), denken dieren gewoon ‘just to have some fun’! Tja. Jeeeeej…

Jouw relatie met de idee is cruciaal. Omdat ze de relatie bepaalt die je hebt met al de rest! Knoop dat goed in je oren!

Dat zit zo:

Stel je ziet een mooi meisje. En je hebt geen idee. Tja! Zij zal jou mss. wel aantrekkelijk vinden, maar jij blijft daar natuurlijk zitten als een puddingzak. Wat? Een mooie vrouw? Geen idee!

Je hebt geen idee van wat je zou kunnen, moeten, willen doen. Het enige wat je doet is wat je altijd al deed: gewoon kauwen en doorslikken… (Of welke bezigheid dan ook waar je op dat moment domweg mee bezig was.) Je zult mss. wel verlangen voelen, maar ja, wat moet je daar nu mee! Ook het verlangen (gevoel) brengt jou niet op ideeën!

Maar wat is dat eigenlijk, de idee?!

De idee is informatie. De idee is God. De idee is de hemel. De idee bevat de natuurwetten. De idee is de lucht tussen jouw (fysieke) realiteit en de geestelijke wereld. De idee is wat ons allemaal verbindt. De idee is datgene waar we allemaal een stukje van hebben. En, last but not least: de idee is een grote visvijver, waar jij uit kunt halen, wat jij wilt! Helemaal vrij!

Om te beginnen: de idee is groot. Ze omvat echt alles. En de paden en wegen om er in te verdwalen zijn zo ’streng’ of zo ‘vrij’ als jij wilt, van logica tot verbeelding! Verbeelding en fantasie om nieuwe ideeën te vinden. En de logica misschien om het allemaal terug netjes, min of meer als een begrijpbaar overzicht voor te stellen…

Het voordeel van de idee is niet alleen dat ze groot is. Ze is ook toegankelijk, dat wil zeggen: begrijpbaar! Sommige ideeën en ideeënsamenhangen zijn wat moeilijker te vatten misschien, maar in principe kan iedereen die er in geïnteresseerd is en er de moeite voor wil doen ze vatten – het kost soms wat tijd, maar ik heb het dus niet over mensen die gedwongen worden of verplicht zijn zich in bepaalde ideeën te verdiepen, zoals bijvoorbeeld onze arme schoolgaande jeugd (leerplicht) of mensen die als werknemer niet anders kunnen. Als je verplicht wordt, of gedwongen bent je in een bepaalde idee te verdiepen, dan ben je misschien niet gemotiveerd genoeg om die ook echt te vatten. Dat heeft dus niets met domheid vandoen! (Om de ideeën van Einstein te kunnen snappen moet je in de eerste plaats geïnteresseerd zijn! Interesse is minstens zo cruciaal als intelligentie. – Als je de volgende keer nog eens aangsproken wordt op de relativiteitstheorie dan zeg je gewoon: ‘Oh, dat interesseert me niet zo!’ )

