Dit lijkt een rare titel, maar het is toch een diepe en geheimzinnige…

Ooit was ik bij een heel wijze life-coach en die vertelde mij dat verdriet betekent dat je niet op je eigen verlangens bent gericht. En verdriet had ik. Diep verdriet. En zijn boodschap aan mij was dan ook dat ik in het leven feitelijk niet op mijn ware verlangens was gericht.

Er zijn weinig gevoelens waar ik zo van kan genieten, waar ik zo vredig van kan worden, waar ik zo intens door vervuld kan zijn als de gevoelens van verdriet die ik van tijd tot tijd ervaar.

Dat lijkt een contradictie met het bovenstaande, maar wat verdriet met mij doet is: het geeft mij het gevoel dat ik dichter bij mezelf kom, misschien wel dichter bij wat ik ECHT verlang. Oh jee, die ‘echt’, ja, dat is een harde! (Mensen die het gevoel kennen zullen mij begrijpen.)

In feite is het verdriet een ‘time out’-gevoel. Het overspoelt mij. Het is als een warme zee die haar liefdevolle golven om me heen laat kabbelen.

Maar ‘time-out’ betekent dus time-out van wat? Waar geeft het verdriet me een vrijplaats voor? Het is een gevoel dat me zo overspoelt, zo meeneemt en dat zo urgent is, dat ik mij volledig gerechtigd voel mezelf even geheel time-out te geven van het hectische en ‘folly’ leven dat ik in stukken en brokken aan het leven ben. Het geeft mij de boodschap van: ‘Oooh, ga nu eens even zwaar in een zetel zitten en uithangen; van de zon genieten en even alles, maar dan ook alles wat je aan het doen bent en wat eigenlijk een afleiding lijkt te zijn van datgene wat je ten diepste verlangt, loslaten!’ Die missie van verdriet lijkt daarmee voor mij te zijn me dichter bij te brengen bij de eigenlijke kern, de diepere bron, de diepere tere en kwetsbare schat van echt, diep verlangen.

Ik zeg niet dat mijn leven geheel ‘folly’ is, integendeel, er zijn veel leuke kanten aan. Maar ergens gaat het toch voorbij aan iets dat ik ten diepste verlang en niet lijk te zien… Wat is het? In mijn gevoel van verdriet, diep binnenin, lijkt het te zitten. Als ik daar zou kijken, zou ik het zien.

Als jij verdriet in je leven ervaart, kun je dus in de kern daarvan misschien vinden wat je echt verlangt. En het verdriet lijkt dan een gevolg te zijn van al die dingen die je gedaan hebt en die aan dit verlangen voorbij zijn gegaan. Die het ontkend hebben… Die het – bijna – hebben vernietigd.

Maar gelukkig kan verlangen niet vernietigd worden. Gelukkig is er nog die boodschapper. Het verdriet die mij op liefdevolle toon komt zeggen: ‘Wie je ook bent (vul je eigen naam hier in), jij bent in feite dit vergeten! (Zelf in te vullen wat ‘dit’ betekent voor jou.)’

Voor mij, ik weet nog niet wat er in die kern werkelijk zit. Ik durf nog niet goed te kijken. Maar de mantel van het verdriet komt als een boodschapper op mij af en wijst mij op mijn hart. Mijn hart zal mij tonen wat ik echt verlang. De missie van mijn verdriet is mij te wijzen op wat ik verloren heb… Op wat ik nooit bezeten heb! Op wat ik van het leven met heel mijn hart en liefde verlang…

Verdriet, in zijn zachte vorm, niet in zijn pijnlijke, schrijnende, is een boodschapper die ik graag ontvang! Ik hou van hem…

Op een gegeven moment zal hij terug wegrijden. Op zijn witte paard. En het aan mij overlaten te bedenken, wat ik kan DOEN om mijn ware verlangens waar te maken. Ik weet ze wel. Hij heeft ze mij getoond.