De dood is de grote gelijkmaker, zeggen ze wel is. Maar de dood scheidt ons doorgaans van elkaar. Er is nog één grote gelijkmaker: en dat is de idee! En die verbindt ons. Arm of rijk, slim of dom, groot of klein, gevoelig of grof, iedereen vindt wel zijn plekje in deze enorme hangmat waarin we met zijn allen boven het wereldomspansel schommelen! Soms ook er in springen! Het is de idee die ons er toe brengt op reis te gaan! Het is de idee die ons de ideeën levert voor spirituele én liefdesavonturen… Het is de idee die mij inspireert jou een arm rond de schouders te slaan als je daar nood aan lijkt te hebben… Of ik… Het is de idee die ons vrijmaakt tenslotte. Want als jij een vette karper hebt opgevist (met je denken, welteverstaan), maar je wilt (verlangt) eigenlijk een zeebaarsje, kun je hem zo weer in het water gooien en je zeebaarsje gaan zoeken. Lees: als jij een bepaalde job hebt die je niet zint, keer je dan niet naar de situatie (die veel te complex en uitzichtloos is en waardoor je zeker gaat denken dat er helemaal niets te veranderen valt – of welke moeilijk te verteren gedachte dan ook) maar keer je dan immediately, linea recta naar de idee om uit te zoeken wat jij in de plaats van die baan eventueel veel liever zou willen doen! Nieuwe ideeën maken het leven de moeite waard, spannend, interessant. Door nieuwe ideeën in je leven toe te laten, aan te trekken, te realiseren kun je na een saaie boel het gevoel terug krijgen te leven, te léven, als nooit tevoren. Zolang je er logisch bij blijft en het geheel van je waarden in het oog houdt, is er niets aan de hand en kan de idee jou perfecte gids zijn, doorheen het leven – én de rest. (De idee is níet degene die je doelen bepaalt. Dat is jouw verlangen. Dat ben, als het goed is, jij zelf! Jouw diepste, innerlijke ‘core.’ – Die kun je niet benoemen. Die vat je niet in een idee! Die is onzichtbaar, vooral voor jezelf. Die bén je en ervaar je in de loop van je leven, doorheen jou in de tijd zich ontvouwend bewustzijn… Jouw kernpersoonlijkheid, jij! Je bent zelf degene die alles ervaart (ziet en voelt – die 101 zintuigen dus! ) en verlangt (wenst) en wilt (beslist en doet). Die ‘kern’ staat buiten de idee en is juist degene die de idee probeert te snappen en er een vrije verhouding mee aangaat. Jij dus…! Je ‘ik’! – Oef, dit was even moeilijk, maar daarom staat het dus ook tussen haakjes hé )

De idee vat je niet zomaar. Om de idee te vatten moet je denken. En denken is moeilijk. Overigens: we vatten allemaal maar een stukje van de idee. Onze geest lijkt te klein om ze helemaal te vatten. En al helemaal is ons leven te kort om ze helemaal te verwezenlijken. (‘De kunst is lang, het leven kort’, zegt Goethe). Zorg daarom dat je het juiste stukje te pakken krijgt. Het stukje dat jou aanspreekt, waar jij warm voor loopt, waarnaar jij verlangt!

(Of de stukjes! )

Jij kunt vrij je relatie tot de idee bepalen. Welk stukje neem je er van op? Hoe verhoud je jezelf daartoe? Als tot iets dat je mooi vindt en enkel bewondert? Als tot iets dat je wilt opschrijven, of waar je op een andere creatieve manier uitdrukking aan wilt geven? Als tot iets dat je wilt vermengen met je eigen persoonlijkheid (bijvoorbeeld door het op te nemen in je – al dan niet geestelijke – outfit: het als een bloem in je knoopsgat te steken)? Als tot iets waar jij je zeer sterk mee wilt verbinden door er voor te werken tot het gerealiseerd is? Als tot iets dat je wilt delen met anderen? Als tot iets dat je voorbij laat drijven, er naar starend, als waren het wolkjes? Als tot iets dat je blij maakt en doet ‘kwijlen’ bij de gedachte dat het ooit werkelijkheid zal worden? En zo zijn er nog tientalle andere mogelijkheden… Aan jou de keuze om een bepaalde idee te zoeken (hoe zit die motor, dat huis, die persoon nu eigenlijk in elkaar?), je tot de ideeën die je al hebt op een bepaalde manier te gaan verhouden (ga je ze uitdragen, houd je ze voor je, wil je ze realiseren, laat je ze liever passeren, …) of nieuwe ideeën te zoeken en daar op jou geheel persoonlijke en vrije wijze stelling toe te nemen…

Men zegt wel eens dat geld belangrijk is voor de mens. Of frisse lucht! Of bescherming, tegen regen, zon, de (boze of minder boze maar oh zo vervelende) medemens… Maar het belangrijkste van al is de idee. Dat ontkent overigens het belang van al die andere dingen niet. Integendeel: de idee onderstreept dit nog. Ik kan me bijvoorbeeld alleen maar die reis naar warme landen wensen als ik me daar eerst een idee van heb gevormd. Een ander voorbeeld is: geen gezond milieu meer op deze planeet, als niet voldoende mensen zich de idee beginnen te vormen van wat een gezond milieu precies inhoudt en daartoe dan hun steentje bijdragen… En iets gelijkaardigs geldt ook voor een wereld waarin de ‘welvaart’ eerlijk verdeeld wordt (Fair Trade).