Maar verdriet heeft dus een missie. Zo zie ik het nu. En als jij verdriet in je leven ervaart, alsjeblieft, doe jezelf dan een plezier en zoek, in de pijn, naar het verlangen!

David Wolfe, de man die aan Raw Food en het promoten van het verbouwen van natuurlijke producten zijn leven heeft gewijd, zegt dat het nodig is voor de mens om zonder schoenen te lopen aangezien de rubberen zolen van onze moderne schoenen de mens isoleren van de negatief gepoolde stralingen die uit de aarde komen. Een mens die hoger dan, zeg maar, anderhalve meter van de grond is en niet geaard is en dit voor een lange tijd, zal demineraliseren. Dat schijnt een ontdekking geweest te zijn van de NASA, aangezien men merkte dat de lichamen van astronauten die langdurig in de ruimte verblijven demineraliseren. Uit de kosmos komen positieve stralingen, uit de aarde echter negatieve stralingen. Om niet overmatig positief geladen te worden is het daarom noodzakelijk dat de mens voldoende met de aarde in contact blijft en dit kan door op blote voeten te lopen op de grond!

Deze wijsheid heeft David Wolfe niet alleen van zichzelf of van de NASA, maar ook van de van oorsprong Oostenrijkse filosoof en onwikkelaar van de antroposofie, Rudolf Steiner. Rudolf Steiner is ook de man van de (in België) zo genoemde Steinerscholen, waar ik zelf ook mijn hele ’schoolcarrière’ naar toe ben gegaan. Bovendien behoort de filosofie van Rudolf Steiner bij mijn favorieten! Voor mij kwamen er dus twee dingetjes bij elkaar toen ik merkte dat de Raw Food ‘Guru’ die ik het meest fascinerend vind en van wiens boeken ik zo veel heb geleerd, ook iemand is die Rudolf Steiners werk heel goed kent en bewondert.

Op één van mijn wandelingen kreeg ik, misschien door het filmpje van David Wolfe waarin hij laat vallen dat lopen zonder schoenen gezonder zou zijn, plots zin om zonder schoenen te gaan lopen. Eerst dacht ik dat dit een beetje pijn zou gaan doen, maar als ik de brandnetels ontweek en scherpe takjes en doorns, dan bleek dat goed mee te vallen! Zelfs in het bos! Het bleek in feite een heel erg leuke ervaring… Over aardstralen en zo kan ik (voorlopig nog) niet zó veel zeggen, maar ik voelde mij wel wonderlijk gerevitaliseerd. Ik dacht ook dat ik het koud zou gaan krijgen aan mijn voeten, aangezien ik dat altijd ervaar als ik met blote voeten stilzit, maar nu ik aan het wandelen was had ik daar absoluut geen last van, ook al was het gras zelfs een beetje nat! Integendeel. Dit was fris en revitaliserend en het begrip koud was niet echt van toepassing…

Het had ook een bevrijdend effect. Ik voelde een bevrijd, heel erg enthousiast gevoel hierbij! (Wat ook kan komen doordat het de eerste keer was. )

Er zijn overigens nog ervaringen die ik voelde, en gedachten die zich daarbij aanknoopten. Ik leek plots te voelen via mijn voeten hoe groot de aarde is… Ik heb vaak geprobeerd, gevoelsmatig en liggend op de grond, de grootte van onze aarde te voelen waar wij met z’n allen op leven. Ik zeg graag ‘onze aarde’, omdat het me niet duidelijk lijkt waarom de aarde van iemand zou zijn en vooral niet eigenlijk waarom ze NIET van iemand zou zijn. en dus: van iedereen!

Deze poging, mij de grootte van de aarde niet alleen mentaal voor te stellen, maar ook onder mij te kunnen voelen, lukte op deze manier echter nooit echt. Nu daarentegen, wanneer ik zonder schoenen loop, voel ik plotseling hoe klein eigenlijk het oppervlak is waarmee mijn voetzolen de aarde raken en ook… de grootte van onze aarde zelf. Intuitief. Op een intuitieve manier kon ik voelen hoe de verhoudingen aarde-mens eigenlijk precies liggen..!