De idee is in feite de luchtballon waar wij allemaal aan bengelen. Wij staan niet met onze voeten op de grond maar vinden allemaal onze verankering in de idee. Bovendien vinden we in de idee de vrijheid. De idee dwingt niet, de idee verplicht niemand, de idee IS er gewoon, klaar om door iemand (een mens, een geest) opgepakt te worden. Niet in zijn geheel (want dan valt de hemel op onze kop!) maar een stukske ervan. (Vroeger, toen ik nog heel klein was – nu ben ik dat nog, natuurlijk… – vertelde mijn moeder mij een verhaaltje van kippetje flippertje. Kippetje flippertje is een klein kipje (een kuikentje in feite) die in de grote blauwe hemel boven zich plotseling een klein wit plekje ontwaart! ‘Hé’, denkt hij, ‘er is een stukje van de hemel naar beneden gevallen!’ Kippetje flippertje rent vervolgens naar alle andere dieren van de boerderij om ze te melden dat een stukje van de hemel ‘op het puntje van mijn staart is gevallen!’ Waarop de hele boerderij dat stelselmatig aan elkaar doorvertelt… Motto: vind jouw stuk van de grote hemel en pak het met beide handen vast! De idee is jouw belangrijkste relatie!)

Er zijn mensen die zo vasthouden aan één idee, dat het een idee-fixe geworden is. Dat ligt echter niet aan de idee. Dat ligt aan de angsten van deze mensen, maar van idee kun je altijd ruilen! Als je ergens in het leven vastzit, onderzoek dan niet in de eerste plaats je omgeving en ook niet zozeer jezelf. Maar onderzoek eerst je relatie met de idee. Is daar misschien iets vastgeroest?

Er zijn mensen die zeggen dat je altijd ‘logisch’, of ‘wetenschappelijk’, etc. moet denken. Dat is onzin! De logica, de wetenschap, kunnen een groots instrument zijn om verschillende ideeën te ordenen, of om de haalbaarheid van een idee te testen volgens de huidige stand van de wetenschap, maar het is geenszins een verplichting om die ‘tools’ te gebruiken. Hetzelfde met de aanbeveling (dikwijls worden jonge mensen door dit soort goedbedoelde maar ongewenste aanbevelingen geteisterd) dat je ‘realistisch’ zou moeten denken. Al deze aanbevelingen lijken tot doel te hebben dat je door zo te denken vooral niet op je neus valt. Maar de idee zelf is als een park, een oerwoud, één grote tuin waardoorheen jij je kunt bewegen op de manier die jij wilt. Als je niet logisch denkt kan het zijn dat je op een gegeven moment jezelf tegenspreekt. Als je niet wetenschappelijk denkt kan het zijn dat die geniale idee van jou om een perpetuum mobile te gaan bouwen je uiteindelijk toch ontsnapt (ja, ook ik was ooit zo gek! – of romantisch…). Als je niet realistisch denkt zul je waarschijnlijk wel eens op je bek gaan met een ‘onrealistisch’ plan dat je hebt bedacht… Denken is echter een kunst, geen wetenschap en al zeker geen ‘discipline’! Je kunt proberen nuchter te denken, logisch, wetenschappelijk, doelgericht of spiritueel. Maar bedenk dat het jouw keuze is om ook op jouw manier door die grote ideeëntuin van de wereld te gaan, daaruit mee te nemen wat jij wilt en stil te staan bij wat jou blij maakt! Al is het ‘dansend’, ’spelend’, ‘fantaserend’ en op nog zo veel mogelijke manieren meer. De idee is één. Maar er zijn 1000den manieren om die ene idee te denken en jij bepaalt op welke manier jij dat wilt doen. Of niet! Jou relatie met de idee is een relatie in vrijheid. Niemand zegt jou hoe jij moet denken. Niets verplicht of dwingt jou op een bepaalde manier te denken. Jij kunt denken wat je wilt. En daardoor ook jouw relatie tot de rest van de werkelijkheid (vrienden, geliefde(n), familie, job, geld, waarden, voeding, slaap, spel, kinderen, bloemen, verhaaltjes, filosofie, computers, God, warmte, licht, de zon en de maan, lucht en water, petanque, bergbeklimmen, meditatie, het eigen lichaam, sex, jouw scheppingsdrang, bomen en aarde, wiskunde, vlinders, enandersvoort, enandersvoort, enandersvoort) bestemmen!