In vergelijking met lopen op schoenen is dit toch een heel groot verschil. Ik heb het gevoel dat schoenen het belang van de mens overschatten. Met schoenen heb ik het gevoel dat ik óver de aarde ga, en ook dat (wat niet zo onlogisch is, feitelijk) het oppervlak dat de grond raakt (mijn schoenzolen) groter is (en lomper). Zonder schoenen verandert zowel het gevoel van wendbaarheid en vrijheid als (raar genoeg schijnbaar een beetje in tegenspraak hiermee) het gevoel van verbondenheid met de aarde. Er gaat werkelijk een energie uit van de (grootte) van de aarde, die doorheen het hele lichaam trekt en de vitaliteit en het gevoel van veiligheid bij mij vergroten (hééééél erg belangrijk!).

Er is nog iets ‘raars’ hierbij gaande. Met schoenen blijkt dat ik (onderbewust) het gevoel heb dat de relaties met andere mensen belangrijker zijn. Ik heb meer het gevoel dat ik van jou en anderen echt afhankelijk ben en dat daarom de aard van onze relatie van extreem belang is. Zonder schoenen daarentegen wordt de relatie met de aarde belangrijker. Het gevoel van veiligheid is niet meer afhankelijk van de relaties die ik heb met de mensen rondom mij, maar vloeit voort uit het feit dat de grote aarde, energetisch, in mij verderloopt. Het is niet elkaar waar we, voor ons voortbestaan en welzijn, van afhankelijk zijn. Het is de aarde. De aarde is het meest basale.

Met schoenen aan heb ik het gevoel dat relaties met andere mensen juist extreem belangrijk zijn en voel ik mijn verbondenheid met de aarde veel minder. De aarde wordt vergeten.

Bovendien wordt mijn grootte dus in een juister perspectief geplaatst. Het is niet dat ik klein ben en de aarde groot: daar gaat het niet om, want ik en de aarde zijn verbonden. Maar het perspectief wordt juister, waarder. Het is alsof je na jaren terug komt in een huis waar je als kind hebt gewoond en zegt: ‘Och, was het maar zo klein!’ Maar dan in de omgekeerde richting: je staat plots met blote voeten op de aarde en voelt: ‘Och, is de aarde zo groot! In dat geval heb ik mij als ‘kleine’ mens die verbonden is met deze aarde helemaal voor niets ‘druk’ gemaakt!’ Zo ongeveer zou ik deze ervaring kunnen omschrijven…

Niet alleen de verhouding aarde-ikzelf verandert hierdoor voor mij, ook de verhouding tussen de aarde en andere mensen in het algemeen. Doordat de aarde groter wordt en de mens kleiner wordt (in verhouding tot elkaar), krijg ik ook het gevoel dat de ruimte rondom mij groter wordt en dat er in feite meer ruimte rondom mij ontstaat voor ontmoeting met andere mensen en vrijheid. Het wordt gemakkelijker om gedesinteresseerd met mensen om te gaan. Ze zijn immers niet meer zo ‘belangrijk’ voor mij. Ook zij leven gewoon van de aarde, net als ik, en mijn verhouding met anderen verandert dan van een ‘economische’, ‘geïnteresseerde’ naar een vrije en gedesinteresseerde houding. Het gevoel van ‘competitie’ valt weg. De aarde is groot genoeg! En dat is nu niet alleen maar een wetenschap, maar ook een gevoel! (In feite lijken we met z’n allen toch het omgekeerde te geloven, aangezien vaak wordt gezegd dat de aarde overbevolkt is – iets waar ik nog niet helemaal uit ben…).

Zou het kunnen dat wij mensen elkaar beter zouden begrijpen, als we meer op blote voeten zouden lopen? Het is opmerkelijk dat spreekwoorden met ’schoen’ of ‘voet’ er in het hebben over het verschil in ’status’, ‘geluk’, economisch welvaren, enz. Zoals bijvoorbeeld: ‘op grote voet leven’, ‘niet in iemands schoenen willen staan’, ‘wie het schoentje past trekke het aan…’ Schoenen lijken te focussen op de verschillen tussen de mensen. Op de plaatsen waar we elkaar eigenlijk niet echt begrijpen, of niet met elkaar zouden willen ruilen, of juist wel, maar dan ten koste van onze eigenheid (zie de zusters van Assepoester die, om het schoentje te kunnen aantrekken, hun voet verminken). En denk ook aan – wie was toch ook al weer dit personage? – uit de Griekse mythologie die op basis van de voeten en tot haar eigen grote teleurstelling Poseidon, de watergod, als minnaar koos, terwijl ze eigenlijk verliefd was op Zeus! En Poseidon had mooie voeten, aangezien hij steeds blootsvoets liep door het water, God van de zee als hij was! Met andere woorden: focus nooit op hoe de ander met de grond in contact staat, maar focus liever op je eigen connectie met de aarde. Als je je openstelt voor die energie merk je hoe weinig je nog van anderen echt afhankelijk bent. De aarde voedt je.

Naaktheid geeft een kwetsbaar gevoel. Naaktheid maakt het in feite moeilijker om op een vrije manier met elkaar om te gaan, lijkt mij (ik weet niet hoe het is als we daar aan zouden ‘wennen’, als dat überhaupt mogelijk is!). Ook blote voeten op het gras geven wel dit kwetsbare gevoel. Maar het is niet zo sterk als wanneer het volledige naaktheid zou betreffen. Het is meer het gevoel van: ‘Oh, is dat ons ware formaat?’ En: ‘Is dat het ware formaat van de aarde?! Wat kan er dan nog misgaan?’ Het is een gevoel van kwetsbaarheid in veiligheid, want de aarde geeft energie!

Er is een ‘nederigheid’ die bestaat uit het (artificieel) verkleinen van de mens. Men probeert nederigheid (in de mens of in zichzelf) op te wekken door de nadruk te leggen op de eigen of op onze kleinheid. Er bestaat echter ook een gevoel van ‘nederigheid’ dat voortvloeit uit een (plots) besef van hoe groot en mooi het alles buiten ons wel is! Het heelal, het universum, de natuur, je kunt het noemen zoals je wilt… Het gevoel is dan meer een soort van bewondering en de nadruk ligt niet op onze nietigheid, maar op de grootsheid van het al. Ik ervaar echter dat het lopen op blote voeten bij mij nog een ander gevoel opwekt, dan één van deze twee. Het geeft mij niet het gevoel dat ik zelf een klein, miezerig mensje ben dat de aarde bovendien nog kapot maakt ook. En het geeft mij ook niet in de eerste plaats het gevoel dat de aarde (of het heelal) een groot wonder is, waar ik met bewondering naar kan kijken. Het geeft mij het gevoel dat ik echt verbonden ben met de aarde, op gelijke voet sta er mee (sic!). Het geeft mij ook het gevoel bovendien van de heersende proporties tussen mij en de aarde. Daarmee echter ook van de heersende proporties tussen de aarde en de andere mensen, waardoor tenslotte mijn gevoel van verbondenheid (in feite van vrijheid) tegenover de andere mensen vergroot. Stel je voor dat je met je blote voeten in het gras staat. Het gevoel is dan een verbondenheid met het grotere geheel, in feite: de aarde, die niet via het hoofd loopt maar via de voeten! Ik ervaar dit als een erg vreugdevolle, springerige, fijne, vitaliserende ervaring. Ze doet me eerder denken aan de indianen dan aan één van de grote wereldgodsdiensten, wereldbeschouwingen en/of zelfs de wetenschap… Ik voel me dankbaar tegenover deze aarde die ons de mogelijkheid geeft om op een vrije manier met elkaar om te gaan. Op gelijke voet inderdaad!