De idee is belangrijker dan je vriendin, want als zij de relatie verbreekt heb je haar niet meer maar wel nog de idee. En, sterker nog, die idee zal je er ook overheen helpen. Hetzelfde als je geen eten hebt of geen geld: ok, je hebt die dingen nodig! Maar zonder een idee over hoe je die kunt krijgen, zullen ze nooit op je toekomen (tenzij ‘per toeval’ en dat is meestal niet genoeg om op te vertrouwen – sommige mensen die van ‘vertrouwen’ hun IDEE maken niet te na gesproken…). Bij elk verlangen dat je voelt, bij elke nood heb je uiteindelijk ideeën nodig en, vooral, een niet geblokkeerde, niet door anderen beheerste, vrije relatie tot de idee. Om tot een perspectief te komen dat jou helemaal kan vervullen. Wat anderen bedenken zal aan hùn noden en verlangens tegemoetkomen (en misschien, als het er op is toegelegd, ook gedeeltelijk aan die van jou); maar toch nooit helemáál aan die van jou! Of denk jij dat je moeder nog steeds het beste weet wat goed voor je is? Jij weet het misschien ook niet, maar iemand anders zal het ook niet voor 100% weten.

Daarom is jouw relatie met de idee de belangrijkste relatie in je leven. Welke ideeën koester je? Welke ideeën wijs je af? Welke ideeën onderzoek je? Welke ideeën trek je aan? Met welke ideeën verbindt je je, bijvoorbeeld door er je werk, je dienst of je product van te maken? Welke ideeën kies je uit, zijn – met andere woorden – de waarden die je in je leven wilt realiseren? Welke ervaringen wil je doormaken? Vorm je daarvan eerst een idee! Denk niet dat je alles dan al weet (of ervaren hebt)! De ervaring is méér dan de idee kan bevatten! Ook de wereld is méér dan de idee alleen. Je zou kunnen zeggen dat een idee het begin is van elke ervaring!

De idee zou je kunnen vergelijken met het internet. Het internet surft niet voor jou. Jij moet op het internet surfen!

De idee is niet het leven. Maar jij kunt je leven vormgeven vanuit jouw relatie met de idee!

In de idee is alles met alles verbonden, via een weg die jij met je denken kunt nagaan. Op die manier gidst de idee je door het leven, wat niet betekent dat je je zintuigen moet verwaarlozen!

Focus je op je verlangen. En wend je dan tot de idee. Om uit te zoeken WAT je verlangt. En ga het dan creëren!

Ga pas dan weer toe op mensen, beschouw pas dan opnieuw je situatie. Als je weet wat je wilt, als je weet waar je naar toe wilt gaan. Of als je weet hóe je wilt reizen… Ga in ieder geval naar mensen, zoek in ieder geval situaties die jou helpen jouw relatie met de idee te versterken…

Misschien bedoelde Thomas à Kempis dit wel toen hij schreef in zijn boekje ‘De navolging van Christus’: ‘Vertrouw niet in de eerste plaats op mensen, maar op God!’ (vrij naar hfdst. 59) Als je de idee ziet als ‘God’, of misschien als het ‘gezicht’ van “God”, dan kom je wellicht al een heel eind verder!

Veel plezier! En een vrije relatie met… de idee.